Nat. Vochtig. Doordrenkt. In juli begon het te regenen. Nu, eind augustus, regent het nog steeds.
But shall we talk about the weather?
Meer dan het slechte weer is economie een belangrijker kenmerk van de zomer van 2011. Ja, economie, financiën, banken, financiële instellingen, beurzen wereldwijd.
Weet je nog? Eigenlijk is het in juni met de Euro begonnen. Het was de schuld van de Grieken, ja letterlijk, want Griekenland is miljarden schuldig. Aan wie? Dat is niet zo duidelijk. Aan Europa, aan de banken, aan de Europese multinationals? Zo plotseling was er sprake van Eurocrisis. Net zo plotseling en onverwacht als de kreditcrisis van 2008, ontstaan uit “the subprime mortages” in Amerika. En zo in de loop van de zomer heeft de Eurocrisis zich verspreid naar Spanje en Italië met Portugal, Ierland en zelfs het trotse Frankrijk als mogelijke (enige?) risicolanden. "Onze" media praten veel, heel veel over de crisis, maar eigenlijk zwijgen ze. Ze vertellen ons niet hoe het mogelijk is dat Griekenland en andere landen zulke hoge schulden hebben kunnen opbouwen. Wie is in die landen verantwoordelijk voor deze schulden? De politici? Of zijn de Grieken gewoon lui en betalen ze geen belastingen zoals het door “onze” media wordt beweerd? En wisten de Grieken, de Griekse bevolking wat er aan de hand was met de nationale schuld van hun land?
En even belangrijk: wie heeft het geld aan Griekenland geleend? Wisten ze dat de Griekse Staat niet in staat was om dat geld terug te betalen? En onder welke voorwaarden is dat geld geleend? Vragen waar “onze” media geen antwoord op geven…
De beurzen. Ook crisis. En speculatie, veel speculatie. De hele zomer ook slecht weer in Wall Street en in the City en in de AEX index. Maar wat betekent dat? Wie zijn de mensen achter dit beursklimaat? Wie zijn de aandeelhouders die bepalen of een koerst stijgt of keldert? En vooral: waarom moeten we bang zijn voor hun beurshandelingen? Waarom moeten burgers wereldwijd de gevolgen betalen van de speculaties van investeerders? Waarom is er geen geld meer voor cultuur, onderwijs, volksgezondheid en openbaar vervoer terwijl een kaste van speculanten met miljarden op de beursvloer staat te spelen? De kloof tussen de reële en de virtuele economie is zo groot geworden dat bedrijven die winstgevend zijn, toch bang zijn voor hun aandeelhouders. Aandeelhouders die in feite het beleid van het bedrijf bepalen, niet aan de hand van de productkwaliteit of het goed draaien van het bedrijf zelf, maar puur volgens de hoeveelheid geld dat ze, de aandeelhouders, in hun zak kunnen steken.
Zo kon het gebeuren dat een minderheid van hebberige mensen met veel geld de zomer van 2011 kon verpesten. Omdat ze nog meer geld wilden voor zichzelf ten koste van Staat en samenleving. Sterker nog, met de goedkeuring van de Staat (d.m.v. zijn politici) en van de neoliberalen medemens in onze maatschappij. Diezelfde medemens die dagelijks door het neoliberalisme genaaid wordt, die zijn sociale voorzieningen steeds meer ziet afbouwen en die uiteindelijk wordt ontslagen zodat de aandeelhouders meer winst kunnen maken, meer dividenden kunnen krijgen.
En nu een beetje verplichte literatuur: een mooie documentaire over de crisis in Griekenland is “Debtocracy”. Het staat gewoon op You Tube via deze link. Debtocracy geeft mogelijke antwoorden aan sommigen van de vragen die ik hier heb gesteld. Nog een interessante film over de macht van bedrijven op de maatschappij is “The Corporation” van Mark Achbar en Jennifer Abbott, o.a. vertoond tijdens de IDFA van een paar jaar geleden.
<><><><><><>
2011. Dus een zomer om te vergeten? Ja, een beetje wel. In het Italiaanse ijssalon waar we vaak een ijsje gaan eten, werkte vorig jaar een Poolse jongeman. Ja, een Pool in een Italiaanse zaak, wat is het probleem? Aardig, lief, vrolijk, glimlachend, zo was hij. We waren altijd blij om hem te zien. Hij was blijkbaar ook blij om ons te zien. Hij deed altijd een praatje met ons, een beetje in het Engels, een beetje in het Nederlands. Maar eigenlijk was hij aardig met iedereen. Hij had niet de leukste baan van de wereld en daar werd hij zeker niet rijk mee. Maar hij deed wat hij deed zonder problemen, zonder complicaties, met respect voor zijn werk en zijn werkomgeving. Met respect voor zichzelf en voor iedereen.
Zo’n houding zou normaal moeten zijn, maar in de praktijk zie je alleen maar arrogante mensen, verwende kinderen en mensen die denken te goed te zijn. Terwijl deze maatschappij juist mensen nodig heeft met de houding van onze Poolse ijsverkoper. We noemde hem De Vlassige Pool. Zijn haar, zijn uiterlijk was gewoon… zo vlassig!
Maar dit hele verhaal heeft zich in de zomer van vorig jaar afgespeeld. In de zomer van 2011 was onze Vlassige Pool gewoon weg van de ijssalon. We missen hem…
Maar zelfs in de zomer van 2011 zijn er lichtpunten. Hedda Gabler van Ibsen boekt nog steeds volle zalen in de Stadsschouwburg van Amsterdam. We hebben de voorstelling gezien. Onvergetelijk. En ook een teken dat mensen naar het theater gaan en niet thuis zitten televisie te kijken.
En als De Vlassige Pool weg is, is er gelukkig een nieuwe ster aan het firmament van de leuke, broodnodige mensen.
De Bulgaarse Ober van het Thaise restaurant waar we vaak lekker eten voor een redelijke prijs. Ja, een Bulgaar in een Thaise zaak, wat is het probleem?
Hij heeft dezelfde kwaliteiten als zijn Poolse collega van de ijssalon. Dus we hopen dat dit soort mensen blijven bestaan en dat ze zelfs meer worden, elke zomer weer. En als dit soort mensen niet meer in Nederland te vinden zijn, laat ze dan maar vanuit Oost-Europa komen of een ander deel van de wereld. Wat is het probleem?
dinsdag 30 augustus 2011
zaterdag 4 juni 2011
WikiLove (final cut)-Vanaf september weer in de theaters
De video van WikiLove (definitieve versie) is nu online. Vanaf september weer in de theaters te zien. En zeker in ASTAROTHEATRO
donderdag 19 mei 2011
WikiLove (rehearsal)
Acteur. Ja, Ik wil graag een beetje acteur zijn. Maar dan is ook daarbij regelmatig een blog updaten een beetje lastig. Weinig tijd om alles te doen.
Gelukkig zegt soms een beeld meer dan veel woorden. Dus hier de video van een paar repetities van WikiLove, de nieuwe (en belangrijke) productie van Quelli di Astaroth.
So see you Saturday at ASTAROTHEATRO!
ASTAROTHEATRO - Teatro da Camera
presenteert
presenteert
WIKILOVE
Een (muziek)theaterproject
Zaterdag 21 mei - 20.30 uur
Sint Jansstraat 37 Amsterdam
Reserveren: info@ondaitaliana.org of tel. 06 25382491
www.ondaitaliana.org
Zaterdag 21 mei - 20.30 uur
Sint Jansstraat 37 Amsterdam
Reserveren: info@ondaitaliana.org of tel. 06 25382491
www.ondaitaliana.org
WikiLove alles wat je altijd had willen weten about information, amore and sex in de echte en in the virtual world.
De voorstelling bestaat uit diversi momenti in different languages:
*De ideale echtgenoot van Nobelprijswinnaar Dario Fo en Franca Rame
*Interview with Mister Giuliano Assangio online media tycoon born and raised in New York's Little Italy
*Tante Pos en Ome Net oftewel hoe overleef ik mijzelf after the webshop
And of course molta musica italiana live (which musica? Kom maar zelf discover!)
Met/with/con: Silvia Terribili, Sebastiano Gentile, Roberto Bacchilega, Barbara Summa, Stefano Bocconi, Marina Vizzinisi
En nu nog twee foto's uit een repetitie:
zondag 24 april 2011
Pleidooi voor een nieuw kunstbegrip
De tekst hieronder is van Rozalie Hiers.
Helder en broodnodig. In grote lijnen ben ik ermee eens.
Natuurlijk kan men debatteren over de punten. Persoonlijk heb ik moeite bij punt 6: kunst staat los van staat zowel als markt. Ik zou zelf religie toevoegen. Verder vind ik dat de staat wel een belangrijke rol moet hebben in het steunen van kunst, dit natuurlijk zonder zich inhoudelijk te bemoeien met de kunst zelf.
Vrienden, het debat is open...
Wij, Nederlandse scheppende kunstenaars, nemen afstand van de kaping van het kunstbegrip door de beleidsmakers en kunstmanagers die beweren namens ons te spreken, zoals de “Tafel van Zes”. Al jaren vergiftigt het jargon uit dit beleidscircus het spreken over kunst in het publieke debat. Met ongetwijfeld de beste bedoelingen spreekt deze managerselite een taal die intussen het kunstbegrip zelf steeds verder aantast en uitholt.
Niet alleen behoort deze taal inmiddels tot de ideologische grondslagen voor een volstrekt destructieve “hervorming” van het kunstleven door rechts, bovenal vormt zij een regelrechte belediging voor onze beroepseer als kunstenaars. Op geen enkele manier weerspiegelt de bloedeloze fraseologie van de hotemetoten van de “culturele sector” waar het bij kunst om gaat.
Wij hebben ons leven in dienst van die kunst gesteld. Wij werken elke dag aan de verdere schepping van onze inzichten in onze artistieke discipline. De bestuurselite spreekt niet namens ons. Wij, kunstenaars, eisen de taal weer op.
1. Kunst is niet voor een "doelgroep". Alle kunst is altijd voor iedereen.
Wie een kunstwerk maakt brengt iets in de wereld dat voor iedereen beschikbaar wordt en de wereld leefbaar maakt.
2. Kunst is geen instrument.
Elk kunstwerk stelt zijn eigen doelen en heeft zijn eigen effecten. Wat een kunstwerk zal zijn en wat het in de wereld zal veroorzaken is niet voorspelbaar en kan niet door politieke of commerciële agenda’s worden afgedwongen.
3. De waarde van de kunst is voorspelbaar noch berekenbaar.
Kunst biedt gewaarwordingen en gevoelens, biedt kennis over wat we kunnen zien, horen, voelen, denken en doen in de wereld. Deze kennis heet “ervaring”. Een kunstwerk heeft waarde voor zover de ervaring die het mogelijk maakt specifiek is: voor zover zij tot niets anders herleid kan worden. Een kunstwerk is een specifieke gedachte over ervaring.
4. Een kunstwerk is niet zelf “toegankelijk”, maar geeft toegang tot ervaring.
Wie een kunstwerk gaat maken, bekijken of beluisteren kan niet vooraf weten tot welke ervaring het werk toegang zal geven. Daarom mag “toegankelijkheid” geen vooropgesteld criterium voor kunst zijn. Wel wordt de ervaring toegankelijker bij veelvuldig contact met het werk.
5. Kunst is een discipline.
Kunst eist toewijding, van makers zowel als van beschouwers. Alleen wie zich aandachtig op een kunstwerk richt kan tot de ervaring doordringen waar het toegang toe geeft.
6. Kunst staat los van Staat zowel als Markt.
Noch de mechanismen van de Staat, noch die van de Markt zullen ooit kunnen vatten wat kunst is. Er is vanuit de kunst gezien ook geen verschil tussen de Markt en de Staat – er is één technocratische MarktStaat die niet denkt maar reguleert (voorzover de storm van het internationale kapitaal dat toestaat). Daarbuiten is er het denken. In de wetenschap bijvoorbeeld, en in de kunst.
7. Kunst is niet "pluriform" of “democratisch”.
Kunst is ongeschikt als beleidsinstrument om falend sociaal beleid mee te corrigeren of verdoezelen. Kunst representeert geen democratische consensus maar gedijt bij rivaliteit van ideeën.
8. Kunst wordt niet “geconsumeerd”.
Een kunstwerk gaat niet op in het gebruik en is dus ook niet schaars. Daarom zijn economische wetten niet op kunst van toepassing. De gedachte van een kunstwerk is een eeuwige bron.
9. Kunst is geen "aanbod" waar een "vraag" naar is.
Geen kunstwerk is ooit ontstaan omdat de markt er naar vroeg - je kunt alleen een vraag hebben naar iets wat je al kent. Maar het kunstwerk is juist van waarde omdat het niet voorspelbaar is. De vraag van het publiek is dan ook geen creatieve of artistieke factor.
10. Er is geen "overaanbod" van kunst. Kunst is excessief, genereus, en toch steeds opnieuw noodzakelijk.
Elk kunstwerk is altijd al teveel. Er is altijd meer kunst dan wie dan ook kan bijbenen. Het is niet anders: er is meer te denken, te ervaren en te doen dan de mens aankan, en de kunst maakt dat ongemakkelijke feit steeds weer zichtbaar. Dat zichtbaar maken is menselijke noodzaak: precies het teveel dat de kunst biedt kan de mens boven zichzelf uittillen en bevrijden van sleur en regelgeving. Dus is kunst, naast altijd al teveel, ook nog nooit genoeg.
11. Een kunstwerk is een vraag waarop het antwoord een verandering in je leven is.
12. Kunst viert dat wij kunnen denken, voelen, scheppen, leven.
Helder en broodnodig. In grote lijnen ben ik ermee eens.
Natuurlijk kan men debatteren over de punten. Persoonlijk heb ik moeite bij punt 6: kunst staat los van staat zowel als markt. Ik zou zelf religie toevoegen. Verder vind ik dat de staat wel een belangrijke rol moet hebben in het steunen van kunst, dit natuurlijk zonder zich inhoudelijk te bemoeien met de kunst zelf.
Vrienden, het debat is open...
Wij, Nederlandse scheppende kunstenaars, nemen afstand van de kaping van het kunstbegrip door de beleidsmakers en kunstmanagers die beweren namens ons te spreken, zoals de “Tafel van Zes”. Al jaren vergiftigt het jargon uit dit beleidscircus het spreken over kunst in het publieke debat. Met ongetwijfeld de beste bedoelingen spreekt deze managerselite een taal die intussen het kunstbegrip zelf steeds verder aantast en uitholt.
Niet alleen behoort deze taal inmiddels tot de ideologische grondslagen voor een volstrekt destructieve “hervorming” van het kunstleven door rechts, bovenal vormt zij een regelrechte belediging voor onze beroepseer als kunstenaars. Op geen enkele manier weerspiegelt de bloedeloze fraseologie van de hotemetoten van de “culturele sector” waar het bij kunst om gaat.
Wij hebben ons leven in dienst van die kunst gesteld. Wij werken elke dag aan de verdere schepping van onze inzichten in onze artistieke discipline. De bestuurselite spreekt niet namens ons. Wij, kunstenaars, eisen de taal weer op.
1. Kunst is niet voor een "doelgroep". Alle kunst is altijd voor iedereen.
Wie een kunstwerk maakt brengt iets in de wereld dat voor iedereen beschikbaar wordt en de wereld leefbaar maakt.
2. Kunst is geen instrument.
Elk kunstwerk stelt zijn eigen doelen en heeft zijn eigen effecten. Wat een kunstwerk zal zijn en wat het in de wereld zal veroorzaken is niet voorspelbaar en kan niet door politieke of commerciële agenda’s worden afgedwongen.
3. De waarde van de kunst is voorspelbaar noch berekenbaar.
Kunst biedt gewaarwordingen en gevoelens, biedt kennis over wat we kunnen zien, horen, voelen, denken en doen in de wereld. Deze kennis heet “ervaring”. Een kunstwerk heeft waarde voor zover de ervaring die het mogelijk maakt specifiek is: voor zover zij tot niets anders herleid kan worden. Een kunstwerk is een specifieke gedachte over ervaring.
4. Een kunstwerk is niet zelf “toegankelijk”, maar geeft toegang tot ervaring.
Wie een kunstwerk gaat maken, bekijken of beluisteren kan niet vooraf weten tot welke ervaring het werk toegang zal geven. Daarom mag “toegankelijkheid” geen vooropgesteld criterium voor kunst zijn. Wel wordt de ervaring toegankelijker bij veelvuldig contact met het werk.
5. Kunst is een discipline.
Kunst eist toewijding, van makers zowel als van beschouwers. Alleen wie zich aandachtig op een kunstwerk richt kan tot de ervaring doordringen waar het toegang toe geeft.
6. Kunst staat los van Staat zowel als Markt.
Noch de mechanismen van de Staat, noch die van de Markt zullen ooit kunnen vatten wat kunst is. Er is vanuit de kunst gezien ook geen verschil tussen de Markt en de Staat – er is één technocratische MarktStaat die niet denkt maar reguleert (voorzover de storm van het internationale kapitaal dat toestaat). Daarbuiten is er het denken. In de wetenschap bijvoorbeeld, en in de kunst.
7. Kunst is niet "pluriform" of “democratisch”.
Kunst is ongeschikt als beleidsinstrument om falend sociaal beleid mee te corrigeren of verdoezelen. Kunst representeert geen democratische consensus maar gedijt bij rivaliteit van ideeën.
8. Kunst wordt niet “geconsumeerd”.
Een kunstwerk gaat niet op in het gebruik en is dus ook niet schaars. Daarom zijn economische wetten niet op kunst van toepassing. De gedachte van een kunstwerk is een eeuwige bron.
9. Kunst is geen "aanbod" waar een "vraag" naar is.
Geen kunstwerk is ooit ontstaan omdat de markt er naar vroeg - je kunt alleen een vraag hebben naar iets wat je al kent. Maar het kunstwerk is juist van waarde omdat het niet voorspelbaar is. De vraag van het publiek is dan ook geen creatieve of artistieke factor.
10. Er is geen "overaanbod" van kunst. Kunst is excessief, genereus, en toch steeds opnieuw noodzakelijk.
Elk kunstwerk is altijd al teveel. Er is altijd meer kunst dan wie dan ook kan bijbenen. Het is niet anders: er is meer te denken, te ervaren en te doen dan de mens aankan, en de kunst maakt dat ongemakkelijke feit steeds weer zichtbaar. Dat zichtbaar maken is menselijke noodzaak: precies het teveel dat de kunst biedt kan de mens boven zichzelf uittillen en bevrijden van sleur en regelgeving. Dus is kunst, naast altijd al teveel, ook nog nooit genoeg.
11. Een kunstwerk is een vraag waarop het antwoord een verandering in je leven is.
12. Kunst viert dat wij kunnen denken, voelen, scheppen, leven.
zaterdag 23 april 2011
Onze Dierbare Dictators-ZALIG PASEN!
Ja, Prettige Paasdagen!
En na "Urbi et Orbi" van de Paus vanuit het Sint-Pietersplein met het bekende "Bedankt voor de bloemen uit Nederland", willen jullie, beste vrienden, nog deze aflevering van Tegenlicht zien? Ik weet niet of het iets met Pasen te maken heeft, maar over de actualiteit... in deze periode van onrust in de Arabische wereld...
Tot slot voor het Paasweekend nog een paar citaten... "Meditate, gente, meditate!" (dit was in het Italiaans):
"Er is al een tijdje geen democratie meer. Het is kapitalisme onder de noemer van democratie... Zo hebben we ook geen VOLKsvertegenwoordigers meer in de regeringen maar vertegenwoordigers van de INDUSTRIE"
"Verder doe je het 'goed' als mens als je je laat 'opleiden' als 'economische mens'. Wat overigens niets te maken heeft met zuinig omgaan met grondstoffen e.d."
Ja, de "economische mens"... "Meditate, gente, meditate!"
LINK: http://www.youtube.com/watch?v=jc_sW_jp8Fw
En na "Urbi et Orbi" van de Paus vanuit het Sint-Pietersplein met het bekende "Bedankt voor de bloemen uit Nederland", willen jullie, beste vrienden, nog deze aflevering van Tegenlicht zien? Ik weet niet of het iets met Pasen te maken heeft, maar over de actualiteit... in deze periode van onrust in de Arabische wereld...
Tot slot voor het Paasweekend nog een paar citaten... "Meditate, gente, meditate!" (dit was in het Italiaans):
"Er is al een tijdje geen democratie meer. Het is kapitalisme onder de noemer van democratie... Zo hebben we ook geen VOLKsvertegenwoordigers meer in de regeringen maar vertegenwoordigers van de INDUSTRIE"
"Verder doe je het 'goed' als mens als je je laat 'opleiden' als 'economische mens'. Wat overigens niets te maken heeft met zuinig omgaan met grondstoffen e.d."
Ja, de "economische mens"... "Meditate, gente, meditate!"
LINK: http://www.youtube.com/watch?v=jc_sW_jp8Fw
Schoon Genoeg Van KERNENERGIE
Vandaag staan we stil bij de slachtoffers van kernenergie, wereldwijd. De slachtoffers van Tsjernobyl, nu 25 jaar geleden maar ook de getroffenen van de nucleaire ellende in Japan.
Precies een week geleden is er een grote demonstratie geweest op de Dam. Het was mooi om zo veel mensen te zien.
Natuurlijk heeft de aanwezigheid van alle oppositieleiders op het podium enorm geholpen. Cohen van de PvdA, Sap van Groen Links, Roemer van SP, allemaal hebben ze aan de menigte belooft dat ze tegen uitbreiding van kernenergie in Nederland zullen stemmen. Ze hebben een duidelijk NEE aan kernenergie gezegd. We zullen zien...
zaterdag 9 april 2011
Zichzelf in brand steken
Morgen middag van 15.00 tot 15.30 uur is er een wake op de Dam voor de man die zichzelf woensdag in brand heeft gestoken.
Als eerst zeg ik “een man”. Dit doe ik bewust want dit is juist waar het hier om gaat. Een man dus een mens. En dan was hij ook een Iraniër en een asielzoeker.
Zijn herhaalde asielaanvraag was onlangs afgewezen. De asielprocedure heeft tien jaar geduurd. Tien jaar in Nederland. Tien jaar van hoop en wanhoop. De wanhoopsdaad van deze mens legt het onmenselijke asielbeleid van Nederland bloot. Een mens tien jaar aan het lijntje houden is onmenselijk.
(volg deze link voor meer informatie)
Op een forum over de man die zichzelf in brand heeft gestoken, las ik:
“Het probleem is dat de asielzoekers de economisch best presterende landen van de wereld opzoeken met een rijk sociaal financieel klimaat (o.a Nederland, het sociaalste land van de wereld, durf ik te beweren)”
Nederland het sociaalste land van de wereld? Als “autochtoon” zou je er trots op moeten zijn... (trouwens het is niet waar)
Voor de arrogante Hollanders die denken zo economisch sterk te zijn: Iran is rijker dan Nederland. Denk goed na.
Nederland = “How little time it takes to descend into barbarism"
Als eerst zeg ik “een man”. Dit doe ik bewust want dit is juist waar het hier om gaat. Een man dus een mens. En dan was hij ook een Iraniër en een asielzoeker.
Zijn herhaalde asielaanvraag was onlangs afgewezen. De asielprocedure heeft tien jaar geduurd. Tien jaar in Nederland. Tien jaar van hoop en wanhoop. De wanhoopsdaad van deze mens legt het onmenselijke asielbeleid van Nederland bloot. Een mens tien jaar aan het lijntje houden is onmenselijk.
(volg deze link voor meer informatie)
Op een forum over de man die zichzelf in brand heeft gestoken, las ik:
“Het probleem is dat de asielzoekers de economisch best presterende landen van de wereld opzoeken met een rijk sociaal financieel klimaat (o.a Nederland, het sociaalste land van de wereld, durf ik te beweren)”
Nederland het sociaalste land van de wereld? Als “autochtoon” zou je er trots op moeten zijn... (trouwens het is niet waar)
Voor de arrogante Hollanders die denken zo economisch sterk te zijn: Iran is rijker dan Nederland. Denk goed na.
Nederland = “How little time it takes to descend into barbarism"
vrijdag 8 april 2011
Wasmachine
Wasmachine (hier in Quelli di Astaroth's Channel)
Een van de acts in M.O.D.D.E.R. (Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar)
De video zegt genoeg. @lbert, bedankt voor de muziek. Geniaal!
WASMACHINE
Al twintig jaar draai ik de was
Maar vandaag draai ik niet meer zo goed
Van repareren geen sprake
Het is te duur en ik ben te oud
Investeren in mijn toekomst wordt afgeraden
Dus ik moet het veld ruimen en ruimte maken voor een nieuwe
Die is aan het begin van zijn leven
En heeft ook een programma dat de was in 20 minuten schoon krijgt
Daar kan ik niet tegen concurreren
Vannacht moet ik voor het eerst in twintig jaar ergens anders slapen
Ik weet nog niet waar
Maar zeker zal ik mijn vertrouwde hoek in de badkamer missen
Ik had nog graag een paar jaren willen wassen
Maar oude dingen repareer je niet
Je gooit ze weg, lekker makkelijk
En je maakt ruimte voor jonge technologie
Die vanzelfsprekend beter is, toch?
maandag 21 maart 2011
DE GANG
Was ik maar een deur
Een ingang een uitgang
Een sterke functie
Maar als gang heb ik het niet voor het zeggen
Mensen lopen door
Haastig, zonder te kijken
Hun levens zijn allemaal ergens anders aan de gang
Hun levens gaan lekker z’n gangetje
<><><><><>
Iemand die even stopt
Die aandacht geeft
Die geïnteresseerd rond kijkt
Dat zou een leuke gang van zaken zijn
Een feest, een emotie
Een ander perspectief
Door mijn perspectief
Een ingang een uitgang
Een sterke functie
Maar als gang heb ik het niet voor het zeggen
Mensen lopen door
Haastig, zonder te kijken
Hun levens zijn allemaal ergens anders aan de gang
Hun levens gaan lekker z’n gangetje
<><><><><>
Iemand die even stopt
Die aandacht geeft
Die geïnteresseerd rond kijkt
Dat zou een leuke gang van zaken zijn
Een feest, een emotie
Een ander perspectief
Door mijn perspectief
M.O.D.D.E.R.
Ja, M.O.D.D.E.R. (Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar) is geweest. Geweldig! (binnenkort ook de video)
donderdag 17 maart 2011
M.O.D.D.E.R.
Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar
Soms gebeuren gebeurtenissen spontaan. Soms weet je niet of je ergens bewust voor hebt gekozen. Ik hou van theater en ik acteer graag. Maar dat ik me bezig zou houden met kleinkunst als podiumkunst, dat wist ik niet, tenminste niet tot vorig seizoen. Toen deed ik (samen met Silvia) de Interviews aan Ot(h)ello en aan Desdemona tijdens de voorstelling La Pecorina (Dramma Pastorale) van Quelli di Astaroth.
Na de voorstelling zei een vriendin van ons, die tevens ook een professional van zang en theater is: “Ja, dit is kleinkunst”. Dat was heel grappig. “Nu dat je dat zegt” wilde ik haar bijna antwoorden.
Het bedenken van een eigen (krankzinnig) verhaal gaf mij een kick, een enorm gevoel van vrijheid. Het is niet meer een mise-en-scène van de tekst van een auteur. In de kleinkunst, net als in cabaret, speel je wat je wil en wie je wil. Spannend en riskant. Sociaal-maatschappelijk kritisch en gevaarlijk. Scherp en indringend.
De ontdekking van de kleinkunst, het feit dat ik toch bezig ben met dit soort theater, gaat nu gewoon door. M.O.D.D.E.R. is een Babylonisch mengsel van acts en muziek in drie talen. En die acts zijn kleinkunst, om maar een etiket erop te plakken. “Wasmachine” of “Me&Burlesqoni” gaan in dit opzicht een stukje verder dan cabaret. Het is grappig, satirisch en absurdistisch. Maar het is vooral een kunst, die niet “klein” wil zijn, maar juist heel intiem, dichtbij (de gevoelens van) het publiek.
Ja, hier de video van een repetitie van M.O.D.D.E.R.
De premiere is zaterdag 19 maart om 20.30 uur in ASTAROTHEATRO
Zingen jullie mee?
" Al twintig jaar draai ik de was
Maar vandaag draai ik niet meer zo goed
Van repareren geen sprake
Het is te duur en ik ben te oud
BYE BYE WASMACHINE, WASMACHINE..."
<><><><><>
Ragionavo ieri sulla parola olandese “podiumkunst” che presenta per altro qualche difficoltà di traduzione. Molto liberamente potremmo dire: “l’arte del podio” o meglio “l’arte del palcoscenico”. Mi piace questa parola, si porta dietro una serie di implicazioni. Innanzitutto è arte a tutti gli effetti, arte degna di rispetto e di attenzione. Per poi riportarci all’idea stessa del palcoscenico, luogo fisico dove si svolge un rituale antico come l’uomo: il rituale della rappresentazione. Anche questo termine è estremamente ampio, la rappresentazione. Ma anche solo se ci limitiamo, per così dire, alla rappresentazione sul palcoscenico, ce n’è per tutti i gusti.
Ecco, c’è anche il cabaret. In Italia un genere maltrattato, che ci rimanda a nomi come Giorgio Gaber (chi altro?). Il cabaret ora definitivamente relegato all’oblio dalla dittatura della televisione con la sue sue volgari proposte di comicità (chi ride?) da Zelig in poi.
Non avrei mai pensato di mettermici io a fare cabaret. Senza pretese, sia ben chiaro. Ma la cosa è cominciata con le “Interview to Ot(h)ello” e “Interview to Desdemona” in occasione della “Pecorina” (Dramma Pastorale) di Quelli di Astaroth. E ora continuo con M.O.D.D.E.R. che va in premiere sabato 19 all’ASTAROTHEATRO. Acts come “Wasmachine” e “Me&Burlesqoni” all’interno dello spettacolo sono uno spasso da recitare. C’è l’eccitazione e il rischio di fare questo tipo di teatro. E c’è la critica sociopolitica che non guasta. Insomma io mi diverto, noi ci divertiamo. Voi vi divertite?
donderdag 3 maart 2011
Conversazioni culinarie a Scuola d'Italia
Conversatiecursus over culinaire onderwerpen bij Scuola d'Italia
Come forse già sapete, Scuola d'Italia è l'attività didattica della Fondazione Culturale Quelli di Astaroth, che oltre alla Scuola gestisce anche Radio Onda Italiana e il Gruppo Teatrale Quelli di Astaroth.
Scuola d'Italia propone una selezionata gamma di corsi di lingua, sia per imparare l'italiano che l'olandese e sia di grammatica che di conversazione. Inoltre organizza alcuni corsi di cultura, come per esempio corsi di teatro (ottimi per imparare a sciogliersi quando si deve parlare in pubblico).
A gennaio si era offerto un corso di conversazioni metafisiche, cioè un corso per sviluppare la scioltezza nel parlare l'italiano parlando di argomenti filosofici. L'unica richiesta di iscrizione pare però sia stata quella di un italiano qui residente, che non aveva capito che si trattava di un corso per stranieri.
Ma quando ho fatto la battutaccia che con la metafisica non si mangia, ma che magari un corso di conversazioni culinarie potrebbe avere più successo, l'amico Roberto m'ha immediatamente preso in parola e proposto di dimostrare quanto affermato.
E quindi dal 22 marzo ogni martedì pomeriggio dalle 18 alle 19.20 per 5 settimane terrò un corso di conversazione per avanzati dove invece di discutere di letteratura, politica, arte e dei massimi sistemi, stimolerò i partecipanti a parlare di tematiche legate al cibo e alla cucina.
Parleremo dei prodotti alimentari tipici italiani, dove e come vengono prodotti, cosa ci si può fare in cucina, quali sono i piatti tipici, come leggere il menu di un ristorante e tutti gli argomenti attinenti che i partecipanti vorranno proporre. E magari assaggiamo anche qualcosa di particolare.
L'ultima lezione, quella del 19 aprile, coincide con la mia trasmissione radio. La lezione si svolgerà quindi in radio.
Avete bisogno di sciogliervi un po' nel parlare italiano, soprattutto in vista dell'arrivo dell'estate e dell'agognata vacanza in Italia?
Passare domenica 6 marzo tra le 13 e le 17 a Scuola d'Italia, Sint Jansstraat 37 (dietro al Dam), perché sarò lì a dare informazioni.
Se mi volete scrivere, potete mandarmi un e-mail all'indirizzo info@ondaitaliana.org.
Non aspettate troppo ad iscrivervi, non ci sono molti posti intorno alla mia tavola.
Saluti,
Marina
~~~~~ Nederlands
Zoals je misschien al weet, is Scuola d'Italia de kleinschalige taalschool van de Italiaanse culturele Stichting Quelli di Astaroth, die naast de Scuola ook Radio Onda Italiana en Theatergroep Quelli di Astaroth verzorgt.
Scuola d'Italia biedt een selectie taalcursussen aan, voor het Italiaans en het Nederlands, niet alleen om de grammatica te leren maar om vlot de taal te kunnen leren spreken. Verder worden ook cultuurcursussen georganiseerd, zoals bijvoorbeeld een cursus acteren (die erg handig is als je soepeltjes voor een publiek wilt spreken).
Januari dit jaar hadden we een cursus filosofische conversatie aangeboden. Dat was een conversatiecursus waar, om je spreekvaardigheid te verbeteren, over filofische onderwerpen werd gesproken. De enige geïnteresseerde bleek een Italiaan te zijn die het niet door had dat het om een cursus Italiaans voor buitenlanders ging.
Toen ik opperde dat je met de filosofie niet kunt eten, maar dat misschien een cursus culinaire conversatie wel wat meer interessant zou kunnen zijn, heeft vriend Roberto mij meteen aan mijn woorden genageld en uitgedaagd om het te bewijzen.
En dus vanaf 22 maart elke dinsdagmiddag van 18 to 19.20 uur voor 5 weken houd ik een conversatiecursus voor gevorderden waar ik, in plaats om het over literatuur, politiek, kunst en de astracte wereldsystemen, de deelnemers zal stimuleren om te praten over onderwerpen die te maken hebben met eten en drinken.
We gaan praten over typische Italiaanse producten, waar en hoe ze vervaardigd worden, wat je ermee in de keuken kunt doen, welke typische gerechten kent Italië, hoe je een menu moet lezen en eventuele gerelateerde onderwerpen die de cursisten zelf aandragen. En misschien gaan we ook iets bijzonders proeven.
De laatste les, die van 19 april, valt samen met mijn radio-uitzending. De les zal dus bij de radio plaatsvinden.
Wil je wat soepeltjes in het Italiaans babbelen voordat je straks voor de zomervakantie naar Italië afreist?
Kom zondag 6 maart tussen 13 en 17 uur langs bij Scuola d'Italia, Sint Jansstraat 37 (achter de Dam), want ik zal daar aanwezig zijn om informatie te geven.
Als je de info per e-mail wil aanvragen, schrijf naar info@ondaitaliana.org.
Wacht niet te lang als je je wil inschrijven, want er is een beperkt aantal plaatsen aan mijn tafel.
Saluti,
Marina
donderdag 24 februari 2011
Video Scuola d'Italia
Eindelijk is de video van Scuola d’italia klaar in zijn definitieve versie.
Een overzicht van de verschillende lessen Italiaans van alle niveaus van de cursussen. Momenten over de uitbreiding van de woordenschat, de conversatie, de grammatica, het audio- en videomateriaal, leren luisteren en begrijpen.
Een leuke video, grappig, maar met inhoud. Een “home made” video zonder “special effects” en niet volgens de marketingstrategie van een reclamebureau. En daarom “echt”, authentiek en niet voorgekauwd.
<><><><><>
Finalmente il video di Scuola d’Italia è pronto nella sua versione definitiva.
Un’impressione delle diverse lezioni d’italiano a tutti i livelli di tutti i corsi. Momenti che trattano dell’ampliamento del lessico, la conversazione, la gramamtica, i materiali audio e video, i metodi di miglioramento dela comprensione.
È un video divertente e simpatico ma con un contenuto. Un video “home made” senza effetti speciali e che non segue le strategie di marketing di un’agenzia pubblicitaria. E perciò vero, autentico, non premasticato e predigerito.
zaterdag 12 februari 2011
Liever een video
Meglio un video
Grammatica? Ja, dat doen wij, geen paniek, maar we kijken liever naar een video.
Bij Scuola d’Italia in Amsterdam is luistervaardigheid een belangrijke zaak. Je moet goed begrijpen wat mensen zeggen, alle mensen, in dit geval alle Italianen. En die Italianen, die spreken allemaal anders. Ze hebben een eigen dialect, een eigen accent, een eigen intonatie. En "ze praten snel, heel snel" (tenminste dat vinden veel Nederlanders)
Dus luisteren naar verschillende audio en video bronnen is een goede manier om te oefenen die Italianen beter te begrijpen. En als je goed begrijpt, leer je ook mensen beter te woord te staan, dus beter te spreken
Met deze overtuiging geven we de cursussen Italiaanse taal in onze Scuola. Tijdens de les worden video's, liedjes, fragmenten van interviews gebruikt. Zo is Italiaans leren effectief en plezierig. Kijk bijvoorbeeld naar de video die klaar is voor de Italiaanse les van a.s. maandag. Veel kijkplezier!
<><><><><> www.ondaitaliana.org
La grammatica? Sì, la facciamo, niente panico, ma preferiamo guardare un video.
A Scuola d’Italia di Amsterdam la comprensione orale, cioè la competenza di ascolare e capire è molto importante. Per gli olandesi è difficile capire tutte le varianti regionali della lingua italiana. I dialetti pongono ovviamente gravi difficoltà, ma anche semplicemente accenti regionali e intonazioni varie rendono la comprensione spesso faticosa. Per non parlare del fatto che “gli italiarlano così velocemente!”ni pa secondo gli olandesi (cosa peraltro vera per gli olandesi stessi o per qualsiasi altro native speaker. Solo che il madrelingua in questione mica se ne accorge di stare blaterando ai mille all’ora)
Insomma ascolatare diversi titpi di fonti audio e video è il modo migliore per esercitarsi a comprendere l’italiano. E se si capisce bene, si impara anche a dare sostenere efficacemente un colloquio, cioè si è in grado di parlare meglio
Con questa convinzione insegnamo l’italiano nella nostra Scuola. Durante la lezione si fa uso di video, canzoni, frammenti di interviste. E così si impara l’italiano efficacemente e con in modo piacevole. Guardate per esempio il video che ho approntato per la lezione di lunedì prossimo. Buon divertimento!
zondag 6 februari 2011
Waarom is links niet meer links?
Op een partij stemmen in Italië is moeilijk. Je wil niet voor Berlusconi en zijn vrienden stemmen. De oppositie? Vergeet het. Links bestaat niet, is slap en doelloos. Het enige programmapunt van links Italië is dat ze “tegen” Berlusconi zijn. Voor de rest zijn ze gewoon conservatief, corrupt, neoliberaal, vrienden van het Vaticaan en geneigd tot nepotisme.
Op een partij stemmen in Nederland is ook moeilijk geworden, bijna onmogelijk. Binnenkort voor de provinciale verkiezingen bijvoorbeeld. Als je geen populist of neoliberaal bent, zoek je dan een links alternatief. Maar vind je dat in Nederland?
De PvdA? Vergeet het. Die zijn neoliberaler dan Rutte. Het woord sociaal-democratie gebruiken ze nog steeds in hun campagnes, maar het is een leeg begrip geworden, in de praktijk regeert bij de PvdA dezelfde management mentaliteit die je terugvindt in het op winst-gerichte bedrijfsleven. Een voorbeeld: Burgemeester Van Der Laan van Amsterdam is een strenge meneer die kiest de kraakbeweging meedogenloos te vernietigen ten voordeel van de speculaties van de projectontwikkelaars met hun VVD vrienden.
Groen links? Alsjeblieft! Het stelt niets voor. Een stelletje lieve meisjes en jongetjes zonder visie e zonder ruggengraat. Groen? Wat groen? Milieu wordt af en toe genoemd voor het sier en alternatieve energie is niet interessant want het bedrijfsleven wil het niet. Windmolens vindt Groen Links horizonvervuiling. Zonne-energie wordt niet eens overwogen, Nederland gaat toch richting meer kern-energie en daar heeft Groen Links geen bezwaar tegen. Maar het ergste is de missie naar Kunduz in Afghanistan. Een militaire missie, voornamelijk. Een missie dat miljoenen kost (we moeten wel op cultuur bezuinigen) en waar het leger opnieuw ingezet wordt. En Groen Links stemt voor. En zou dit een linkse partij moeten zijn? Kom op, even serieus!
Dus opnieuw komt diezelfde vraag naar voren. Diezelfde vraag die ook centraal stond toen ik Jos de Putter interviewde voor Radio Onda Italiana: Waroom is links niet meer links?
En de SP? Het wordt vervolgd...
Op een partij stemmen in Nederland is ook moeilijk geworden, bijna onmogelijk. Binnenkort voor de provinciale verkiezingen bijvoorbeeld. Als je geen populist of neoliberaal bent, zoek je dan een links alternatief. Maar vind je dat in Nederland?
De PvdA? Vergeet het. Die zijn neoliberaler dan Rutte. Het woord sociaal-democratie gebruiken ze nog steeds in hun campagnes, maar het is een leeg begrip geworden, in de praktijk regeert bij de PvdA dezelfde management mentaliteit die je terugvindt in het op winst-gerichte bedrijfsleven. Een voorbeeld: Burgemeester Van Der Laan van Amsterdam is een strenge meneer die kiest de kraakbeweging meedogenloos te vernietigen ten voordeel van de speculaties van de projectontwikkelaars met hun VVD vrienden.
Groen links? Alsjeblieft! Het stelt niets voor. Een stelletje lieve meisjes en jongetjes zonder visie e zonder ruggengraat. Groen? Wat groen? Milieu wordt af en toe genoemd voor het sier en alternatieve energie is niet interessant want het bedrijfsleven wil het niet. Windmolens vindt Groen Links horizonvervuiling. Zonne-energie wordt niet eens overwogen, Nederland gaat toch richting meer kern-energie en daar heeft Groen Links geen bezwaar tegen. Maar het ergste is de missie naar Kunduz in Afghanistan. Een militaire missie, voornamelijk. Een missie dat miljoenen kost (we moeten wel op cultuur bezuinigen) en waar het leger opnieuw ingezet wordt. En Groen Links stemt voor. En zou dit een linkse partij moeten zijn? Kom op, even serieus!
Dus opnieuw komt diezelfde vraag naar voren. Diezelfde vraag die ook centraal stond toen ik Jos de Putter interviewde voor Radio Onda Italiana: Waroom is links niet meer links?
En de SP? Het wordt vervolgd...
woensdag 2 februari 2011
Wasmachine
Al twintig jaar draai ik de was
Maar vandaag draai ik niet meer zo goed
Van repareren geen sprake
Het is te duur en ik ben te oud
Investeren in mijn toekomst wordt afgeraden
Dus ik moet het veld ruimen en ruimte maken voor een nieuwe
Die is aan het begin van zijn leven
En heeft ook een programma dat de was in 20 minuten schoon krijgt
Daar kan ik niet tegen concurreren
Vannacht moet ik voor het eerst in twintig jaar ergens anders slapen
Ik weet nog niet waar
Maar zeker zal ik mijn vertrouwde hoek in de badkamer missen
Ik had nog graag een paar jaren willen wassen
Maar oude dingen repareer je niet
Je gooit ze weg, lekker makkelijk
En je maakt ruimte voor jonge technologie
Die vanzelfsprekend beter is, toch?
Maar vandaag draai ik niet meer zo goed
Van repareren geen sprake
Het is te duur en ik ben te oud
Investeren in mijn toekomst wordt afgeraden
Dus ik moet het veld ruimen en ruimte maken voor een nieuwe
Die is aan het begin van zijn leven
En heeft ook een programma dat de was in 20 minuten schoon krijgt
Daar kan ik niet tegen concurreren
Vannacht moet ik voor het eerst in twintig jaar ergens anders slapen
Ik weet nog niet waar
Maar zeker zal ik mijn vertrouwde hoek in de badkamer missen
Ik had nog graag een paar jaren willen wassen
Maar oude dingen repareer je niet
Je gooit ze weg, lekker makkelijk
En je maakt ruimte voor jonge technologie
Die vanzelfsprekend beter is, toch?
Ste quattro risate
Stanno dicendo tutti la loro, beh fatemi dire la mia a sto punto. Noemi, Ruby, le puttane di governo. Provate a cercare “bunga bunga” su google e vedete un po’ cosa viene fuori.
Nell’ottobre del 2009 mi sono ritagliato una maschera da Berlusconi e me ne sono andato un po’ in giro per l’affollatissima Leidsestraat di Amsterdam parodiando il Presidente del Consiglio. La mia amica/collega Lunabionica con parrucca, minigonna e frustino mi rincorreva nel ruolo di una puttanona sadomaso. Con questo act volevamo attirare l’attenzione sul filmfestival Cinemissimo! che avevamo organizzato per “Quelli di Astaroth”. Sì, avete capito bene, Berlusconi usato come oggetto per il marketing, per la promozione di un festival di cinema italiano.
Alcuni mesi fa, durante il “One Minute Festival” abbiamo ripetuto lo stesso act aggiornandolo un attimo con Ruby, bunga bunga e tutto il resto. Un successo! È chiaro che il Presidente del Consiglio “vende” come immagine. Ormai è il prodotto nazionale italiano più conosciuto, supera abbondantemente pizzaspaghettimandolini. C’è proprio da stare allegri! E allora facciamoci questa scenetta che la gente si diverte e ride degli italiani! (che se lo meritano?)
I giornali, l’opinione pubblica, l’opposizione politica, la magistratura si sono concentrati sullo scandalo. Il governo bordello, le puttane nelle camere del potere, Ruby e bunga bunga insomma. Pare sia l’unico modo di opporsi a Berlusconi. Una tristezza, veramente. Triste che ancora una volta si sia costretti a concentrarsi sulla forma e non sui contenuti, sulla moraluccia borghese e non sulle scelte politiche. Un po’ come con il Vaticano, che per dargli addosso efficacemente ci vuole lo scandalo dei preti pedofili, mentre di duemila anni di oscurantismo, oppressione, violenza fisica, culturale e psicologica chi se ne frega.
Mi dispiace per le puttane, sinceramente. E lo dico senza ironia, nel pieno rispetto della loro professione. Mi guardo bene dal guidicare chi si prostituisce. Penso che se una ragazza vuole farsi pagare per una prestazione sessuale debba essere libera di farlo senza che nessuno alzi il dito inquisitore. Se poi la ragazza in questione in Italia è laureata ma non riesce a lavorare per più di 600 euro al mese, allora una prestazione sessuale ben retribuita e ad alto livello merita tutta la nostra comprensione e considerazione.
Sì, Berlusconi andrebbe attaccato - ed eventualmente vinto - sul piano del dibattito politico o sul piano giuridico per quelle che sono le sue responsabilità di fronte alla legge. Non perchè si porta le puttane.
Siamo al tutti contro tutti. È difficile costruire, avere un approccio positivo. Una mia corsista olandese appena tornata da Roma, mi diceva di avere trovato la città cambiata rispetto a qualche anno fa quando vi aveva vissuto per sei mesi. “La gente ha perso la speranza, non c’è futuro” mi diceva.
Governi berlusconiani che per anni hanno favorito le classi imprenditoriali medio alte a danno della maggioranza della popolazione. Un regime fiscale con tasse tra le più alte d’Europa dove però è l’evasione dell’IVA del libero professionista a farla franca a scapito della giovane imprenditoria che parte dal nulla e che non riceve incentivi o sgravi di nessun genere. L’investimento del danaro pubblico che non c’è se non nelle chiacchiere dei politicanti. La burocrazia, il nepotismo, le auto blu, i costi smisurati della cosa pubblica, tutte cose che in un governo “moderno e libero” come quello berlusconiano non dovrebbero avere spazio...
Per non parlare della fuga dei cervelli, dei giovani qualificati e laureati che vengono sottopagati e mantenuti in uno stato di costante precariato a cui qualche buontempone ha dato la definizione di “mobilità del lavoro”.
La lista non finisce qui, ma vale la pena nominare, last but not least, l’omicidio colposo della cultura italiana perpetuato dal sistema mediatico-televisivo di cui Berlusconi è a capo. Il cattivo gusto imperante, i grandi fratelli, i calciatori donnaioli, le veline volutamente stupide, i presentatori televisivi che gridano il vuoto, la banalità come modello imperante. Tutto questo è stato sostituito a Pasolini, a Fellini o a Fabrizio de Andrè. Tutto questo ha cancellato teatro, cinema, arte. Quando si priva un popolo di una cultura del contenuto e la si sostituisce con una cultura della forma, come è successo da venti anni a questa parte in Italia, si compie un crimine che diventa un genocidio culturale.
Detto questo, torniamo alla cronaca e precisamente a quella rosa. Sarà questa, forse, a liberare l’italia dal suo Presidente del Consiglio, non certo le sue politiche scellerate. E per non piangere, allora sì, facciamocela sta parodia, facciamola questa scenetta, facciamoci ste quattro risate.
zondag 23 januari 2011
Eindelijk weer repeteren!
Si prova!
Eindelijk weer repeteren! LA PECORINA (Dramma Pastorale) is vrijdag 28 januari.
(hier een paar foto's van de repetitie)
<><><><><>
Si prova! LA PECORINA (Dramma Pastorale) è venerdì 28 gennaio.Anche se questa ormai è la quarta replica, una ripassatina fa sempre bene. E poi provare un piacere. Il percorso che porta alla messinscena di uno spettacolo è in effetti il momento creativo più importante del teatro, più della rappresentazione stessa... Ecco qui un paio di foto della prova (vabbè son poco belle, ma rendono l’idea)
Enveloppen van de Postbank
Opruimen. Oude papieren en gekreukelde aantekeningen. Een zak vol troep om weg te gooien. Ook een stapel enveloppen van de Postbank kom ik tegen. Weet je nog, van die lichtgrijze? Die men tot kort geleden gebruikte om acceptgirokaarten, betalingsopdrachten of andere administratie naar de Postbank (gratis) op te sturen. Niet langer dan drie jaar geleden had ik ongetwijfeld die enveloppen bewaard omdat ze gewoon handig en nuttig waren. Nu zijn ze meedogenloos op de stapel van het weggooipapier terechtgekomen. Wat is er gebeurd? Waarom is de waarde van die enveloppen nihil geworden?
Toen we Stichting “Quelli di Astaroth” in 2004 oprichtten, hebben we een rekening bij de Postbank geopend. Simpel, probleemloos en gratis, zelfs voor een zakelijke rekening. De Postbank was toen ook enorm populair in Nederland voor zijn down to earth benadering tot financiële zaken. Maar het kon niet doorgaan want de trend is geld maken en profijt halen en Nederland is een trendgevoelig land geworden. De ING bank heeft de Postbank overgenomen en dit is volgens de nieuwe mode: groot, groter, grootst (lees: financiële macht). Natuurlijk hebben ze de klanten (consumenten? Wat een lelijk woord) gerustgesteld dat alles zal blijven zoals vroeger. Tonnen, miljoenen misschien, zijn uitgegeven aan publiciteitscampagnes en aan marketingstrategieën om ons te overtuigen dat de fusie van ING en Postbank gewoon goed was.
Maar niets daarvan. Leugens van financiënleugenaren. ING was alleen geïnteresseerd in het klantenbestand van de Postbank. Dus klanten overnemen en verder doen wat ze willen. Transacties moeten nu betaald worden. Alle services hebben nu een prijs. De klantvriendelijkheid is ver te zoeken. En de gratis enveloppen? Ah, die gebruik geen hond meer want we zijn modern en we doen alles via internet bankieren. Zodat de ING bank alle filialen kan sluiten en het personeel kan ontslaan. En dan hoor je nog dat de ING eigen geld en privé geld van de klanten investeert in de wapenindustrie...
Signs of the times. Alles is geld, alles is profijt, rendement, winst, economie. De financiële reuzen doen wat ze willen, corporate regeert.
Maar wacht eens even... Wij hebben net de banken gered van het faillissement. Wij: de burgers, de belastingbetalers, de gewone mensen. Zij: ING bank, ABNAMRO bank... Miljarden hebben we gepompt om te voorkomen dat de banken bankroet gingen omdat ze jarenlang totaal onverantwoordelijk zijn omgegaan met hun zaken. Twee jaar geleden heeft de regering (wij) bergen geld (ons geld) aan de banken onvoorwaardelijk gegeven omdat ze dom zijn geweest. De ING heeft toen niet eens “Dank u wel” gezegd. En wij, de burgers, hebben het maar geslikt. Dat ze ons hebben genaaid en dat ze ondanks alles blijven doen wat ze willen met ons en met ons geld. En sinds kort ook met de cultuur. Ja, want geld is op, al het geld is naar de banken gegaan. Er moet dus bezuinigd worden. Waar kan het geld dan gezocht worden? In de kunst, in de (kosten?) van een orkest, in de subsidie van een toneelgroep, door de BTW van entreekaartjes te verhogen. De cultuur dus. De banken hebben miljarden verloren en de cultuur moet het gat vullen... Wie is hier nou gek?
Goed, ik ga nu echt al die enveloppen weggooien. Maar ik zal er een voor mij bewaren om andere tijden te herinneren, toen Nederland een beter land was. En ook heel praktisch te herinneren om snel de rekening van “Quelli di Astaroth” te verhuizen naar een andere bank die minder erg is (maar toch wel erg, want banken blijven erg)
Toen we Stichting “Quelli di Astaroth” in 2004 oprichtten, hebben we een rekening bij de Postbank geopend. Simpel, probleemloos en gratis, zelfs voor een zakelijke rekening. De Postbank was toen ook enorm populair in Nederland voor zijn down to earth benadering tot financiële zaken. Maar het kon niet doorgaan want de trend is geld maken en profijt halen en Nederland is een trendgevoelig land geworden. De ING bank heeft de Postbank overgenomen en dit is volgens de nieuwe mode: groot, groter, grootst (lees: financiële macht). Natuurlijk hebben ze de klanten (consumenten? Wat een lelijk woord) gerustgesteld dat alles zal blijven zoals vroeger. Tonnen, miljoenen misschien, zijn uitgegeven aan publiciteitscampagnes en aan marketingstrategieën om ons te overtuigen dat de fusie van ING en Postbank gewoon goed was.
Maar niets daarvan. Leugens van financiënleugenaren. ING was alleen geïnteresseerd in het klantenbestand van de Postbank. Dus klanten overnemen en verder doen wat ze willen. Transacties moeten nu betaald worden. Alle services hebben nu een prijs. De klantvriendelijkheid is ver te zoeken. En de gratis enveloppen? Ah, die gebruik geen hond meer want we zijn modern en we doen alles via internet bankieren. Zodat de ING bank alle filialen kan sluiten en het personeel kan ontslaan. En dan hoor je nog dat de ING eigen geld en privé geld van de klanten investeert in de wapenindustrie...
Signs of the times. Alles is geld, alles is profijt, rendement, winst, economie. De financiële reuzen doen wat ze willen, corporate regeert.
Maar wacht eens even... Wij hebben net de banken gered van het faillissement. Wij: de burgers, de belastingbetalers, de gewone mensen. Zij: ING bank, ABNAMRO bank... Miljarden hebben we gepompt om te voorkomen dat de banken bankroet gingen omdat ze jarenlang totaal onverantwoordelijk zijn omgegaan met hun zaken. Twee jaar geleden heeft de regering (wij) bergen geld (ons geld) aan de banken onvoorwaardelijk gegeven omdat ze dom zijn geweest. De ING heeft toen niet eens “Dank u wel” gezegd. En wij, de burgers, hebben het maar geslikt. Dat ze ons hebben genaaid en dat ze ondanks alles blijven doen wat ze willen met ons en met ons geld. En sinds kort ook met de cultuur. Ja, want geld is op, al het geld is naar de banken gegaan. Er moet dus bezuinigd worden. Waar kan het geld dan gezocht worden? In de kunst, in de (kosten?) van een orkest, in de subsidie van een toneelgroep, door de BTW van entreekaartjes te verhogen. De cultuur dus. De banken hebben miljarden verloren en de cultuur moet het gat vullen... Wie is hier nou gek?
Goed, ik ga nu echt al die enveloppen weggooien. Maar ik zal er een voor mij bewaren om andere tijden te herinneren, toen Nederland een beter land was. En ook heel praktisch te herinneren om snel de rekening van “Quelli di Astaroth” te verhuizen naar een andere bank die minder erg is (maar toch wel erg, want banken blijven erg)
vrijdag 21 januari 2011
Van alles gebeurd
È successo di tutto
Van alles gebeurd. Ja, de laatste maanden van 2010 zijn enorm druk geweest, maar dan wel op een leuke manier. Pinocchio in Love is in Sicilië geweest. en nog: deelname aan het One Minute Festival, een aantal acts voor de vereniging Dante Alighieri Amersfoort, drie theatrale momenten bij de Literaire Middag van Una Domenica Particolare in Utrecht (hier de video).
Plus de rest: Radio Onda Italiana waarvoor ik de IDFA heb gevolgd en een rare journaliste met een onnodig boek over Berlusconi heb geïnterviewd. En dan nog alle lessen van Scuola d’Italia. En nog veel meer…
Sorry voor de lange lijst van gebeurtenissen en evenementen, maar een korte terugblik was (tenminste voor mij) even nodig. Oh ja, ik ben net 50 geworden (gevierd met de grote Salami-Party) en een steuntje voor het geheugen kan geen kwaad. Daarom.
En daar komt nog bij dat het updaten van een blog heel veel tijd, geduld en inzet nodig heeft. Het is strenge discipline en concentratie. De laatste maanden is het mij dus niet gelukt. Gebrek aan tijd en drukte is geen excuus, nu ga ik verder. Omdat een blog leuk is. En vooral: je kan (nog steeds) alles vertellen wat je wil. Dus: ik ben er weer!
<><><><><>
Sì, è successo di tutto. Gli ultimi mesi del 2010 sono stati pienissimi e impegnatissimi. Pinocchio in Love è stato in Sicilia. Poi: tre acts a One Minute Festival, uno spettacolo per l’Associazione Dante Alighieri Amersfoort, tre intermezzi teatrali per il pomeriggio letterario di Una Domenica Particolare a Utrecht (qui il video).
Più il resto: Radio Onda Italiana per la quale ho seguito l’IDFA (International Documentary Filmfestival Amsterdam) e ho intervistato una strana sedicente giornalista che ha scritto un lnutile libro su Berlusconi. Poi le lezioni di Scuola d’Italia e molto altro ancora…
Scusate la lunga lista di avvenimenti, ma una breve retrospettiva è necessaria (almeno per me). Già, visto che ho appena fatto 50 anni (festeggiati con un grande Salami Party) e un promemoria non può che farmi bene.
A quanto sopra posso solo aggiungere che mantenere e aggiornare un blog è una faticaccia che richiede tempo, pazienza e dedizione. È severa disciplina e concentrazione. Negli ultimi mesi non ce l’ho fatta. Mancanza di tempo e troppi impegni non devono più essere una scusa. Ora voglio andare avanti. Perchè un blog è una cosa bellissima dove puoi (ancora) dire quello che ti pare. Allora: eccomi qua di nuovo!
