Conversazioni culinarie a Scuola d'Italia Conversatiecursus over culinaire onderwerpen bij Scuola d'Italia

Come forse già sapete, Scuola d'Italia è l'attività didattica della Fondazione Culturale Quelli di Astaroth, che oltre alla Scuola gestisce anche Radio Onda Italiana e il Gruppo Teatrale Quelli di Astaroth.

Scuola d'Italia propone una selezionata gamma di corsi di lingua, sia per imparare l'italiano che l'olandese e sia di grammatica che di conversazione. Inoltre organizza alcuni corsi di cultura, come per esempio corsi di teatro (ottimi per imparare a sciogliersi quando si deve parlare in pubblico).

A gennaio si era offerto un corso di conversazioni metafisiche, cioè un corso per sviluppare la scioltezza nel parlare l'italiano parlando di argomenti filosofici. L'unica richiesta di iscrizione pare però sia stata quella di un italiano qui residente, che non aveva capito che si trattava di un corso per stranieri.
Ma quando ho fatto la battutaccia che con la metafisica non si mangia, ma che magari un corso di conversazioni culinarie potrebbe avere più successo, l'amico Roberto m'ha immediatamente preso in parola e proposto di dimostrare quanto affermato.

E quindi dal 22 marzo ogni martedì pomeriggio dalle 18 alle 19.20 per 5 settimane terrò un corso di conversazione per avanzati dove invece di discutere di letteratura, politica, arte e dei massimi sistemi, stimolerò i partecipanti a parlare di tematiche legate al cibo e alla cucina.
Parleremo dei prodotti alimentari tipici italiani, dove e come vengono prodotti, cosa ci si può fare in cucina, quali sono i piatti tipici, come leggere il menu di un ristorante e tutti gli argomenti attinenti che i partecipanti vorranno proporre. E magari assaggiamo anche qualcosa di particolare.
L'ultima lezione, quella del 19 aprile, coincide con la mia trasmissione radio. La lezione si svolgerà quindi in radio.

Avete bisogno di sciogliervi un po' nel parlare italiano, soprattutto in vista dell'arrivo dell'estate e dell'agognata vacanza in Italia?
Passare domenica 6 marzo tra le 13 e le 17 a Scuola d'Italia, Sint Jansstraat 37 (dietro al Dam), perché sarò lì a dare informazioni.
Se mi volete scrivere, potete mandarmi un e-mail all'indirizzo info@ondaitaliana.org.
Non aspettate troppo ad iscrivervi, non ci sono molti posti intorno alla mia tavola.

Saluti,
Marina
~~~~~ Nederlands

Zoals je misschien al weet, is Scuola d'Italia de kleinschalige taalschool van de Italiaanse culturele Stichting Quelli di Astaroth, die naast de Scuola ook Radio Onda Italiana en Theatergroep Quelli di Astaroth verzorgt.

Scuola d'Italia biedt een selectie taalcursussen aan, voor het Italiaans en het Nederlands, niet alleen om de grammatica te leren maar om vlot de taal te kunnen leren spreken. Verder worden ook cultuurcursussen georganiseerd, zoals bijvoorbeeld een cursus acteren (die erg handig is als je soepeltjes voor een publiek wilt spreken).

Januari dit jaar hadden we een cursus filosofische conversatie aangeboden. Dat was een conversatiecursus waar, om je spreekvaardigheid te verbeteren, over filofische onderwerpen werd gesproken. De enige geïnteresseerde bleek een Italiaan te zijn die het niet door had dat het om een cursus Italiaans voor buitenlanders ging.
Toen ik opperde dat je met de filosofie niet kunt eten, maar dat misschien een cursus culinaire conversatie wel wat meer interessant zou kunnen zijn, heeft vriend Roberto mij meteen aan mijn woorden genageld en uitgedaagd om het te bewijzen.

En dus vanaf 22 maart elke dinsdagmiddag van 18 to 19.20 uur voor 5 weken houd ik een conversatiecursus voor gevorderden waar ik, in plaats om het over literatuur, politiek, kunst en de astracte wereldsystemen, de deelnemers zal stimuleren om te praten over onderwerpen die te maken hebben met eten en drinken.
We gaan praten over typische Italiaanse producten, waar en hoe ze vervaardigd worden, wat je ermee in de keuken kunt doen, welke typische gerechten kent Italië, hoe je een menu moet lezen en eventuele gerelateerde onderwerpen die de cursisten zelf aandragen. En misschien gaan we ook iets bijzonders proeven.
De laatste les, die van 19 april, valt samen met mijn radio-uitzending. De les zal dus bij de radio plaatsvinden.

Wil je wat soepeltjes in het Italiaans babbelen voordat je straks voor de zomervakantie naar Italië afreist?
Kom zondag 6 maart tussen 13 en 17 uur langs bij Scuola d'Italia, Sint Jansstraat 37 (achter de Dam), want ik zal daar aanwezig zijn om informatie te geven.
Als je de info per e-mail wil aanvragen, schrijf naar info@ondaitaliana.org.
Wacht niet te lang als je je wil inschrijven, want er is een beperkt aantal plaatsen aan mijn tafel.

Saluti,
Marina

Waarom is links niet meer links?

Op een partij stemmen in Italië is moeilijk. Je wil niet voor Berlusconi en zijn vrienden stemmen. De oppositie? Vergeet het. Links bestaat niet, is slap en doelloos. Het enige programmapunt van links Italië is dat ze “tegen” Berlusconi zijn. Voor de rest zijn ze gewoon conservatief, corrupt, neoliberaal, vrienden van het Vaticaan en geneigd tot nepotisme.

Op een partij stemmen in Nederland is ook moeilijk geworden, bijna onmogelijk. Binnenkort voor de provinciale verkiezingen bijvoorbeeld. Als je geen populist of neoliberaal bent, zoek je dan een links alternatief. Maar vind je dat in Nederland?

De PvdA? Vergeet het. Die zijn neoliberaler dan Rutte. Het woord sociaal-democratie gebruiken ze nog steeds in hun campagnes, maar het is een leeg begrip geworden, in de praktijk regeert bij de PvdA dezelfde management mentaliteit die je terugvindt in het op winst-gerichte bedrijfsleven. Een voorbeeld: Burgemeester Van Der Laan van Amsterdam is een strenge meneer die kiest de kraakbeweging meedogenloos te vernietigen ten voordeel van de speculaties van de projectontwikkelaars met hun VVD vrienden.

Groen links? Alsjeblieft! Het stelt niets voor. Een stelletje lieve meisjes en jongetjes zonder visie e zonder ruggengraat. Groen? Wat groen? Milieu wordt af en toe genoemd voor het sier en alternatieve energie is niet interessant want het bedrijfsleven wil het niet. Windmolens vindt Groen Links horizonvervuiling. Zonne-energie wordt niet eens overwogen, Nederland gaat toch richting meer kern-energie en daar heeft Groen Links geen bezwaar tegen. Maar het ergste is de missie naar Kunduz in Afghanistan. Een militaire missie, voornamelijk. Een missie dat miljoenen kost (we moeten wel op cultuur bezuinigen) en waar het leger opnieuw ingezet wordt. En Groen Links stemt voor. En zou dit een linkse partij moeten zijn? Kom op, even serieus!

Dus opnieuw komt diezelfde vraag naar voren. Diezelfde vraag die ook centraal stond toen ik Jos de Putter interviewde voor Radio Onda Italiana: Waroom is links niet meer links?

En de SP? Het wordt vervolgd...

Wasmachine

Al twintig jaar draai ik de was
Maar vandaag draai ik niet meer zo goed
Van repareren geen sprake
Het is te duur en ik ben te oud
Investeren in mijn toekomst wordt afgeraden
Dus ik moet het veld ruimen en ruimte maken voor een nieuwe
Die is aan het begin van zijn leven
En heeft ook een programma dat de was in 20 minuten schoon krijgt
Daar kan ik niet tegen concurreren
Vannacht moet ik voor het eerst in twintig jaar ergens anders slapen
Ik weet nog niet waar
Maar zeker zal ik mijn vertrouwde hoek in de badkamer missen
Ik had nog graag een paar jaren willen wassen
Maar oude dingen repareer je niet
Je gooit ze weg, lekker makkelijk
En je maakt ruimte voor jonge technologie
Die vanzelfsprekend beter is, toch?

Enveloppen van de Postbank

Opruimen. Oude papieren en gekreukelde aantekeningen. Een zak vol troep om weg te gooien. Ook een stapel enveloppen van de Postbank kom ik tegen. Weet je nog, van die lichtgrijze? Die men tot kort geleden gebruikte om acceptgirokaarten, betalingsopdrachten of andere administratie naar de Postbank (gratis) op te sturen. Niet langer dan drie jaar geleden had ik ongetwijfeld die enveloppen bewaard omdat ze gewoon handig en nuttig waren. Nu zijn ze meedogenloos op de stapel van het weggooipapier terechtgekomen. Wat is er gebeurd? Waarom is de waarde van die enveloppen nihil geworden?

Toen we Stichting “Quelli di Astaroth” in 2004 oprichtten, hebben we een rekening bij de Postbank geopend. Simpel, probleemloos en gratis, zelfs voor een zakelijke rekening. De Postbank was toen ook enorm populair in Nederland voor zijn down to earth benadering tot financiële zaken. Maar het kon niet doorgaan want de trend is geld maken en profijt halen en Nederland is een trendgevoelig land geworden. De ING bank heeft de Postbank overgenomen en dit is volgens de nieuwe mode: groot, groter, grootst (lees: financiële macht). Natuurlijk hebben ze de klanten (consumenten? Wat een lelijk woord) gerustgesteld dat alles zal blijven zoals vroeger. Tonnen, miljoenen misschien, zijn uitgegeven aan publiciteitscampagnes en aan marketingstrategieën om ons te overtuigen dat de fusie van ING en Postbank gewoon goed was.

Maar niets daarvan. Leugens van financiënleugenaren. ING was alleen geïnteresseerd in het klantenbestand van de Postbank. Dus klanten overnemen en verder doen wat ze willen. Transacties moeten nu betaald worden. Alle services hebben nu een prijs. De klantvriendelijkheid is ver te zoeken. En de gratis enveloppen? Ah, die gebruik geen hond meer want we zijn modern en we doen alles via internet bankieren. Zodat de ING bank alle filialen kan sluiten en het personeel kan ontslaan. En dan hoor je nog dat de ING eigen geld en privé geld van de klanten investeert in de wapenindustrie...
Signs of the times. Alles is geld, alles is profijt, rendement, winst, economie. De financiële reuzen doen wat ze willen, corporate regeert.

Maar wacht eens even... Wij hebben net de banken gered van het faillissement. Wij: de burgers, de belastingbetalers, de gewone mensen. Zij: ING bank, ABNAMRO bank... Miljarden hebben we gepompt om te voorkomen dat de banken bankroet gingen omdat ze jarenlang totaal onverantwoordelijk zijn omgegaan met hun zaken. Twee jaar geleden heeft de regering (wij) bergen geld (ons geld) aan de banken onvoorwaardelijk gegeven omdat ze dom zijn geweest. De ING heeft toen niet eens “Dank u wel” gezegd. En wij, de burgers, hebben het maar geslikt. Dat ze ons hebben genaaid en dat ze ondanks alles blijven doen wat ze willen met ons en met ons geld. En sinds kort ook met de cultuur. Ja, want geld is op, al het geld is naar de banken gegaan. Er moet dus bezuinigd worden. Waar kan het geld dan gezocht worden? In de kunst, in de (kosten?) van een orkest, in de subsidie van een toneelgroep, door de BTW van entreekaartjes te verhogen. De cultuur dus. De banken hebben miljarden verloren en de cultuur moet het gat vullen... Wie is hier nou gek?

Goed, ik ga nu echt al die enveloppen weggooien. Maar ik zal er een voor mij bewaren om andere tijden te herinneren, toen Nederland een beter land was. En ook heel praktisch te herinneren om snel de rekening van “Quelli di Astaroth” te verhuizen naar een andere bank die minder erg is (maar toch wel erg, want banken blijven erg)

Interview met Jos de Putter van de VPRO/Tegenlicht

Jos de Putter, documentairemaker, eindredacteur van Aanval op Europa, de nieuwe serie van VPRO/Tegenlicht. Iemand die duidelijk iets te vertellen heeft. Ik heb hem al aangekondigd op mijn post van vrijdag 17 september 2010: “De toekomst van Europa volgens Bepper Grillo” Een bijzonder interview met iemand die voor de VPRO werkt. De enige televisie-omroep waarnaar ik kan kijken. De omroep achter de IDFA, het grote documentaire filmfestival die ik al jaren met verbazing en belangstelling volg.

Statements uit het interview:
“Europa is een verschrikkelijk onderwerp, een kijkcijfer-killer. Een uitzending over Europa heeft automatisch 30% minder kijkers”
“We (de VPRO) houden ons bezig met de economische crisis, het speculeren van de financiële wereld, met het populisme, het verdwijnen van het solidariteitsprincipe en het falen van de sociaal-democratieën”
“We hebben Beppe Grillo gekozen voor een van onze uitzendingen omdat hij qua gevoelstemperatuur heel dichtij Tegenlicht is. Hij is droogkomisch, dwars en denkt andersom, net als wij”
“In het populisme zien we een nieuw soort leider die de media in zijn zak heeft en die daardoor door de media wordt gecreëerd”
“Het biefstuk-socialisme gepaard met twee weken vakantie in Spanje. Is dit een van de redenen voor het falen van links?” “De term individualisme is niet correct. Consumptie-egoïsme past beter bij deze maatschappij”
“Over Italië: Wat gebeurt er als je een hele generatie opvoedt met troep? Dit gebeurt daar”

En nog de vragen:
“Waarom is links niet meer links?”
“Waar blijft de woede?”

Tijdens de uitzending van Radio Onda Italiana in het Nederlands kunnen jullie al deze onderwerpen horen en nog veel meer. Luister dus naar het interview met Jos de Putter dinsdag 28 oktober van 21.00 tot 22.00. Via streaming (hier) of kijk naar www.salto.nl

Oh ja, komen jullie zaterdag 2 oktober om 13.00 uur naar de Dam in Amsterdam? Italianen en Nederlanders laten dan hun woede zien. Kijk hier...

De weg van het water La strada dell'acqua

Tijdens de lessen van Scuola d’Italia leren de cursisten om zo veel mogelijk te praten. Dus als je praat moet je proberen met je verhaal door te gaan. Ken je een woord niet dan probeer je datzelfde verhaal te vertellen met andere woorden of uitdrukkingen. Met andere woorden: wees creatief en communicatief en probeer hoe dan ook verder te komen met je verhaal. Cursist Daan vertelt over zijn vakantie: bergen, natuur, meren. En nog een mooi “strada dell’acqua” (weg van het water). Ja, Daan kende het woord “fiume” (rivier) niet in het Italiaans. En “strada dell’acqua” is zijn creatieve oplossing om het begrip rivier te communiceren zonder het Italiaanse woord “fiume” te kennen. Is dit niet geniaal?

<><><><><>

Durante le lezioni di Scuola d’Italia i corsisti imparano a parlare il più possibile. Quindi se si sta parlando si deve provare di continuare il proprio racconto ad ogni costo. Se non si sa una parola si cerca di andare avanti usando sinonimi o espressioni. Altrimenti detto: cerca di essere creativo e comunicativo. Il corsista Daan racconta delle sue vacanze: montagne, natura, laghi. E anche di una bellissima “strada dell’acqua”. Eh sì, Daan non sapeva la parola “fiume” in italiano. “Strada dell’acqua” è stato il suo sinonimo, lo strategenna che ha usato per esprimere il concetto di “fiume” non conoscendo la parola in italiano. Pur di anadare avanti nella sua narrazione. Non è geniale?

De toekomst van Europa volgens Beppe GrilloIl futuro dell'Europa secondo Beppe Grillo

'Jullie noemen ons Italianen "spaghettivreters". Alsof we een stel kabouters zijn. Maar we zijn juist ontzettend gevaarlijk. Wij hebben het fascisme uitgevonden. En de banken, jullie Nederlandse banken zijn ook gestoeld op de bank uit Genua, de San Giorgio bank. Wij hebben alle wandaden in de wereld uitgevonden. Wij zijn een verschrikkelijk virus’. Dit citaat van Beppe Grillo is een van de sterkste uitspraken tijdens de documentaire uit de serie “De aanval op Europa” van VPRO/Tegenlicht. Deze film (“De toekomst van Europa volgens Beppe Grillo”-over Italië, het nieuwe elan van Europa en jong links) wordt uitgezonden op maandag 20 september om 20.55 uur op Nederland 2. Een aanrader!

Beppe Grillo is iets tussen een stand-up comedian en een cabaretier. Goed bekend in Italië maar totaal onbekend in Nederland. Toch richt zijn boodschap zich ook naar Europa. Goed dat de VPRO dit heeft begrepen. Maar Grillo is nu meer dan een entertainer. Hij is een (politiek) activist geworden. En ook een denker en de stichter van een grote beweging die heel kritisch is op de Italiaanse regering maar die ook links niet spaart. Grillo stelt voor dat de gewone mensen de macht weer in eigen handen moeten nemen. De macht moet weg van de politici en moet terug naar de mensen. Niet voor niets zijn de “Grillini” zeer actief op plaatselijk niveau.

Vanmiddag heb ik de voorvertoning van de documentaire over Beppe Grillo kunnen zien. De VPRO heeft het goede idee gehad om de mensen uit het “Grillini-groepje” van Amsterdam uit te nodigen. De gekozen lokatie hiervoor (het Hilton Hotel-een bolwerk van neoliberaal Italië) vonden sommigen minder goed, maar ja, het kan nooit perfect zijn. In ieder geval ben ik zeker blij dat ik de film heb gezien. Veel wist ik al op de een of andere manier, maar waar Grillo in de film heel sterk wordt, is het moment wanneer hij over Europa praat. Over het Europa waar de oorspronkelijke idealen van cultuur en sociaal-democratie helemaal verloren zijn gegaan. In plaats daarvan is de macht van het geld het enige wat in Europa telt: de financiële wereld, de banken en het speculeren.

Beppe Grillo heeft soms een geïdealiseerd beeld van Nederland: de sociaal-democratie, de welvaartsstaat. Aan de andere kant waarschuwt hij Nederland: populisme, het falen van links, de heersende kapitalistische benadering van alle menselijke activiteiten.

Kijk maandagavond naar deze documentaire. En bedankt VPRO! (zeer binnenkort een interview van Radio Onda Italiana met Jos de Putter, eindredacteur van “De toekomst van Europa volgens Beppe Grillo”. Het wordt vervolgt...)

<><><><><>

“Ci chiamate mangiaspaghetti e pensate che noi italiani siamo buffi e simpatici”. In realtà siamo estremamente pericolosi. Il fascismo l’abbiamo inventato noi, come pure le banche. Le vostre banche olandesi si basano sul modello della banca di Genova, la banca di San Giorgio. Abbiamo inventato tutti i crimini del mondo. Siamo come un terribile virus”. Questa citazione di Beppe Grillo è uno dei momenti più forti del documentario che l’emittente televisiva VPRO/Tegenlicht ha dedicato a questo fenomeno italiano. Il documentario, il cui titolo originale è “De toekomst van Europa volgens Beppe Grillo” fa parte di una interessante serie che cerca di capire diverse problematiche europee come la crisi delle socialdemocrazie o il rampante neoliberalismo.

Gli italiani sanno benissimo chi è Beppe Grillo e sanno altrettanto bene dell’esistenza dei “Grillini”. Anche se i media hanno ignorato al massimo questo fenomeno di notevole portata, non credo ci sia un italiano che non abbia sentito parlare del V-day, per esempio.

Per gli olandesi e il resto degli europei, il discorso è diverso. Nessuno sa chi è Grillo e che cosa facciano in Italia i milioni di persone che seguono in qualche modo il suo pensiero. La VPRO ha capito il potenziale del messaggio di Grillo e con questo film ha pensato bene di riprenderne le tematiche e di proporle al pubblico olandese. Non a caso. L’olanda è in una fase di crisi politico-idelogica di dimensioni ancora difficilmente valutabili. La socialdemocrazia, lo stato sociale, la tolleranza a 360 gradi, tutti elementi tipici della società olandese, sono sempre più messi in discussione per essere sostituiti dalle privatizzazioni neoliberali, dall’individualismo ottuso, dalle speculazioni finanziarie. Anche gli olandesi possono fare buon uso del messaggio di Grillo e sicuramente di quella parte che riguarda la gestione dell’economia e la visione sull’Europa.

Oggi pomeriggio la VPRO ha invitato il gruppetto dei grillini di Amsterdam per mostrare a loro e ai loro amici il film su Grillo in anteprima. Io ci sono andato volentieri e davvero ne è valsa la pena. Sola criticabile la scelta del posto dove la proiezione si è svolta: l’Hilton Hotel, già noto come punto di smistamento della visione commercial-neoliberalistica dell’Italia in Olanda.

Vabbè, in ogni caso assolutamente da consigliare la trasmissione del documentario stesso: lunedì 20 settembre alle 20.55 su NL2. Qui maggiori informazioni. E poi tra breve su Radio Onda Italiana intervista con Jos de Putter, redattore di “De toekomst van Europa volgens Beppe Grillo”. To be continued... (Grazie VPRO)

Werken met/voor ItaliëLavorare con/per l'Italia

Al jaren werk ik met Italië. Wat betekent dat? Nee, geen wijnen importeren uit Sicilië of olijfolie uit Toscane. Ik houd me bezig met Italiaanse cultuur. Een leuk “product”, zou men kunnen zeggen. En hier begint het al. Ik wil niet Italië als "product" benaderen. Tenminste niet in de commerciële zin van het woord. Dit gebeurt al grootschalig. De eindeloze herhaling van het stereotype: de toren van Pisa, de eeuwige espresso, het Toscaanse landschap waar men ongetwijfeld een tweede huis te koop vindt.
De commercie, de wilde marketing, vaak de verkeerde mensen hebben van Italië iets lelijks gemaakt: een neoliberaal "product" goed voor de smakeloze consumptie van de nouveau riche en van al hun klonen gepaard met de droom van een Ferrari. Pasolini zou zich in zijn graf omdraaien. Nee, ik wil daar niets mee te maken hebben. Met een Italië dat synoniem is met conservatisme en eindeloze herhaling van hetzelfde (lees: maniërisme).
Al jaren werk ik (vaak als vrijwilliger) voor Stichting "Quelli di Astaroth" want hier vind ik een groep mensen die het andere Italië wil laten zien. Het Italië van nu, waar men zich niet alleen met het Colosseum, de Renaissance en de mozzarella bezig houdt. Het theater van onze stichting bijvoorbeeld: toneelstukken van Stefano Benni en Edoardo Erba maar ook acts geïnspireerd aan het futurisme/dadaïsme. Onze radio-uitzendingen met interviews met Dario Fo, Frans Weisz of Rudi Fuchs. De twee edities van het filmfestival “Cinemissimo” met documentaires en speelfilms, nooit eerder vertoond in Nederland.

Tot slot: Scuola d’Italia. Een onderwijsproject waar ik persoonlijk heel trots op ben. Taallessen met met een communicatieve benadering waar de cursisten “echt” luisteren en praten. Niet alleen maar grammatica en oefeningen, maar de levende taal. Geen stereotype van mode en dure design, maar de taal geleerd door de moderne media en de hedendaagse literatuur. Geen voorgekauwde methode, maar lessen op maat gericht op de kleine groepen cursisten.
Veel werk om dit mogelijk te maken, maar ook een plezier om dit werk te doen. En dit alles niet in de naam van commercie en profijt, niet volgens het lege imago van de marketing, maar omdat ik en Quelli di Astaroth in dit Italië willen investeren, een ander Italië. En zo wordt het werken met Italië bijna een werken... voor Italië. Oh ja, alle cursussen starten weer vanaf 20 september!

<><><><><>

L’Italia, anni che ci lavoro. No, non faccio il pendolare Amstedam-Bologna e neppure importo vini o olio. Mi occupo di cultura italiana, un bel “prodotto” con il quale lavorare. Prodotto? Ma io non voglio usare l’Italia come prodotto commerciale. Questo succede già su larga scala. L’infinita ripetizione dello stereotipo: la torre di Pisa, il buon caffè ogni 2 minuti, il paesaggio toscano con l’immancabile seconda casa in vendita al nordeuropeo in cerca di calore e sapore.
Il commercialismo, il marketing selvaggio, spesso le persone sbagliate hanno fatto dell’Italia qualcosa di brutto: un “prodotto” neoliberale” buono per essere consumato dai nouveau riche e dai loro cloni, il tutto incorniciato da un sogno di una Ferrari. Pasolini si rivolterebbe nella tomba. No, non voglio aver niente a che fare con tutto questo. Con un’Italia sinonimo di un mondo conservatore dove regna l’infinita ripetizione delle stesse cose (leggi: manierismo).
Da anni lavoro (per lo più come volontario) per la fondazione “Quelli di Astaroth” perchè qui ho trovato un gruppo di persone che vuol mostrare un’altra Italia. L’Italia di oggi per esempio, dove la gente ha ben a ltro a cui pensare che al Colosseo, il rinascimento o la mozzarella (blu). Il teatro che facciamo per esempio: le messe in scena di testi di Stefano benni o di Edoardo Erba o gli acts ispirati al futurismo/dadaismo. E poi la radio con le nostre interviste a Dario Fo o Erik Gandini. Poi ancora le due edizioni del filmfestival “Cinemissimo” con fiction e documentari mai prima mostrati in Olanda.

Infine: Scuola d’Italia, un progetto didattico che è uno dei miei punti d’orgoglio. Lezioni di italiano e di olandese con un approccio comunicativo alla lingua, dove i corsisiti veramente comprendono e parlano. La lingua che parte dalla cultura del film e del teatro di qualità, dalla letteratura stimolante e di livello, dalla lingua viva e autentica. Niente lezioni predigerite e basate su metodi asettici e artificiali, ma un imput didattico personalizzato e adattato ai piccoli gruppi-classe. Tanto lavoro, ma anche un lavoro che è un piacere fare. E tutto questo non certo nel nome del commercialismo e del profitto, ma perchè io e Quelli di Astaroth vogliamo investire in un’altra Italia. Ed è così che lavorare con l’Italia diventa quasi un lavorare... per l’Italia.

De Amerikaan uit Minnesota L'americano dal Minnesota

De Amerikaan uit Minnesota ziet er geweldig uit. Een keer per maand een dag in Amsterdam, want hij werkt voor een luchtvaartmaatschappij. Hij is positief, optimistisch en glimlacht met die prachtige "smile" (compulsory smile?) die alleen Amerikanen hebben.
Hij vertelt over Italië. Rome is prachtig. Het is daar een plezier om in een café te zitten om al die elegante Italianen te observeren. In Milaan kent hij een restaurant waar je heel lekker kan eten. Een dinertje kost € 300, maar het is de moeite waard. In de platenzaak heeft hij een cd van Eros Ramazzotti gekocht. Hij vindt zijn stem bijzonder en zijn liedjes heel mooi.

Ik wilde ook positief en optimistisch zijn en vooral wilde ik hem niet teleurstellen. Maar Ramazzotti... nee, dit is echt niet het soort Italiaanse muziek die mensen tijdens mijn uitzendingen van Radio Onda Italiana kunnen horen. En de Italiaanse keuken? Alsjeblieft, de Italiaanse keuken is lekker, maar al dat snobisme... je hoeft echt niet € 300 uit te geven voor een fatsoenlijke Italiaanse maaltijd.
Maar hier staat echt de kern van het probleem: een ander Italië te laten zien. En een andere Italiaanse cultuur. Een Italië die meer is dan (klassieke) oudheid, romantische liedjes en eten voor snobs. Kortom een Italië dat niet in de stereotype valt.
Een beetje het Italië van Quelli di Astaroth.

<><><><><>

L'americano dal Minnesota si presenta proprio bene. È ad Amsterdam una volta alla settimana perché lavora per una compagnia aerea. È un tipo positivo, ottimista e sorride con quello "smile" (a comando?) che solo gli americani hanno.
Mi parla dell'Italia. Roma è fantastica. È un piacere starsene seduti in un caffè di questa città semplicemente ad osservare tutti quegli eleganti italiani. A Milano conosce un ristorante dove si mangia benissimo. Una cenetta costa € 300, ma ne vale la pena. Al negozio di dischi ha comprato un cd di Eros Ramazzotti. Trova che abbia una voce particolare e che le sue canzoni siano molto belle.

Anch'io volevo mostrarmi positivo ed ottimista e soprattutto non volevo deluderlo. Ma Ramazzotti... no, davvero non è questo il tipo di musica che si può ascoltare durante le mie trasmissioni di Radio Onda Italiana. E la cucina italiana? Sì, è buona, ma per favore, basta con tutto questo snobbismo... non è davvero necessario spendere € 300 per un pasto decente.
E qui sta proprio il nucleo del problema: mostrare un'Italia diversa con una diversa cultura. Un'Italia che sia più di antichità (classica), canzonette romantiche e cibi per snob. In breve un'Italia che non cada nello stereotipo.
Un po' l'Italia di Quelli di Astaroth.