ANSWER ME - Toneelgezelschap Dood Paard

Angstaanjagend, confronterend, verontrustend.
Het publiek loopt de zaal in, gaat onder een fel big office light zitten dat ook als zaallicht fungeert.
Het is misselijkmakend: de acteurs verschijnen en het felle licht blijft aan, zal de hele voorstelling aanblijven.
Als publiek kan je je niet verschuilen, er is geen uitweg. Rustig en een beetje petit-bourgeois naar een theatervoorstelling kijken zit er niet in.
Je wordt ondervraagd, je wordt uitgedaagd. Je afkomst, gevoelens, religie, ideeën en ideologieën worden onderste boven gehaald, worden genadeloos ter discussie gesteld.
Je weet niet meer waar je vandaan komt en waarom je in die theaterzaal zit. Je kan nergens heen: jij als publiek, maar ook de vijf acteurs. Achter hen een gordijn van semi-transparante lamellen waar men een glimp opvangt van een woud. Wil je weglopen? You will be lost forever in the forest.
Het is marteling. Het is een concentratiekamp, het is Guantalamo, het is de inquisitie, het is media-brainwashing. You name it. En als het publiek even niet meer gemarteld wordt, moet het publiek meedoen aan de marteling van een van de personages. Hij is nu het slachtoffer. Iedereen is een slachtoffer.
Op een zeker moment loopt een mevrouw vanuit het publiek de zaal uit. Ze voelt zich niet lekker. Ze wordt misselijk van Answer me.

De kracht van theater is ongelooflijk. De voorstelling Answer me is prachtig en ziekelijk tegelijkertijd. Het is de ultieme grens van toneel, kunst en cultuur. Die cultuur die alleen met subsidie kan blijven bestaan. Een wereld zonder dit soort culturele uitingen als Toneelgezelschap Dood Paard is een arme wereld, ja, een misselijke en zieke wereld. Kunnen jullie je voorstellen dat een bedrijf ooit zo’n voorstelling “sponsort”? Come on, be serious. Welk bedrijf zou zo gek zijn? Een verzekeringsmaatschappij? Een farmaceutisch concern? Welk geld kunnen ze verdienen met Answer me? Welke nieuwe klanten krijgen ze van zo’n sponsoring?”

Weer theater als inspiratie voor mij. Gelukkig ben ik zaterdag naar Frascati Theater gegaan on Answer me bij te wonen. Answer me is in het Engels. Mijn gekke personage, mijn surrealistische Mister Giuliano Assangio in WikiLove ook. Reden dus om me nu een beetje zekerder te voelen met mijn werk als acteur en toneelschrijver. Absoluut niet dat ik me wil vergelijken met Gerardjan Rijnders, de schrijver van Answer me. Hieronder framenten van zijn tekst:

Who are you? What’s your name? How old are you? Where are you from? Are you a journalist? Do you love me? Are you Dutch? Turkish? Portuguese? Do you know where Portugal is? What language do they speak over there? What exactly is your language? Can you actually speak? Why are you here? What did you do in Pakistan? What did you do in Utrecht? Are you married, and if so, why? If you cooperate with us, you can sleep in peace and quiet. Keep your head up!

Wie ben je? Hoe heet je? Hoe oud ben je? Waar kom je vandaan? Ben je journalist? Hou je van me? Ben je Nederlander? Turk? Portugees? Weet je waar dat ligt, Portugal? Wat ze daar speken? Wat spreek jij eigenlijk? Kun je wel spreken? Waarom ben je hier? Wat deed je in Pakistan? Wat deed je in Utrecht? Wat deed je in Riga? Ben je getrouwd en zo ja, waarom? Was er een vrouw die met jou wilde trouwen? Een man misschien? Waar kom je vandaan? Wat zoek je hier? Wat heb je gedaan? Naam? Leeftijd? Beroep? Keep your head up! You are terrorist! We have got you! And we will give it to you! You fuckers! Heb je wel eens blauwe schoenen gedragen? Heb je wel eens kinderfilms gezien? Drink je water! Hou je van je moeder? Hou je van je vader? Heeft Tommy Cooper je ticket betaald? Heb je wel eens een huisdier gehad? Een hond, een kat of een marmot? Of een neger? Heb je wel eens met springstof geëxperimenteerd? Wil je voor ons werken? Je komt in interessante kringen terecht. Harleyriderskringen. Wil je ons iets interessants vertellen? Kunnen wij een fijne slaapplaats voor je regelen. Lekker warm. Met een matras. En een deken. Een douche. Als je met ons meewerkt kun je in alle rust slapen. Zolang je wilt. Ik weet dat jullie god je kracht geeft. Jullie leven al zo lang in die kleine kooien. Dat houdt geen mens vol. Jullie bidden en jullie god helpt jullie. Anders zouden jullie immers doordraaien. Hou je van me. Answer me! Klootzak! I love you.

L'Avaro

Premiere dell’Avaro (De Vrek) di Moliere due pomeriggi fa a Stadsscouwburg di Amsterdam. La messinscena è firmata dal regista Ivo van Hove, uno dei grandi del teatro olandese. La compagnia teatrale è Toneelgroep Amsterdam che con il suo solo nome assicura un livello artistico non facilmente raggiungibile.

E allora davvero i superlativi ci stanno tutti: una produzione eccezionale, una messinscena sorprendente, un concept artistico all’avanguardia. Ma cosa rende questo Avaro così speciale? L’attualizzazione del testo classico per cominciare. Già la traduzione di Gerardjan Rijnders è dissacratoria, propone una lingua attuale, cruda, senza virtuosismi e strizzate d’occhio al classico. Poi le scelte della regia: schermi dovunque, informazioni ricercate su google, i media dietro ogni angolo insomma. E ancora il grande disordine che regna sulla scena: oggetti dovunque, pezzi di vita quotidiana e di ordinario consumismo sparsi a viva vista. Una delle scene più pazzesche è proprio quando i personaggi tutti insieme cominciano a mettere ordine in questo caos. Impossibile tentativo: alla fine il disordine è esattamente uguale a prima.

Se confronto questa produzione con una italiana (questa del famoso Gabriele Lavia ad esempio) la differenza salta spietatamente all’occhio. Se nel teatro olandese e dunque in questo Avaro dal Toneelgroep Amsterdam regna l’innovazione, la ricerca, la sperimentazione, l’aggancio costante con la società attuale, nel teatro italiano ci si affida a un manierismo estetico, alla tranquilla ripetizione e a una recitazione scolastica e immediatamente espressionista.

E parliamo allora della recitazione. Arpagone, l’avaro protagonista, viene interpretato da un gigante come Hans Kesting. Una recitazione dinoccolata e intensa, urlata grossolanamente e infinitamente delicata, sorprendentemente quotidiana e ovviamente universale. Hans Kesting è un modello, una scuola di recitazione vivente.
È vera la critica che la mia amica e collega di Quelli di Astaroth ha fatto alla recitazione. Se l’attore protagonista è di alto livello, lo stesso non si può dire per gli altri attori. Bravi, certo, ma a volte deboli, con cali di energia, non sempre convincenti. Non tutti e sette ovviamente, ma l’attrice – figlia di Arpagone ad esempio o la bella Marianne: in queste attrici il pericolo della recitazione televisiva, da soap, è dietro l’angolo.
E questa è dunque una critica che si può sicuramente fare ad un paio di attori questo Avaro e al teatro in generale: Attenzione! L’attore teatrale sia e rimanga teatrale. Non gli venga in mente, per popolarità o populismo, per desiderio di successo o di carriera, di mettersi a recitare a teatro come farebbe in una qualsiasi serie televisiva. La magia del teatro non tollera la banalità, addirittura la volgarità, della televisione.

Avere assistito a questa premiere nella sala del più importante teatro di Amsterdam mi riempie un poco di orgoglio, me lo si conceda. Io e la mia amica/collega come unici italiani in mezzo a un selezionato pubblico olandese. Ma ben più importante di questa punta di orgoglio è la lezione già nota, ma mai a sufficienza ripetuta e imparata: il teatro è una grande arte, un canale unico e insostituibile di rappresentazione e di comunicazione umana.
Il teatro vive, vuole vivere e deve assolutamente essere mantenuto in vita. Guai a renderlo di maniera, stucchevole, ripetitivo, “classico” e dunque innocuo o addirittura superfluo. Il teatro come ogni arte e ogni cultura ha il dovere di stupirci, divertirci e soprattutto stimolarci e farci pensare.

Un “classico” come l’Avaro di Moliere può allora diventare lo specchio che riflette il mondo di oggi. Il mondo del materialismo e dell’avidità, dei banchieri e degli speculatori in borsa con i loro guadagni sproporzionati e le loro crisi economiche che paghiamo sempre noi e mai loro. In questo Avaro che ho appena visto i riferimenti a tutto ciò erano chiari, quasi scontati. Così deve essere il teatro: generoso nella recitazione e nella messinscena, ricco nei contenuti.
L’avarizia, l’avidità le si lascino ai politici, ai finanzieri e ai top manager che nella loro meschinità, della cultura vogliono fare un prodotto, una merce, un nulla incorniciato.

E anche per me che il teatro voglio anche “farlo” e recitarlo è stato un Avaro generoso più che mai.

Beursplein Amsterdam:'Yes We Camp!' (photos)

Beursplein Amsterdam: 'Yes We Camp!'

Zaterdag 17/9: op naar het Beursplein!
Het moet, het is nodig. Zelfs de Metro heeft al een artikeltje hierover. En nu de rest van de media en vooral de mensen.
"Mensen boven geld"

Oi CLOWNS - An Homage To Federico Fellini (trailer)

Maestro Federico Fellini is niet in Rome op dit moment. Hij rijdt in zijn schitterende Londense taxi door Amsterdam. Hij komt allerlei personages tegen...
Een film van Eric Wobma. Met Daniël Bossevain, Hans Dagelet, Roberto Bacchilega, Anna Schoen, Joyce Stevens, Jack Wouterse.
<><><><><>
Il grande regista Federico Fellini non si trova a Roma in questo momento. Fa invece un bel giro di Amsterdam guidando il suo sfavillante taxi londinese. E incontra personaggi di ogni tipo...
Un film di Eric Wobma.Con Daniël Bossevain, Hans Dagelet, Roberto Bacchilega, Anna Schoen, Joyce Stevens, Jack Wouterse.

Schrijvers

Vorige week is de week van de schrijvers geweest. In deze volgorde: de schrijfster Elvira Seminara die de vertaling van haar roman ‘L’indecenza’ heeft gepresenteerd en de schrijver Andrea Bajani, ook twee keer vertaald in het Nederlands, die in Libreria Bonardi zijn laatste roman heeft gepresenteerd.

Tijdens hun presentatie hebben beide schrijvers interessante onderwerpen besproken.
In haar blog bespeekt Elvira Seminara de kracht van virtuele communicatie. ‘Social Networks’ (Facebook en al zijn clones) en online forums vervangen steeds meer de rol van de echte ontmoeting, het samenzijn, het bezoek aan elkaar. Mensen zitten liever voor een computer i.p.v. bij elkaar te komen. In een land als Italië, de social networks vervangen in feite de ‘piazza’, het plein waar mensen bij elkaar komen om te socialiseren. Meningen worden virtueel uitgewisseld, protesten vinden ook bijna uitsluitend plaats op internet forums.
Een tijdje geleden riep ik: 'Stuur me alsjeblieft geen online petitie meer'. Ik heb er geen zin in om ergens te klikken om zo’n petitie te tekenen. Geef mij de straat, het plein, dáár moeten we onze stem laten horen en echte protestacties organiseren. Ik citeer Mister Giuliano Assangio. In de voorstelling ‘WikiLove’ zegt hij:
“Nobody goes to the streets anymore to make protests, demonstrations or revolutions. People prefer to stay in front of a screen”
En ook: “I mean, look to what people really want. They want to meet, to have contacts. But not for real, that’s too scary. (They meet) virtually through their screens. And that’s safe!”

Interessant van de Andrea Bajani is dat Oost- Europese Landen een grote rol spelen in zijn laatste twee romans.
In het bijzonder komt in ‘Se consideri le colpe’ Roemenië naar voren. Voor ons van Scuola d’Italia dubbel interessant, want dit is als een van de leesboeken voor dit cursusjaar uitgekozen. In het verhaal wordt Roemenië vandaag de dag gekoloniseerd door Italiaanse ondernemers die daar voor zeer lage arbeidskosten het fabriceren van hun producten hebben verplaatst. In de woorden van deze Italiaanse (kapitalistische) avonturiers wordt Roemenië dan een ‘new Far West’ maar dan in het Oosten.
En dan de woorden van Bajani zelfs tijdens het interview met Radio Onda Italiana: ‘Ik vind het zo merkwaardig dat we van buitenlanders die naar ‘ons’ komen een snelle en volledige integratie en acceptatie van onze westerse cultuur verwachten. Als we dan andere delen van de wereld economisch of militair gaan koloniseren, voelen we geen enkele integratieplicht, tonen we geen belanstelling tegenover hun culturen en hun gewoonten. We leren zelfs geen woord van hun taal, zelfs niet om gedag te zeggen’

So, er is weer stof om na te denken.
Wie soms naar de interviews met deze schrijvers geïnteresseerd is, kan de uitzending van Radio Onda Italiana van as dinsdag 20 september om 20.00 uur luisteren (in het Italiaans).

Het nieuwe culturele seizoenLa nuova stagione culturale

Geen last van de Eurocrisis en van het slechte beursklimaat (zie vorig stuk) bij Scuola d’Italia. Onze Scuola is niet beursgenoteerd en ook niet “marktconform”. Het is gewoon kleinschalig en non-profit. Kwaliteit, inhoud en persoonlijke aandacht komen boven het streven naar winst.
Het nieuwe cultuurseizoen begint. We hebben er zin in. De Melkweg presenteert in september een mooi programma over de filmmaker Elio Petri. Libreria Bonardi presenteert de schrijver Andrea Badjani (zijn roman “Se consideri le colpe” wordt een van de leesboeken bij Scuola d’Italia).
De komende maanden staat ons veel te wachten. Als Stichting “Quelli di Astaroth” doen we ook graag mee aan meer cultuur in Amsterdam: theater, radio, films... Vanaf 12 september beginnen bij Scuola d’Italia alle cursussen. Zoals altijd start onze benadering naar taal vanuit de cultuur die de taal zelf vertegenwoordigt.
Zaterdag 3 september van 12.00 tot 17.00 is er de Open Dag van Scuola d’Italia. Jullie zijn welkom!

<><><><><>

A Scuola d’Italia non ci interessa l’approccio commerciale alla cultura e alla lingua. Siamo non-profit e ne siamo pure orgogliosi. Qualità, contenuti e lavorare in modo personalizzato sono per noi molto più importanti del guadagno.
La nuova stagione culturale sta iniziando. Noi siamo pronti. Il Melkweg propone per tutto settembre una bella retrospettiva sul regista Elio Petri. La Libreria Bonardi presenta lo scrittore Andrea Badjani (il suo romanzo “ Se consideri le colpe” è adottato quest’anno come uno dei libri di lettura di Scuola d’Italia).
Nei prossimi mesi la Fondazione “Quelli di Astaroth” darà con piacere il suo contributo all’offerta culturale a Amsterdam: teatro, radio, film... Dal 12 settembre cominciano tutti i corsi di Scuola d’Italia. E come sempre il nostro approccio alla lingua sarà “culturale”, per la cultura che una lingua rappresenta.
Sabato 3 settembre dalle 12.00 alle 17.00 c’è la giornata a porte aperte di Scuola d’Italia. Siete i benvenuti!

ZOMER 2011. Slecht (beurs)klimaat en De Vlassige Pool is weg

Nat. Vochtig. Doordrenkt. In juli begon het te regenen. Nu, eind augustus, regent het nog steeds.
But shall we talk about the weather?
Meer dan het slechte weer is economie een belangrijker kenmerk van de zomer van 2011. Ja, economie, financiën, banken, financiële instellingen, beurzen wereldwijd.
Weet je nog? Eigenlijk is het in juni met de Euro begonnen. Het was de schuld van de Grieken, ja letterlijk, want Griekenland is miljarden schuldig. Aan wie? Dat is niet zo duidelijk. Aan Europa, aan de banken, aan de Europese multinationals? Zo plotseling was er sprake van Eurocrisis. Net zo plotseling en onverwacht als de kreditcrisis van 2008, ontstaan uit “the subprime mortages” in Amerika. En zo in de loop van de zomer heeft de Eurocrisis zich verspreid naar Spanje en Italië met Portugal, Ierland en zelfs het trotse Frankrijk als mogelijke (enige?) risicolanden. "Onze" media praten veel, heel veel over de crisis, maar eigenlijk zwijgen ze. Ze vertellen ons niet hoe het mogelijk is dat Griekenland en andere landen zulke hoge schulden hebben kunnen opbouwen. Wie is in die landen verantwoordelijk voor deze schulden? De politici? Of zijn de Grieken gewoon lui en betalen ze geen belastingen zoals het door “onze” media wordt beweerd? En wisten de Grieken, de Griekse bevolking wat er aan de hand was met de nationale schuld van hun land?
En even belangrijk: wie heeft het geld aan Griekenland geleend? Wisten ze dat de Griekse Staat niet in staat was om dat geld terug te betalen? En onder welke voorwaarden is dat geld geleend? Vragen waar “onze” media geen antwoord op geven…

De beurzen. Ook crisis. En speculatie, veel speculatie. De hele zomer ook slecht weer in Wall Street en in the City en in de AEX index. Maar wat betekent dat? Wie zijn de mensen achter dit beursklimaat? Wie zijn de aandeelhouders die bepalen of een koerst stijgt of keldert? En vooral: waarom moeten we bang zijn voor hun beurshandelingen? Waarom moeten burgers wereldwijd de gevolgen betalen van de speculaties van investeerders? Waarom is er geen geld meer voor cultuur, onderwijs, volksgezondheid en openbaar vervoer terwijl een kaste van speculanten met miljarden op de beursvloer staat te spelen? De kloof tussen de reële en de virtuele economie is zo groot geworden dat bedrijven die winstgevend zijn, toch bang zijn voor hun aandeelhouders. Aandeelhouders die in feite het beleid van het bedrijf bepalen, niet aan de hand van de productkwaliteit of het goed draaien van het bedrijf zelf, maar puur volgens de hoeveelheid geld dat ze, de aandeelhouders, in hun zak kunnen steken.
Zo kon het gebeuren dat een minderheid van hebberige mensen met veel geld de zomer van 2011 kon verpesten. Omdat ze nog meer geld wilden voor zichzelf ten koste van Staat en samenleving. Sterker nog, met de goedkeuring van de Staat (d.m.v. zijn politici) en van de neoliberalen medemens in onze maatschappij. Diezelfde medemens die dagelijks door het neoliberalisme genaaid wordt, die zijn sociale voorzieningen steeds meer ziet afbouwen en die uiteindelijk wordt ontslagen zodat de aandeelhouders meer winst kunnen maken, meer dividenden kunnen krijgen.

En nu een beetje verplichte literatuur: een mooie documentaire over de crisis in Griekenland is “Debtocracy”. Het staat gewoon op You Tube via deze link. Debtocracy geeft mogelijke antwoorden aan sommigen van de vragen die ik hier heb gesteld. Nog een interessante film over de macht van bedrijven op de maatschappij is “The Corporation” van Mark Achbar en Jennifer Abbott, o.a. vertoond tijdens de IDFA van een paar jaar geleden.

<><><><><><>

2011. Dus een zomer om te vergeten? Ja, een beetje wel. In het Italiaanse ijssalon waar we vaak een ijsje gaan eten, werkte vorig jaar een Poolse jongeman. Ja, een Pool in een Italiaanse zaak, wat is het probleem? Aardig, lief, vrolijk, glimlachend, zo was hij. We waren altijd blij om hem te zien. Hij was blijkbaar ook blij om ons te zien. Hij deed altijd een praatje met ons, een beetje in het Engels, een beetje in het Nederlands. Maar eigenlijk was hij aardig met iedereen. Hij had niet de leukste baan van de wereld en daar werd hij zeker niet rijk mee. Maar hij deed wat hij deed zonder problemen, zonder complicaties, met respect voor zijn werk en zijn werkomgeving. Met respect voor zichzelf en voor iedereen.
Zo’n houding zou normaal moeten zijn, maar in de praktijk zie je alleen maar arrogante mensen, verwende kinderen en mensen die denken te goed te zijn. Terwijl deze maatschappij juist mensen nodig heeft met de houding van onze Poolse ijsverkoper. We noemde hem De Vlassige Pool. Zijn haar, zijn uiterlijk was gewoon… zo vlassig!
Maar dit hele verhaal heeft zich in de zomer van vorig jaar afgespeeld. In de zomer van 2011 was onze Vlassige Pool gewoon weg van de ijssalon. We missen hem…

Maar zelfs in de zomer van 2011 zijn er lichtpunten. Hedda Gabler van Ibsen boekt nog steeds volle zalen in de Stadsschouwburg van Amsterdam. We hebben de voorstelling gezien. Onvergetelijk. En ook een teken dat mensen naar het theater gaan en niet thuis zitten televisie te kijken.
En als De Vlassige Pool weg is, is er gelukkig een nieuwe ster aan het firmament van de leuke, broodnodige mensen.
De Bulgaarse Ober van het Thaise restaurant waar we vaak lekker eten voor een redelijke prijs. Ja, een Bulgaar in een Thaise zaak, wat is het probleem?
Hij heeft dezelfde kwaliteiten als zijn Poolse collega van de ijssalon. Dus we hopen dat dit soort mensen blijven bestaan en dat ze zelfs meer worden, elke zomer weer. En als dit soort mensen niet meer in Nederland te vinden zijn, laat ze dan maar vanuit Oost-Europa komen of een ander deel van de wereld. Wat is het probleem?

WikiLove (final cut)-Vanaf september weer in de theaters

De video van WikiLove (definitieve versie) is nu online. Vanaf september weer in de theaters te zien. En zeker in ASTAROTHEATRO

WikiLove (rehearsal)

Acteur. Ja, Ik wil graag een beetje acteur zijn. Maar dan is ook daarbij regelmatig een blog updaten een beetje lastig. Weinig tijd om alles te doen.
Gelukkig zegt soms een beeld meer dan veel woorden. Dus hier de video van een paar repetities van WikiLove, de nieuwe (en belangrijke) productie van Quelli di Astaroth.
So see you Saturday at ASTAROTHEATRO!

ASTAROTHEATRO - Teatro da Camera
presenteert

WIKILOVE

Een (muziek)theaterproject
Zaterdag 21 mei - 20.30 uur
Sint Jansstraat 37 Amsterdam
Reserveren: info@ondaitaliana.org of tel. 06 25382491
www.ondaitaliana.org

WikiLove alles wat je altijd had willen weten about information, amore and sex in de echte en in the virtual world.
De voorstelling bestaat uit diversi momenti in different languages:
*De ideale echtgenoot van Nobelprijswinnaar Dario Fo en Franca Rame
*Interview with Mister Giuliano Assangio online media tycoon born and raised in New York's Little Italy
*Tante Pos en Ome Net oftewel hoe overleef ik mijzelf after the webshop
And of course molta musica italiana live (which musica? Kom maar zelf discover!)
Met/with/con: Silvia Terribili, Sebastiano Gentile, Roberto Bacchilega, Barbara Summa, Stefano Bocconi, Marina Vizzinisi

En nu nog twee foto's uit een repetitie:

Pleidooi voor een nieuw kunstbegrip

De tekst hieronder is van Rozalie Hiers.
Helder en broodnodig. In grote lijnen ben ik ermee eens.
Natuurlijk kan men debatteren over de punten. Persoonlijk heb ik moeite bij punt 6: kunst staat los van staat zowel als markt. Ik zou zelf religie toevoegen. Verder vind ik dat de staat wel een belangrijke rol moet hebben in het steunen van kunst, dit natuurlijk zonder zich inhoudelijk te bemoeien met de kunst zelf.
Vrienden, het debat is open...

Wij, Nederlandse scheppende kunstenaars, nemen afstand van de kaping van het kunstbegrip door de beleidsmakers en kunstmanagers die beweren namens ons te spreken, zoals de “Tafel van Zes”. Al jaren vergiftigt het jargon uit dit beleidscircus het spreken over kunst in het publieke debat. Met ongetwijfeld de beste bedoelingen spreekt deze managerselite een taal die intussen het kunstbegrip zelf steeds verder aantast en uitholt.

Niet alleen behoort deze taal inmiddels tot de ideologische grondslagen voor een volstrekt destructieve “hervorming” van het kunstleven door rechts, bovenal vormt zij een regelrechte belediging voor onze beroepseer als kunstenaars. Op geen enkele manier weerspiegelt de bloedeloze fraseologie van de hotemetoten van de “culturele sector” waar het bij kunst om gaat.

Wij hebben ons leven in dienst van die kunst gesteld. Wij werken elke dag aan de verdere schepping van onze inzichten in onze artistieke discipline. De bestuurselite spreekt niet namens ons. Wij, kunstenaars, eisen de taal weer op.

1. Kunst is niet voor een "doelgroep". Alle kunst is altijd voor iedereen.
Wie een kunstwerk maakt brengt iets in de wereld dat voor iedereen beschikbaar wordt en de wereld leefbaar maakt.
2. Kunst is geen instrument.
Elk kunstwerk stelt zijn eigen doelen en heeft zijn eigen effecten. Wat een kunstwerk zal zijn en wat het in de wereld zal veroorzaken is niet voorspelbaar en kan niet door politieke of commerciële agenda’s worden afgedwongen.
3. De waarde van de kunst is voorspelbaar noch berekenbaar.
Kunst biedt gewaarwordingen en gevoelens, biedt kennis over wat we kunnen zien, horen, voelen, denken en doen in de wereld. Deze kennis heet “ervaring”. Een kunstwerk heeft waarde voor zover de ervaring die het mogelijk maakt specifiek is: voor zover zij tot niets anders herleid kan worden. Een kunstwerk is een specifieke gedachte over ervaring.
4. Een kunstwerk is niet zelf “toegankelijk”, maar geeft toegang tot ervaring.
Wie een kunstwerk gaat maken, bekijken of beluisteren kan niet vooraf weten tot welke ervaring het werk toegang zal geven. Daarom mag “toegankelijkheid” geen vooropgesteld criterium voor kunst zijn. Wel wordt de ervaring toegankelijker bij veelvuldig contact met het werk.
5. Kunst is een discipline.
Kunst eist toewijding, van makers zowel als van beschouwers. Alleen wie zich aandachtig op een kunstwerk richt kan tot de ervaring doordringen waar het toegang toe geeft.
6. Kunst staat los van Staat zowel als Markt.
Noch de mechanismen van de Staat, noch die van de Markt zullen ooit kunnen vatten wat kunst is. Er is vanuit de kunst gezien ook geen verschil tussen de Markt en de Staat – er is één technocratische MarktStaat die niet denkt maar reguleert (voorzover de storm van het internationale kapitaal dat toestaat). Daarbuiten is er het denken. In de wetenschap bijvoorbeeld, en in de kunst.
7. Kunst is niet "pluriform" of “democratisch”.
Kunst is ongeschikt als beleidsinstrument om falend sociaal beleid mee te corrigeren of verdoezelen. Kunst representeert geen democratische consensus maar gedijt bij rivaliteit van ideeën.
8. Kunst wordt niet “geconsumeerd”.
Een kunstwerk gaat niet op in het gebruik en is dus ook niet schaars. Daarom zijn economische wetten niet op kunst van toepassing. De gedachte van een kunstwerk is een eeuwige bron.
9. Kunst is geen "aanbod" waar een "vraag" naar is.
Geen kunstwerk is ooit ontstaan omdat de markt er naar vroeg - je kunt alleen een vraag hebben naar iets wat je al kent. Maar het kunstwerk is juist van waarde omdat het niet voorspelbaar is. De vraag van het publiek is dan ook geen creatieve of artistieke factor.
10. Er is geen "overaanbod" van kunst. Kunst is excessief, genereus, en toch steeds opnieuw noodzakelijk.
Elk kunstwerk is altijd al teveel. Er is altijd meer kunst dan wie dan ook kan bijbenen. Het is niet anders: er is meer te denken, te ervaren en te doen dan de mens aankan, en de kunst maakt dat ongemakkelijke feit steeds weer zichtbaar. Dat zichtbaar maken is menselijke noodzaak: precies het teveel dat de kunst biedt kan de mens boven zichzelf uittillen en bevrijden van sleur en regelgeving. Dus is kunst, naast altijd al teveel, ook nog nooit genoeg.
11. Een kunstwerk is een vraag waarop het antwoord een verandering in je leven is.
12. Kunst viert dat wij kunnen denken, voelen, scheppen, leven.

Onze Dierbare Dictators-ZALIG PASEN!

Ja, Prettige Paasdagen!

En na "Urbi et Orbi" van de Paus vanuit het Sint-Pietersplein met het bekende "Bedankt voor de bloemen uit Nederland", willen jullie, beste vrienden, nog deze aflevering van Tegenlicht zien? Ik weet niet of het iets met Pasen te maken heeft, maar over de actualiteit... in deze periode van onrust in de Arabische wereld...

Tot slot voor het Paasweekend nog een paar citaten... "Meditate, gente, meditate!" (dit was in het Italiaans):
"Er is al een tijdje geen democratie meer. Het is kapitalisme onder de noemer van democratie... Zo hebben we ook geen VOLKsvertegenwoordigers meer in de regeringen maar vertegenwoordigers van de INDUSTRIE"
"Verder doe je het 'goed' als mens als je je laat 'opleiden' als 'economische mens'. Wat overigens niets te maken heeft met zuinig omgaan met grondstoffen e.d."

Ja, de "economische mens"... "Meditate, gente, meditate!"

LINK: http://www.youtube.com/watch?v=jc_sW_jp8Fw

Schoon Genoeg Van KERNENERGIE

Vandaag staan we stil bij de slachtoffers van kernenergie, wereldwijd. De slachtoffers van Tsjernobyl, nu 25 jaar geleden maar ook de getroffenen van de nucleaire ellende in Japan.
Precies een week geleden is er een grote demonstratie geweest op de Dam. Het was mooi om zo veel mensen te zien.
Natuurlijk heeft de aanwezigheid van alle oppositieleiders op het podium enorm geholpen. Cohen van de PvdA, Sap van Groen Links, Roemer van SP, allemaal hebben ze aan de menigte belooft dat ze tegen uitbreiding van kernenergie in Nederland zullen stemmen. Ze hebben een duidelijk NEE aan kernenergie gezegd. We zullen zien...

Zichzelf in brand steken

Morgen middag van 15.00 tot 15.30 uur is er een wake op de Dam voor de man die zichzelf woensdag in brand heeft gestoken.
Als eerst zeg ik “een man”. Dit doe ik bewust want dit is juist waar het hier om gaat. Een man dus een mens. En dan was hij ook een Iraniër en een asielzoeker.
Zijn herhaalde asielaanvraag was onlangs afgewezen. De asielprocedure heeft tien jaar geduurd. Tien jaar in Nederland. Tien jaar van hoop en wanhoop. De wanhoopsdaad van deze mens legt het onmenselijke asielbeleid van Nederland bloot. Een mens tien jaar aan het lijntje houden is onmenselijk.
(volg deze link voor meer informatie)

Op een forum over de man die zichzelf in brand heeft gestoken, las ik:
“Het probleem is dat de asielzoekers de economisch best presterende landen van de wereld opzoeken met een rijk sociaal financieel klimaat (o.a Nederland, het sociaalste land van de wereld, durf ik te beweren)”
Nederland het sociaalste land van de wereld? Als “autochtoon” zou je er trots op moeten zijn... (trouwens het is niet waar)
Voor de arrogante Hollanders die denken zo economisch sterk te zijn: Iran is rijker dan Nederland. Denk goed na.

Nederland = “How little time it takes to descend into barbarism"

Wasmachine

Wasmachine (hier in Quelli di Astaroth's Channel)
Een van de acts in M.O.D.D.E.R. (Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar)
De video zegt genoeg. @lbert, bedankt voor de muziek. Geniaal!

WASMACHINE

Al twintig jaar draai ik de was

Maar vandaag draai ik niet meer zo goed

Van repareren geen sprake

Het is te duur en ik ben te oud

Investeren in mijn toekomst wordt afgeraden

Dus ik moet het veld ruimen en ruimte maken voor een nieuwe

Die is aan het begin van zijn leven

En heeft ook een programma dat de was in 20 minuten schoon krijgt

Daar kan ik niet tegen concurreren

Vannacht moet ik voor het eerst in twintig jaar ergens anders slapen

Ik weet nog niet waar

Maar zeker zal ik mijn vertrouwde hoek in de badkamer missen

Ik had nog graag een paar jaren willen wassen

Maar oude dingen repareer je niet

Je gooit ze weg, lekker makkelijk

En je maakt ruimte voor jonge technologie

Die vanzelfsprekend beter is, toch?

DE GANG

Was ik maar een deur
Een ingang een uitgang
Een sterke functie
Maar als gang heb ik het niet voor het zeggen
Mensen lopen door
Haastig, zonder te kijken
Hun levens zijn allemaal ergens anders aan de gang
Hun levens gaan lekker z’n gangetje
<><><><><>
Iemand die even stopt
Die aandacht geeft
Die geïnteresseerd rond kijkt
Dat zou een leuke gang van zaken zijn
Een feest, een emotie
Een ander perspectief
Door mijn perspectief

M.O.D.D.E.R.

Ja, M.O.D.D.E.R. (Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar) is geweest. Geweldig! (binnenkort ook de video)

M.O.D.D.E.R. Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar

Soms gebeuren gebeurtenissen spontaan. Soms weet je niet of je ergens bewust voor hebt gekozen. Ik hou van theater en ik acteer graag. Maar dat ik me bezig zou houden met kleinkunst als podiumkunst, dat wist ik niet, tenminste niet tot vorig seizoen. Toen deed ik (samen met Silvia) de Interviews aan Ot(h)ello en aan Desdemona tijdens de voorstelling La Pecorina (Dramma Pastorale) van Quelli di Astaroth.
Na de voorstelling zei een vriendin van ons, die tevens ook een professional van zang en theater is: “Ja, dit is kleinkunst”. Dat was heel grappig. “Nu dat je dat zegt” wilde ik haar bijna antwoorden.
Het bedenken van een eigen (krankzinnig) verhaal gaf mij een kick, een enorm gevoel van vrijheid. Het is niet meer een mise-en-scène van de tekst van een auteur. In de kleinkunst, net als in cabaret, speel je wat je wil en wie je wil. Spannend en riskant. Sociaal-maatschappelijk kritisch en gevaarlijk. Scherp en indringend.

De ontdekking van de kleinkunst, het feit dat ik toch bezig ben met dit soort theater, gaat nu gewoon door. M.O.D.D.E.R. is een Babylonisch mengsel van acts en muziek in drie talen. En die acts zijn kleinkunst, om maar een etiket erop te plakken. “Wasmachine” of “Me&Burlesqoni” gaan in dit opzicht een stukje verder dan cabaret. Het is grappig, satirisch en absurdistisch. Maar het is vooral een kunst, die niet “klein” wil zijn, maar juist heel intiem, dichtbij (de gevoelens van) het publiek.

Ja, hier de video van een repetitie van M.O.D.D.E.R.
De premiere is zaterdag 19 maart om 20.30 uur in ASTAROTHEATRO

Zingen jullie mee?
" Al twintig jaar draai ik de was
Maar vandaag draai ik niet meer zo goed
Van repareren geen sprake
Het is te duur en ik ben te oud
BYE BYE WASMACHINE, WASMACHINE..."

<><><><><>

Ragionavo ieri sulla parola olandese “podiumkunst” che presenta per altro qualche difficoltà di traduzione. Molto liberamente potremmo dire: “l’arte del podio” o meglio “l’arte del palcoscenico”. Mi piace questa parola, si porta dietro una serie di implicazioni. Innanzitutto è arte a tutti gli effetti, arte degna di rispetto e di attenzione. Per poi riportarci all’idea stessa del palcoscenico, luogo fisico dove si svolge un rituale antico come l’uomo: il rituale della rappresentazione. Anche questo termine è estremamente ampio, la rappresentazione. Ma anche solo se ci limitiamo, per così dire, alla rappresentazione sul palcoscenico, ce n’è per tutti i gusti.
Ecco, c’è anche il cabaret. In Italia un genere maltrattato, che ci rimanda a nomi come Giorgio Gaber (chi altro?). Il cabaret ora definitivamente relegato all’oblio dalla dittatura della televisione con la sue sue volgari proposte di comicità (chi ride?) da Zelig in poi.

Non avrei mai pensato di mettermici io a fare cabaret. Senza pretese, sia ben chiaro. Ma la cosa è cominciata con le “Interview to Ot(h)ello” e “Interview to Desdemona” in occasione della “Pecorina” (Dramma Pastorale) di Quelli di Astaroth. E ora continuo con M.O.D.D.E.R. che va in premiere sabato 19 all’ASTAROTHEATRO. Acts come “Wasmachine” e “Me&Burlesqoni” all’interno dello spettacolo sono uno spasso da recitare. C’è l’eccitazione e il rischio di fare questo tipo di teatro. E c’è la critica sociopolitica che non guasta. Insomma io mi diverto, noi ci divertiamo. Voi vi divertite?

Conversazioni culinarie a Scuola d'Italia Conversatiecursus over culinaire onderwerpen bij Scuola d'Italia

Come forse già sapete, Scuola d'Italia è l'attività didattica della Fondazione Culturale Quelli di Astaroth, che oltre alla Scuola gestisce anche Radio Onda Italiana e il Gruppo Teatrale Quelli di Astaroth.

Scuola d'Italia propone una selezionata gamma di corsi di lingua, sia per imparare l'italiano che l'olandese e sia di grammatica che di conversazione. Inoltre organizza alcuni corsi di cultura, come per esempio corsi di teatro (ottimi per imparare a sciogliersi quando si deve parlare in pubblico).

A gennaio si era offerto un corso di conversazioni metafisiche, cioè un corso per sviluppare la scioltezza nel parlare l'italiano parlando di argomenti filosofici. L'unica richiesta di iscrizione pare però sia stata quella di un italiano qui residente, che non aveva capito che si trattava di un corso per stranieri.
Ma quando ho fatto la battutaccia che con la metafisica non si mangia, ma che magari un corso di conversazioni culinarie potrebbe avere più successo, l'amico Roberto m'ha immediatamente preso in parola e proposto di dimostrare quanto affermato.

E quindi dal 22 marzo ogni martedì pomeriggio dalle 18 alle 19.20 per 5 settimane terrò un corso di conversazione per avanzati dove invece di discutere di letteratura, politica, arte e dei massimi sistemi, stimolerò i partecipanti a parlare di tematiche legate al cibo e alla cucina.
Parleremo dei prodotti alimentari tipici italiani, dove e come vengono prodotti, cosa ci si può fare in cucina, quali sono i piatti tipici, come leggere il menu di un ristorante e tutti gli argomenti attinenti che i partecipanti vorranno proporre. E magari assaggiamo anche qualcosa di particolare.
L'ultima lezione, quella del 19 aprile, coincide con la mia trasmissione radio. La lezione si svolgerà quindi in radio.

Avete bisogno di sciogliervi un po' nel parlare italiano, soprattutto in vista dell'arrivo dell'estate e dell'agognata vacanza in Italia?
Passare domenica 6 marzo tra le 13 e le 17 a Scuola d'Italia, Sint Jansstraat 37 (dietro al Dam), perché sarò lì a dare informazioni.
Se mi volete scrivere, potete mandarmi un e-mail all'indirizzo info@ondaitaliana.org.
Non aspettate troppo ad iscrivervi, non ci sono molti posti intorno alla mia tavola.

Saluti,
Marina
~~~~~ Nederlands

Zoals je misschien al weet, is Scuola d'Italia de kleinschalige taalschool van de Italiaanse culturele Stichting Quelli di Astaroth, die naast de Scuola ook Radio Onda Italiana en Theatergroep Quelli di Astaroth verzorgt.

Scuola d'Italia biedt een selectie taalcursussen aan, voor het Italiaans en het Nederlands, niet alleen om de grammatica te leren maar om vlot de taal te kunnen leren spreken. Verder worden ook cultuurcursussen georganiseerd, zoals bijvoorbeeld een cursus acteren (die erg handig is als je soepeltjes voor een publiek wilt spreken).

Januari dit jaar hadden we een cursus filosofische conversatie aangeboden. Dat was een conversatiecursus waar, om je spreekvaardigheid te verbeteren, over filofische onderwerpen werd gesproken. De enige geïnteresseerde bleek een Italiaan te zijn die het niet door had dat het om een cursus Italiaans voor buitenlanders ging.
Toen ik opperde dat je met de filosofie niet kunt eten, maar dat misschien een cursus culinaire conversatie wel wat meer interessant zou kunnen zijn, heeft vriend Roberto mij meteen aan mijn woorden genageld en uitgedaagd om het te bewijzen.

En dus vanaf 22 maart elke dinsdagmiddag van 18 to 19.20 uur voor 5 weken houd ik een conversatiecursus voor gevorderden waar ik, in plaats om het over literatuur, politiek, kunst en de astracte wereldsystemen, de deelnemers zal stimuleren om te praten over onderwerpen die te maken hebben met eten en drinken.
We gaan praten over typische Italiaanse producten, waar en hoe ze vervaardigd worden, wat je ermee in de keuken kunt doen, welke typische gerechten kent Italië, hoe je een menu moet lezen en eventuele gerelateerde onderwerpen die de cursisten zelf aandragen. En misschien gaan we ook iets bijzonders proeven.
De laatste les, die van 19 april, valt samen met mijn radio-uitzending. De les zal dus bij de radio plaatsvinden.

Wil je wat soepeltjes in het Italiaans babbelen voordat je straks voor de zomervakantie naar Italië afreist?
Kom zondag 6 maart tussen 13 en 17 uur langs bij Scuola d'Italia, Sint Jansstraat 37 (achter de Dam), want ik zal daar aanwezig zijn om informatie te geven.
Als je de info per e-mail wil aanvragen, schrijf naar info@ondaitaliana.org.
Wacht niet te lang als je je wil inschrijven, want er is een beperkt aantal plaatsen aan mijn tafel.

Saluti,
Marina

Video Scuola d'Italia

Eindelijk is de video van Scuola d’italia klaar in zijn definitieve versie.
Een overzicht van de verschillende lessen Italiaans van alle niveaus van de cursussen. Momenten over de uitbreiding van de woordenschat, de conversatie, de grammatica, het audio- en videomateriaal, leren luisteren en begrijpen.
Een leuke video, grappig, maar met inhoud. Een “home made” video zonder “special effects” en niet volgens de marketingstrategie van een reclamebureau. En daarom “echt”, authentiek en niet voorgekauwd.

<><><><><>

Finalmente il video di Scuola d’Italia è pronto nella sua versione definitiva.
Un’impressione delle diverse lezioni d’italiano a tutti i livelli di tutti i corsi. Momenti che trattano dell’ampliamento del lessico, la conversazione, la gramamtica, i materiali audio e video, i metodi di miglioramento dela comprensione.
È un video divertente e simpatico ma con un contenuto. Un video “home made” senza effetti speciali e che non segue le strategie di marketing di un’agenzia pubblicitaria. E perciò vero, autentico, non premasticato e predigerito.