Onda Italiana Amsterdam

Kak-L-M à la Carte Theatre "Quelli di Astaroth" @ OpenBak/DeEngelenbak

2012-01-15T22:41:00.003+01:00

Quelli di Astaroth is gast van de Open Bak/Theater De Engelenbak met:

Kak – L – M à la Carte
Met Theatergroep “Quelli di Astaroth” vliegt u in stijl en met een bijbehorend menu. Een Italiaans menu wel te verstaan. En er kan dus niets anders dan Italiaanse risotto en tiramisù aan de passagiers aangeboden worden. Maar natuurlijk moeten de gerechten eerst op Facebook “geliked” worden.
Geen probleem: de acteurs van “Quelli di Astaroth” zorgen voor een passende commercial. Het resultaat: Italiaanse gerechten met “amore”

In deze korte act laat Theatergroep “Quelli di Astaroth” zien hoe bedrijven en marketingbureaus met vooroordelen en stereotype omgaan. Het op de werkelijkheid gebaseerde verhaal is heel komisch maar tegelijkertijd wordt het publiek een spiegel voorgehouden over de onzinnigheid van onze samenleving.

Theatergroep “Quelli di Astaroth”
Silvia Terribili
Sebastiano Gentile
Roberto Bacchilega

Onze gastheer op dinsdag: Patrick Laureij

Trappola per Topi

2011-12-24T15:37:00.006+01:00

Al Teatro Masini di Faenza in questi giorni è di scena 'Mousetrap', giallo classico di Agatha Christie dove è di rigore cercare di scoprire chi è l'assassino prima che alla fine l'insospettabile uccisore venga comunque rivelato.

Nella mia città natale, dove mi trovo per far visita a ciò che è rimasto della mia famiglia, il Masini era, almeno negli anni della mia giovinezza, il teatro comunale dell'agiata borghesia di provincia. Un bel teatro settecentesco come ce ne sono tanti in Italia dove si va non solo per amore della cultura ma anche e forse soprattutto per vedere e farsi vedere, per
(ri)confermare la propria posizione sociale e per mostrare la propria pelliccia e i propri gioielli. Così era e così è ancora dopo tutti questi anni, il Teatro Masini di Faenza.

Mi fa fatto piacere rivedere questo piccolo scrigno della cultura teatrale locale e in particolare è stato interessante vedere una produzione teatrale italiana 'professionale'. Un paio di nomi: La messa in scena di 'Trappola per topi' è a cura dalla compagnia 'Attori e tecnici' per la regia di Stefano Messina. La traduzione del testo è importante: nientepocodimeno che Edoardo Erba, a noi già noto come autore di testi come 'Vizio di famiglia' 'Venditori' e 'L'intervista' che noi di ‘Quelli di Astaroth’ abbiamo provveduto a rappresentare ad Amsterdam .

Vedere questa impeccabile e un po’ scolastica rappresentazione del classico di Agatha Christie ha in ogni caso confermato quello che so già da tempo: il teatro è alternativo. Alternativo alla televisione e al cinema. Se ‘Mousetrap’ messa in scena per la prima volta nel 1952 nel West End di Londra aveva allora un senso, nei nostri tempi filmico-televisivi non è facile capirne il valore aggiunto. C’è sì una universalità in questo giallo teatrale: le tematiche del ‘noi crediamo di conoscere e di sapere ma in realtà non conosciamo e non sappiamo’ hanno una validità in qualsiasi salsa le si proponga. Agatha Christie le ha infatti sapientemente integrate nel suo thriller. Ma un giallo rimane un giallo e oggigiorno televisione e cinema ce lo possono proporre con tanto di ambientazione semi-realistica. A questo punto meglio il ‘tele-cinema’ allora, se non altro per questo genere.

Meglio lasciare al teatro il compito di seguire percorsi narrativi e rappresentativi alternativi dove fantasia, suggestione, surreale, iper-reale e rappresentazione non verbale abbiano un loro spazio proprio e significativo. Il teatro deve essere oggi più che mai ricerca, allargamento di confini e orizzonti. Il teatro deve rivolgersi al futuro e cercare continuamente l’avanguardia, la società, lo stimolo innovativo. Questa ‘Trappola per topi’ al Masini rappresenta al contrario un’operazione archeologica, dove però non abbiamo neppure l’emozione della scoperta della civiltà perduta. Teatro come vintage manieristico dunque e come tale completamente inutile e per me addirittura noioso. Edoardo Erba, in quanto scrittore della pièce ‘Vaiolo’ dovrebbe saperlo bene. Dovrebbe sapere che gli uomini del futuro in ‘Vaiolo’ ritroveranno un teatro dei nostri giorni e non saranno più in grado di riconoscerlo come tale. Ed è questo che dobbiamo evitare: la morte del teatro che diventa archeologia del presente. In Italia, ahimè, si fa tanto teatro morto che va solo bene per fare pendant con le pellicce, ahimè morte pure loro, delle signorotte ricco-borghesi. E allora perché non lo sconvolgiamo un po’ questo pubblico? Perché non risvegliarlo con il nuovo e lo stimolante? Perché non regalargli il brivido della sfida intellettuale?

Italiaans in de praktijk: de taaluitwisselingL'italiano in pratica: lo scambio linguistico

2011-12-13T17:14:00.002+01:00

De laatste bijeenkomst voor docenten Italiaans waar ik uitgenodigd was, had een zeer theoretisch en wetenschappelijk programma. Interessante thema’s voor ingewijden maar geen enkele verbinding met de praktijk van het dagelijkse lesgeven. Dit is typisch van bijeenkomsten en lezingen van taaldocenten.

De theorie van taal en taalkunde is goed. Als docenten voelen we ons tevreden als we aan de buitenwereld kunnen tonen dat onze theoretische kennis in orde is.
Maar de praktijk van het lesgeven? In mijn dagelijkse ervaring speelt de motivatie een belangrijke rol.
Mijn cursisten leren Italiaans omdat ze dat “leuk” vinden. Ze houden van het Italië van vakantie en cultuur. Deze startmotivatie is goed maar het is mijn taak als docent de motivatie ook tijdens het leerproces hoog te houden. Soms kan de handeling van het “taal leren” moeizaam worden, zelfs de student veel van de Italiaanse taal houdt. Leren is discipline, inzet, tijd. Hoe kan ik dan, als docent, mijn cursisten blijven motiveren? Hoe blijft het leerproces “leuk” en stimulerend? En nog: wat kan ik bieden aan studenten voor wie het leren van het Italiaans soms “te moeilijk” wordt? Dit zijn praktische zaken, geen wetenschappelijke taalkundige theorieën. In mijn jarenlange ervaring als docent heb ik natuurlijk verschillende strategieën toegepast ter bevordering van motivatie en leerproces. Ik weet hoe een les interessant en stimulerend gemaakt moet worden. Maar kan ik zelf als docent nog iets leren om mijn functioneren tijdens de les verder te verbeteren?

Als docent sta je vaak alleen. Collega’s zijn allemaal individuen die alleen met hun eigen werk bezig zijn en die niet graag hun ervaringen met anderen delen. Dit is misschien een van de redenen waarom de docentenovereenkomsten vaak theoretisch zijn (terwijl ik graag juist zou willen dat ze meer praktisch georiënteerd zouden zijn)
Gelukkig heb ik mijn vragen aan een paar ervaren docenten kunnen stellen en uit deze gesprekken met de bijhorende brainstorming zijn een aantal interessante tips, informatie en inspiratie gekomen. Bijvoorbeeld over het “toedienen” van de grammatica en de audiomaterialen. En dan het leukste: het organiseren van interculturele thematische ontmoetingen. Tijdens deze ontmoetingen komen Italiaanse studenten die Nederlands aan het studeren zijn en Nederlanders die Italiaans aan het studeren zijn bij elkaar. Ze moeten dan verhalen, ervaringen, cultuur uitwisselen met elkaar. Het oude systeem van de taaluitwisseling met conversatie, maar dan met interessante en stimulerende thema’s. Hier een paar voorbeelden:
“Ik stel je voor…”
“Ik geef je als geschenk…”
“Ik vertel je…”
“Ik laat je zien…”

Deze ontmoetingen met taaluitwisseling worden voor Nederlanders en Italianen leerzame maar ook leuke momenten. Vanaf februari 2012 zal dit project van start gaan. Bedankt aan de collega’s die me helpen met het bedenken en de uitvoering van deze taaluitwisselingen. Meer informatie binnenkort op deze blog…

<><><><><>

L’ultimo incontro per docenti di italiano al quale sono stato invitato aveva, cosa tipica, un programma di carattere teorico e scientifico. Interessanti temi per gli addetti ai lavori, ma con la totale assenza di collegamenti alla pratica dell’insegnamento quotidiano.

Gli aspetti teorici della lingua e la linguistica sono importanti e come docenti ci sentiamo appagati se possiamo mostrare al mondo che la nostra conoscenza teorico-strutturale è a posto. Ma l’insegnamento nella sua pratica quotidiana? Nella mia esperienza di ogni giorno la motivazione gioca un ruolo fondamentale. I miei corsisti di italiano imparano la lingua per loro puro piacere personale. Amano l’Italia delle vacanze e della cultura. Questa iniziale motivazione va bene, ma è mio compito di insegnante il mantenere alto il livello di motivazione durante l’intero processo di apprendimento. Tale processo può diventare faticoso e difficoltoso persino in questa situazione ideale in cui lo studente ama la lingua italiana. Imparare significa disciplina, impegno e tempo. Come posso allora, come docente, continuare a motivare i miei corsisti? Come far rimanere il processo di apprendimento interessante e stimolante? E inoltre: cosa posso offrire a studenti per i quali l’apprendimento dell’italiano diventa talvolta “troppo difficile”? Queste sono situazioni concrete e non teorie scientifico-linguistiche.
Nella mia lunga carriera di insegnante ho naturalmente applicato diverse strategie a favore della motivazione e del processo di apprendimento. So come rendere una lezione stimolante e interessante. Come insegnante posso ancora imparare qualcosa per migliorare il mio modo di lavorare durante la lezione?

Come insegnante, è facile ritrovarsi solo. I colleghi non sono altro che individui isolati e occupati esclusivamente con il loro lavoro. Non condividono volentieri con altri le loro esperienze lavorative. Forse è questa una delle ragioni che rendono i convegni di docenti spesso così teorici, mentre io preferirei qualcosa di più pratico.
Per fortuna ho potuto porre le mie domande ad un paio di esperti insegnanti. Da questi colloqui con relativo brainstorming sono usciti interessanti consigli, informazioni e ispirazioni, per esempio sul come “somministrare” la grammatica e il materiale audio.
Tra le cose più interessanti questa: organizzare incontri tematici interculturali. Durante questi incontri si riuniscono studenti italiani di olandese e studenti olandesi di italiano che naturalmente si scambiano racconti, esperienze e cultura. Insomma si fa rivivere il vecchio buon sistema dello scambio linguistico con conversazione, ma stavolta con temi interessanti e stimolanti. Ecco alcuni esempi:
“Ti presento…”
“Ti faccio questo dono…”
“Ti racconto…”
“Ti mostro…”

Questi incontri di interscambio linguistico devono diventare momenti di piacevole apprendimento per italiani e olandesi. Il progetto partirà da febbraio 2012. Ringrazio già da ora i colleghi che mi aiutano nell’ideazione e nella realizzazione di questa attvità. Tra breve troverete maggiori informazioni su questo blog…

Look what's frying in the pan

2011-12-10T10:10:00.002+01:00

No need to speak Italian or Dutch. No need to speak at all. The first part and the end of this act is non-verbal. A fantastic way to comunicate with everybody. And then of course the TV-show is in English, but this is the international language, isn't it?
Here the 'premiere' of Look what's frying in the pan at Salon Dada. A great Amsterdam venue and, as a performer, a very funny act to perform.

Il cinismo è morto

2011-11-10T13:07:00.002+01:00

Lo scorso fine settimana ho visto diversi spettacoli teatrali.
Il primo è stato messo in scena da un amico e collega al teatro del Melkweg. Un’ora di teatro dove si sono alternate coreografie e racconti. Meglio la parte coreografia devo dire: l’attore unico della pièce è un mago nel creare immagini con il proprio corpo nello spazio. Guardarne i movimenti un piacere assoluto. I testi narrati tra i vari momenti coreografici erano invece poco convincenti in quanto poco chiari contenutisticamente e malamente recitati. Insomma non si capiva di cosa si stesse parlando.
Il secondo non era uno spettacolo vero e proprio, ma un ‘salone teatrale’. Un podio aperto a diversi performer (sono stato uno di loro mesi fa con Wasmachine). Questo salone è assolutamente piacevole, tra una perfomance e l’altra c’è bella musica di sottofondo e si può chiacchierare e fare conoscenze. Ma gli acts teatrali non mi hanno convinto. Così pure non ero assolutamente convinto del valore dello spettacolo precedentemente visto al Melkweg.

Il problema di entrambi i momenti teatrali ai quali ho assistito non era di natura formale. Non mi ha disturbato la messa in scena (per altro spesso buona) delle varie pièce. Quello che invece assolutamente mi sono mancati, sono i contenuti. Ho assistito a un teatro completamente estetico, che va guardato come cosa in sè (l’arte per l’arte). Teatro alternativo, teatro di sperimentazione, certo, ma comunque completamente svuotato di significati. E dunque manieristico pur nella sua pretesa alternatività. Teatro/intrattenimento dunque: in questo senso non tanto migliore di una qualsiasi produzione commerciale con format di cassetta.

La cultura deve tornare ai contenuti. Gli artisti devono scendere in piazza e rivendicare il proprio ruolo di analisti e interpreti dei cambiamenti sociali in atto. Chi fa teatro non può, in quanto produttore di cultura, a sua volta sottrarsi a una visione socio e perché no?, politica del proprio lavoro. Si deve chiudere con questo senso diffuso di fin de siècle, con il postmodernismo cinico dell' “abbiamo già visto tutto e sperimentato tutto e allora vaffanculo, divertiamoci con il non-sense”.

E a questo punto voglio dirlo: basta con il cinismo. Dichiariamone la morte. Non possiamo più sardonicamente sghignazzare della società e di chi ne è a capo, senza apertamente protestare e rivendicare cambiamenti radicali. Non dobbiamo più edonisticamente farci solleticare i sensi. Basta anche con l’edonismo. Quello dell’intrattenimento facile e spensierato, demagogicamente e paternalisticamente “per tutti”.
E basta anche allora ai pranzi e alle cene, al cibo come piacere, al sesso che ormai non ha più niente di liberazione sessuale ma è solo edonistic/animalesco/liberatorio del basso ventre.
Insomma riappropriamoci dei nostri cervelli assopiti e mandiamo in vacanza apparati digerenti e apparati genitali.

In questo momento storico-sociale abbiamo bisogno di capire. La cultura ha un ruolo insostituibile in questo. Non la cultura/intrattenimento sponsorizzato da una compagnia di assicurazione. Non quella. Ma una cultura/stimolo che ci faccia aprire gli occhi, che veda e preveda gli sviluppi del nostro vivere sociale. Una cultura educativa, come già Brecht, ad esempio, a suo tempo proponeva un teatro didattico. Una cultura/controcultura, una cultura di protesta, una cultura che non si vergogni di voler cambiare il mondo.
Uomini di spettacolo, artisti e intellettuali hanno l’assoluto dovere di inserire contenuti e non edonismo nel proprio lavoro. E il pubblico a sua volta ha il dovere di esigere di non essere preso in giro e dunque il diritto di ricevere una cultura ricca di significati.

Se non fai niente la paura aumenta. 
La speranza la devi costruire, la speranza è una capacità.
Se riesci ad immaginare di poter fare qualcosa, sei libero di costruirtela.
Se non lo fai, se ti rassegni al realismo, sei miseria. [Pier Paolo Pasolini]

'NAMES' (who is responsible)

2011-11-09T22:52:00.002+01:00

'NAMES' (who is responsible)
Quelli di Astaroth at Occupy Amsterdam
5 november 2011

OCCUPY AMSTERDAM-Protest March

2011-10-23T20:48:00.002+02:00

Debtocracy (documentary)

2011-10-18T19:07:00.003+02:00

Stichting “Quelli di Astaroth”
presenteert
DEBTOCRACY
(Grieks met Engelse ondertiteling)
Vrijdag 21 oktober - 20.30 uur
Sint Jansstraat 37 Amsterdam
Toegang: gratis
Reserveren: info@ondaitaliana.org of tel. 06 25382491

Een documentaire over de Eurocrisis, Griekenland en de rest van Europa. Een andere blik op de hedendaagse economische problemen en hun oorzaak. Een door Grieken gemaakte film om een keer hun stem te horen in plaats van die van “onze” politici en “onze” media. Nu is Griekenland. Morgen Italië? Overmorgen (waarom niet?) Nederland en heel Europa? Na de film volgt een open debat met het publiek

<><><><><><><><><><><><><><>
La Fondazione “Quelli di Astaroth”
presenta
DEBTOCRACY
(in greco con sottotitoli in inglese)
Venerdì 21 ottobre – ore 20.30
Sint Jansstraat 37 Amsterdam
Ingresso gratuito
Prenotazioni: info@ondaitaliana.org o tel. 06 25382491

Un documentario sulla crisi dell’Euro, la Grecia e il resto dell’Europa. Un diverso punto di vista sugli attuali problemi economici e le loro cause. Un film fatto da Greci per potere, per una volta, sentire il loro punto di vista invece di quello dei “nostri” politici e dei “nostri” media. Ora è la Grecia. Domani l’Italia? Dopodomani, perché no, l’Olanda e tutta l’Europa? Al film seguirà un dibattito aperto con il pubblico.

Quelli di Astaroth
Sint Jansstraat 37 Amsterdam
www.ondaitaliana.org
facebook: Amici di Astaroth

Occupy Amsterdam

2011-10-18T15:59:00.024+02:00

Het is ongelooflijk. Eindelijk een reactie aan het afbreken van menselijke waarden, cultuur en solidariteitsprincipe. Eindelijk een NEE tegen hebzucht, tegen de overmacht van bedrijven in samenwerking met de politici.

Occupy Amsterdam is zaterdag begonnen (met Occupy Wall Street als inspiratie natuurlijk) en vandaag, drie nachten en veel kou en nattigheid later, kamperen de demonstranten nog steeds tegenover de Beurs van Amsterdam. Het is fantastisch! In deze dagen hebben talloze initiatieven plaatsgevonden. Zondag middag Hete Herfst in de Melkweg. Bijzonder inspirerend, niet alleen de sprekers, maar ook de workshops.
In mijn workshop stond het thema kunst en cultuur centraal. Hoe zorgen we ervoor dat cultuur niet wegbezuinigd wordt, dat cultuur als noodzakelijk goed in de maatschappij wordt gezien? De workshopdeelnemers hadden verschillende interessante ideeën.
Mijn voorstel was heel simpel: als cultuurmaker moet je nu meer dan ooit ervoor zorgen dat je culturele project een politiek-maatschappelijke inhoud heeft . “L’art pour l’art, c’est fini” zou ik zeggen.
Ik noemde drie voorbeelden:
1) tijdens de première van De Vrek van Toneelgroep Amsterdam werd (last minute) het veelbesproken zinnetje “Doe even normaal, man” opgenomen in de tekst en dus in het acteren. Voor het publiek was de link met de actualiteit overduidelijk en het resultaat was dus treffend
2) kort geleden heb ik in W139 een grote kunstinstallatie gezien die de moderne “aardappeleters” (van Van Gogh) wilde zijn. In het kunstwerk waren de gezichten van Rutte en de zijnen duidelijk te zien tussen alle aardappels en tussen andere stereotype symbolen van Nederlandse identiteit. Het resultaat was vervreemdend en liet aan de toeschouwers een gevoel van ongemak achter. Wie zijn we? Hoe belangrijk is nationale identiteit? Wat zijn onze modellen en onze symbolen? Hoe belachelijk zijn we eigenlijk?
3) de theatrale act “Me&Burlesqoni” van Quelli di Astaroth. Satirisch theater met duidelijk herkenbare politici. Let op: een parodie van Berlusconi maken is heel makkelijk, zelfs goedkoop, maar als je in je parodie laat zien dat hij binnen Europa een poppetje is die bevriend en geallieerd is met Rutte en met alle anderen, als je laat zien dat hij ook in Nederland de bunga-bunga televisie en de bunga-bunga republiek wil importeren… nou, dan is het verhaal iets interessanter.

Scusate, ma questa immagine in fondo ce la dovevo mettere. Lo so, ha girato molto, ma mi va che finisca anche nel mio blog

PPP in Amsterdam (film)

2011-10-11T16:36:00.002+02:00

PPP in Amsterdam

2011-10-06T15:55:00.003+02:00

Pier Paolo Pasolini
8 october 4 pm
Metis-NL Lijnbaansgracht 316
Amsterdam

Quelli di Astaroth - ASTAROTHEATRO
www.ondaitaliana.org

ANSWER ME - Toneelgezelschap Dood Paard

2011-10-03T13:42:00.008+02:00

Angstaanjagend, confronterend, verontrustend.
Het publiek loopt de zaal in, gaat onder een fel big office light zitten dat ook als zaallicht fungeert.
Het is misselijkmakend: de acteurs verschijnen en het felle licht blijft aan, zal de hele voorstelling aanblijven.
Als publiek kan je je niet verschuilen, er is geen uitweg. Rustig en een beetje petit-bourgeois naar een theatervoorstelling kijken zit er niet in.
Je wordt ondervraagd, je wordt uitgedaagd. Je afkomst, gevoelens, religie, ideeën en ideologieën worden onderste boven gehaald, worden genadeloos ter discussie gesteld.
Je weet niet meer waar je vandaan komt en waarom je in die theaterzaal zit. Je kan nergens heen: jij als publiek, maar ook de vijf acteurs. Achter hen een gordijn van semi-transparante lamellen waar men een glimp opvangt van een woud. Wil je weglopen? You will be lost forever in the forest.
Het is marteling. Het is een concentratiekamp, het is Guantalamo, het is de inquisitie, het is media-brainwashing. You name it. En als het publiek even niet meer gemarteld wordt, moet het publiek meedoen aan de marteling van een van de personages. Hij is nu het slachtoffer. Iedereen is een slachtoffer.
Op een zeker moment loopt een mevrouw vanuit het publiek de zaal uit. Ze voelt zich niet lekker. Ze wordt misselijk van Answer me.

De kracht van theater is ongelooflijk. De voorstelling Answer me is prachtig en ziekelijk tegelijkertijd. Het is de ultieme grens van toneel, kunst en cultuur. Die cultuur die alleen met subsidie kan blijven bestaan. Een wereld zonder dit soort culturele uitingen als Toneelgezelschap Dood Paard is een arme wereld, ja, een misselijke en zieke wereld. Kunnen jullie je voorstellen dat een bedrijf ooit zo’n voorstelling “sponsort”? Come on, be serious. Welk bedrijf zou zo gek zijn? Een verzekeringsmaatschappij? Een farmaceutisch concern? Welk geld kunnen ze verdienen met Answer me? Welke nieuwe klanten krijgen ze van zo’n sponsoring?”

Weer theater als inspiratie voor mij. Gelukkig ben ik zaterdag naar Frascati Theater gegaan on Answer me bij te wonen. Answer me is in het Engels. Mijn gekke personage, mijn surrealistische Mister Giuliano Assangio in WikiLove ook. Reden dus om me nu een beetje zekerder te voelen met mijn werk als acteur en toneelschrijver. Absoluut niet dat ik me wil vergelijken met Gerardjan Rijnders, de schrijver van Answer me. Hieronder framenten van zijn tekst:

Who are you? What’s your name? How old are you? Where are you from? Are you a journalist? Do you love me? Are you Dutch? Turkish? Portuguese? Do you know where Portugal is? What language do they speak over there? What exactly is your language? Can you actually speak? Why are you here? What did you do in Pakistan? What did you do in Utrecht? Are you married, and if so, why? If you cooperate with us, you can sleep in peace and quiet. Keep your head up!

Wie ben je? Hoe heet je? Hoe oud ben je? Waar kom je vandaan? Ben je journalist? Hou je van me? Ben je Nederlander? Turk? Portugees? Weet je waar dat ligt, Portugal? Wat ze daar speken? Wat spreek jij eigenlijk? Kun je wel spreken? Waarom ben je hier? Wat deed je in Pakistan? Wat deed je in Utrecht? Wat deed je in Riga? Ben je getrouwd en zo ja, waarom? Was er een vrouw die met jou wilde trouwen? Een man misschien? Waar kom je vandaan? Wat zoek je hier? Wat heb je gedaan? Naam? Leeftijd? Beroep? Keep your head up! You are terrorist! We have got you! And we will give it to you! You fuckers! Heb je wel eens blauwe schoenen gedragen? Heb je wel eens kinderfilms gezien? Drink je water! Hou je van je moeder? Hou je van je vader? Heeft Tommy Cooper je ticket betaald? Heb je wel eens een huisdier gehad? Een hond, een kat of een marmot? Of een neger? Heb je wel eens met springstof geëxperimenteerd? Wil je voor ons werken? Je komt in interessante kringen terecht. Harleyriderskringen. Wil je ons iets interessants vertellen? Kunnen wij een fijne slaapplaats voor je regelen. Lekker warm. Met een matras. En een deken. Een douche. Als je met ons meewerkt kun je in alle rust slapen. Zolang je wilt. Ik weet dat jullie god je kracht geeft. Jullie leven al zo lang in die kleine kooien. Dat houdt geen mens vol. Jullie bidden en jullie god helpt jullie. Anders zouden jullie immers doordraaien. Hou je van me. Answer me! Klootzak! I love you.

L'Avaro

2011-09-27T22:47:00.002+02:00

Premiere dell’Avaro (De Vrek) di Moliere due pomeriggi fa a Stadsscouwburg di Amsterdam. La messinscena è firmata dal regista Ivo van Hove, uno dei grandi del teatro olandese. La compagnia teatrale è Toneelgroep Amsterdam che con il suo solo nome assicura un livello artistico non facilmente raggiungibile.

E allora davvero i superlativi ci stanno tutti: una produzione eccezionale, una messinscena sorprendente, un concept artistico all’avanguardia. Ma cosa rende questo Avaro così speciale? L’attualizzazione del testo classico per cominciare. Già la traduzione di Gerardjan Rijnders è dissacratoria, propone una lingua attuale, cruda, senza virtuosismi e strizzate d’occhio al classico. Poi le scelte della regia: schermi dovunque, informazioni ricercate su google, i media dietro ogni angolo insomma. E ancora il grande disordine che regna sulla scena: oggetti dovunque, pezzi di vita quotidiana e di ordinario consumismo sparsi a viva vista. Una delle scene più pazzesche è proprio quando i personaggi tutti insieme cominciano a mettere ordine in questo caos. Impossibile tentativo: alla fine il disordine è esattamente uguale a prima.

Se confronto questa produzione con una italiana (questa del famoso Gabriele Lavia ad esempio) la differenza salta spietatamente all’occhio. Se nel teatro olandese e dunque in questo Avaro dal Toneelgroep Amsterdam regna l’innovazione, la ricerca, la sperimentazione, l’aggancio costante con la società attuale, nel teatro italiano ci si affida a un manierismo estetico, alla tranquilla ripetizione e a una recitazione scolastica e immediatamente espressionista.

E parliamo allora della recitazione. Arpagone, l’avaro protagonista, viene interpretato da un gigante come Hans Kesting. Una recitazione dinoccolata e intensa, urlata grossolanamente e infinitamente delicata, sorprendentemente quotidiana e ovviamente universale. Hans Kesting è un modello, una scuola di recitazione vivente.
È vera la critica che la mia amica e collega di Quelli di Astaroth ha fatto alla recitazione. Se l’attore protagonista è di alto livello, lo stesso non si può dire per gli altri attori. Bravi, certo, ma a volte deboli, con cali di energia, non sempre convincenti. Non tutti e sette ovviamente, ma l’attrice – figlia di Arpagone ad esempio o la bella Marianne: in queste attrici il pericolo della recitazione televisiva, da soap, è dietro l’angolo.
E questa è dunque una critica che si può sicuramente fare ad un paio di attori questo Avaro e al teatro in generale: Attenzione! L’attore teatrale sia e rimanga teatrale. Non gli venga in mente, per popolarità o populismo, per desiderio di successo o di carriera, di mettersi a recitare a teatro come farebbe in una qualsiasi serie televisiva. La magia del teatro non tollera la banalità, addirittura la volgarità, della televisione.

Avere assistito a questa premiere nella sala del più importante teatro di Amsterdam mi riempie un poco di orgoglio, me lo si conceda. Io e la mia amica/collega come unici italiani in mezzo a un selezionato pubblico olandese. Ma ben più importante di questa punta di orgoglio è la lezione già nota, ma mai a sufficienza ripetuta e imparata: il teatro è una grande arte, un canale unico e insostituibile di rappresentazione e di comunicazione umana.
Il teatro vive, vuole vivere e deve assolutamente essere mantenuto in vita. Guai a renderlo di maniera, stucchevole, ripetitivo, “classico” e dunque innocuo o addirittura superfluo. Il teatro come ogni arte e ogni cultura ha il dovere di stupirci, divertirci e soprattutto stimolarci e farci pensare.

Un “classico” come l’Avaro di Moliere può allora diventare lo specchio che riflette il mondo di oggi. Il mondo del materialismo e dell’avidità, dei banchieri e degli speculatori in borsa con i loro guadagni sproporzionati e le loro crisi economiche che paghiamo sempre noi e mai loro. In questo Avaro che ho appena visto i riferimenti a tutto ciò erano chiari, quasi scontati. Così deve essere il teatro: generoso nella recitazione e nella messinscena, ricco nei contenuti.
L’avarizia, l’avidità le si lascino ai politici, ai finanzieri e ai top manager che nella loro meschinità, della cultura vogliono fare un prodotto, una merce, un nulla incorniciato.

E anche per me che il teatro voglio anche “farlo” e recitarlo è stato un Avaro generoso più che mai.

Beursplein Amsterdam:'Yes We Camp!' (photos)

2011-09-17T23:01:00.004+02:00

Beursplein Amsterdam: 'Yes We Camp!'

2011-09-16T20:40:00.005+02:00

Zaterdag 17/9: op naar het Beursplein!
Het moet, het is nodig. Zelfs de Metro heeft al een artikeltje hierover. En nu de rest van de media en vooral de mensen.
"Mensen boven geld"

Oi CLOWNS - An Homage To Federico Fellini (trailer)

2011-09-15T14:13:00.004+02:00

Maestro Federico Fellini is niet in Rome op dit moment. Hij rijdt in zijn schitterende Londense taxi door Amsterdam. Hij komt allerlei personages tegen...
Een film van Eric Wobma. Met Daniël Bossevain, Hans Dagelet, Roberto Bacchilega, Anna Schoen, Joyce Stevens, Jack Wouterse.
<><><><><>
Il grande regista Federico Fellini non si trova a Roma in questo momento. Fa invece un bel giro di Amsterdam guidando il suo sfavillante taxi londinese. E incontra personaggi di ogni tipo...
Un film di Eric Wobma.Con Daniël Bossevain, Hans Dagelet, Roberto Bacchilega, Anna Schoen, Joyce Stevens, Jack Wouterse.

Schrijvers

2011-09-14T23:17:00.001+02:00

Vorige week is de week van de schrijvers geweest. In deze volgorde: de schrijfster Elvira Seminara die de vertaling van haar roman ‘L’indecenza’ heeft gepresenteerd en de schrijver Andrea Bajani, ook twee keer vertaald in het Nederlands, die in Libreria Bonardi zijn laatste roman heeft gepresenteerd.

Tijdens hun presentatie hebben beide schrijvers interessante onderwerpen besproken.
In haar blog bespeekt Elvira Seminara de kracht van virtuele communicatie. ‘Social Networks’ (Facebook en al zijn clones) en online forums vervangen steeds meer de rol van de echte ontmoeting, het samenzijn, het bezoek aan elkaar. Mensen zitten liever voor een computer i.p.v. bij elkaar te komen. In een land als Italië, de social networks vervangen in feite de ‘piazza’, het plein waar mensen bij elkaar komen om te socialiseren. Meningen worden virtueel uitgewisseld, protesten vinden ook bijna uitsluitend plaats op internet forums.
Een tijdje geleden riep ik: 'Stuur me alsjeblieft geen online petitie meer'. Ik heb er geen zin in om ergens te klikken om zo’n petitie te tekenen. Geef mij de straat, het plein, dáár moeten we onze stem laten horen en echte protestacties organiseren. Ik citeer Mister Giuliano Assangio. In de voorstelling ‘WikiLove’ zegt hij:
“Nobody goes to the streets anymore to make protests, demonstrations or revolutions. People prefer to stay in front of a screen”
En ook: “I mean, look to what people really want. They want to meet, to have contacts. But not for real, that’s too scary. (They meet) virtually through their screens. And that’s safe!”

Interessant van de Andrea Bajani is dat Oost- Europese Landen een grote rol spelen in zijn laatste twee romans.
In het bijzonder komt in ‘Se consideri le colpe’ Roemenië naar voren. Voor ons van Scuola d’Italia dubbel interessant, want dit is als een van de leesboeken voor dit cursusjaar uitgekozen. In het verhaal wordt Roemenië vandaag de dag gekoloniseerd door Italiaanse ondernemers die daar voor zeer lage arbeidskosten het fabriceren van hun producten hebben verplaatst. In de woorden van deze Italiaanse (kapitalistische) avonturiers wordt Roemenië dan een ‘new Far West’ maar dan in het Oosten.
En dan de woorden van Bajani zelfs tijdens het interview met Radio Onda Italiana: ‘Ik vind het zo merkwaardig dat we van buitenlanders die naar ‘ons’ komen een snelle en volledige integratie en acceptatie van onze westerse cultuur verwachten. Als we dan andere delen van de wereld economisch of militair gaan koloniseren, voelen we geen enkele integratieplicht, tonen we geen belanstelling tegenover hun culturen en hun gewoonten. We leren zelfs geen woord van hun taal, zelfs niet om gedag te zeggen’

So, er is weer stof om na te denken.
Wie soms naar de interviews met deze schrijvers geïnteresseerd is, kan de uitzending van Radio Onda Italiana van as dinsdag 20 september om 20.00 uur luisteren (in het Italiaans).

Het nieuwe culturele seizoenLa nuova stagione culturale

2011-08-31T12:07:00.006+02:00

Geen last van de Eurocrisis en van het slechte beursklimaat (zie vorig stuk) bij Scuola d’Italia. Onze Scuola is niet beursgenoteerd en ook niet “marktconform”. Het is gewoon kleinschalig en non-profit. Kwaliteit, inhoud en persoonlijke aandacht komen boven het streven naar winst.
Het nieuwe cultuurseizoen begint. We hebben er zin in. De Melkweg presenteert in september een mooi programma over de filmmaker Elio Petri. Libreria Bonardi presenteert de schrijver Andrea Badjani (zijn roman “Se consideri le colpe” wordt een van de leesboeken bij Scuola d’Italia).
De komende maanden staat ons veel te wachten. Als Stichting “Quelli di Astaroth” doen we ook graag mee aan meer cultuur in Amsterdam: theater, radio, films... Vanaf 12 september beginnen bij Scuola d’Italia alle cursussen. Zoals altijd start onze benadering naar taal vanuit de cultuur die de taal zelf vertegenwoordigt.
Zaterdag 3 september van 12.00 tot 17.00 is er de Open Dag van Scuola d’Italia. Jullie zijn welkom!

<><><><><>

A Scuola d’Italia non ci interessa l’approccio commerciale alla cultura e alla lingua. Siamo non-profit e ne siamo pure orgogliosi. Qualità, contenuti e lavorare in modo personalizzato sono per noi molto più importanti del guadagno.
La nuova stagione culturale sta iniziando. Noi siamo pronti. Il Melkweg propone per tutto settembre una bella retrospettiva sul regista Elio Petri. La Libreria Bonardi presenta lo scrittore Andrea Badjani (il suo romanzo “ Se consideri le colpe” è adottato quest’anno come uno dei libri di lettura di Scuola d’Italia).
Nei prossimi mesi la Fondazione “Quelli di Astaroth” darà con piacere il suo contributo all’offerta culturale a Amsterdam: teatro, radio, film... Dal 12 settembre cominciano tutti i corsi di Scuola d’Italia. E come sempre il nostro approccio alla lingua sarà “culturale”, per la cultura che una lingua rappresenta.
Sabato 3 settembre dalle 12.00 alle 17.00 c’è la giornata a porte aperte di Scuola d’Italia. Siete i benvenuti!

ZOMER 2011. Slecht (beurs)klimaat en De Vlassige Pool is weg

2011-08-30T14:20:00.003+02:00

Nat. Vochtig. Doordrenkt. In juli begon het te regenen. Nu, eind augustus, regent het nog steeds.
But shall we talk about the weather?
Meer dan het slechte weer is economie een belangrijker kenmerk van de zomer van 2011. Ja, economie, financiën, banken, financiële instellingen, beurzen wereldwijd.
Weet je nog? Eigenlijk is het in juni met de Euro begonnen. Het was de schuld van de Grieken, ja letterlijk, want Griekenland is miljarden schuldig. Aan wie? Dat is niet zo duidelijk. Aan Europa, aan de banken, aan de Europese multinationals? Zo plotseling was er sprake van Eurocrisis. Net zo plotseling en onverwacht als de kreditcrisis van 2008, ontstaan uit “the subprime mortages” in Amerika. En zo in de loop van de zomer heeft de Eurocrisis zich verspreid naar Spanje en Italië met Portugal, Ierland en zelfs het trotse Frankrijk als mogelijke (enige?) risicolanden. "Onze" media praten veel, heel veel over de crisis, maar eigenlijk zwijgen ze. Ze vertellen ons niet hoe het mogelijk is dat Griekenland en andere landen zulke hoge schulden hebben kunnen opbouwen. Wie is in die landen verantwoordelijk voor deze schulden? De politici? Of zijn de Grieken gewoon lui en betalen ze geen belastingen zoals het door “onze” media wordt beweerd? En wisten de Grieken, de Griekse bevolking wat er aan de hand was met de nationale schuld van hun land?
En even belangrijk: wie heeft het geld aan Griekenland geleend? Wisten ze dat de Griekse Staat niet in staat was om dat geld terug te betalen? En onder welke voorwaarden is dat geld geleend? Vragen waar “onze” media geen antwoord op geven…

De beurzen. Ook crisis. En speculatie, veel speculatie. De hele zomer ook slecht weer in Wall Street en in the City en in de AEX index. Maar wat betekent dat? Wie zijn de mensen achter dit beursklimaat? Wie zijn de aandeelhouders die bepalen of een koerst stijgt of keldert? En vooral: waarom moeten we bang zijn voor hun beurshandelingen? Waarom moeten burgers wereldwijd de gevolgen betalen van de speculaties van investeerders? Waarom is er geen geld meer voor cultuur, onderwijs, volksgezondheid en openbaar vervoer terwijl een kaste van speculanten met miljarden op de beursvloer staat te spelen? De kloof tussen de reële en de virtuele economie is zo groot geworden dat bedrijven die winstgevend zijn, toch bang zijn voor hun aandeelhouders. Aandeelhouders die in feite het beleid van het bedrijf bepalen, niet aan de hand van de productkwaliteit of het goed draaien van het bedrijf zelf, maar puur volgens de hoeveelheid geld dat ze, de aandeelhouders, in hun zak kunnen steken.
Zo kon het gebeuren dat een minderheid van hebberige mensen met veel geld de zomer van 2011 kon verpesten. Omdat ze nog meer geld wilden voor zichzelf ten koste van Staat en samenleving. Sterker nog, met de goedkeuring van de Staat (d.m.v. zijn politici) en van de neoliberalen medemens in onze maatschappij. Diezelfde medemens die dagelijks door het neoliberalisme genaaid wordt, die zijn sociale voorzieningen steeds meer ziet afbouwen en die uiteindelijk wordt ontslagen zodat de aandeelhouders meer winst kunnen maken, meer dividenden kunnen krijgen.

En nu een beetje verplichte literatuur: een mooie documentaire over de crisis in Griekenland is “Debtocracy”. Het staat gewoon op You Tube via deze link. Debtocracy geeft mogelijke antwoorden aan sommigen van de vragen die ik hier heb gesteld. Nog een interessante film over de macht van bedrijven op de maatschappij is “The Corporation” van Mark Achbar en Jennifer Abbott, o.a. vertoond tijdens de IDFA van een paar jaar geleden.

<><><><><><>

2011. Dus een zomer om te vergeten? Ja, een beetje wel. In het Italiaanse ijssalon waar we vaak een ijsje gaan eten, werkte vorig jaar een Poolse jongeman. Ja, een Pool in een Italiaanse zaak, wat is het probleem? Aardig, lief, vrolijk, glimlachend, zo was hij. We waren altijd blij om hem te zien. Hij was blijkbaar ook blij om ons te zien. Hij deed altijd een praatje met ons, een beetje in het Engels, een beetje in het Nederlands. Maar eigenlijk was hij aardig met iedereen. Hij had niet de leukste baan van de wereld en daar werd hij zeker niet rijk mee. Maar hij deed wat hij deed zonder problemen, zonder complicaties, met respect voor zijn werk en zijn werkomgeving. Met respect voor zichzelf en voor iedereen.
Zo’n houding zou normaal moeten zijn, maar in de praktijk zie je alleen maar arrogante mensen, verwende kinderen en mensen die denken te goed te zijn. Terwijl deze maatschappij juist mensen nodig heeft met de houding van onze Poolse ijsverkoper. We noemde hem De Vlassige Pool. Zijn haar, zijn uiterlijk was gewoon… zo vlassig!
Maar dit hele verhaal heeft zich in de zomer van vorig jaar afgespeeld. In de zomer van 2011 was onze Vlassige Pool gewoon weg van de ijssalon. We missen hem…

Maar zelfs in de zomer van 2011 zijn er lichtpunten. Hedda Gabler van Ibsen boekt nog steeds volle zalen in de Stadsschouwburg van Amsterdam. We hebben de voorstelling gezien. Onvergetelijk. En ook een teken dat mensen naar het theater gaan en niet thuis zitten televisie te kijken.
En als De Vlassige Pool weg is, is er gelukkig een nieuwe ster aan het firmament van de leuke, broodnodige mensen.
De Bulgaarse Ober van het Thaise restaurant waar we vaak lekker eten voor een redelijke prijs. Ja, een Bulgaar in een Thaise zaak, wat is het probleem?
Hij heeft dezelfde kwaliteiten als zijn Poolse collega van de ijssalon. Dus we hopen dat dit soort mensen blijven bestaan en dat ze zelfs meer worden, elke zomer weer. En als dit soort mensen niet meer in Nederland te vinden zijn, laat ze dan maar vanuit Oost-Europa komen of een ander deel van de wereld. Wat is het probleem?

WikiLove (final cut)-Vanaf september weer in de theaters

2011-06-04T22:22:00.008+02:00

De video van WikiLove (definitieve versie) is nu online. Vanaf september weer in de theaters te zien. En zeker in ASTAROTHEATRO

WikiLove (rehearsal)

2011-05-19T14:43:00.009+02:00

Acteur. Ja, Ik wil graag een beetje acteur zijn. Maar dan is ook daarbij regelmatig een blog updaten een beetje lastig. Weinig tijd om alles te doen.
Gelukkig zegt soms een beeld meer dan veel woorden. Dus hier de video van een paar repetities van WikiLove, de nieuwe (en belangrijke) productie van Quelli di Astaroth.
So see you Saturday at ASTAROTHEATRO!

ASTAROTHEATRO - Teatro da Camera
presenteert

WIKILOVE

Een (muziek)theaterproject
Zaterdag 21 mei - 20.30 uur
Sint Jansstraat 37 Amsterdam
Reserveren: info@ondaitaliana.org of tel. 06 25382491
www.ondaitaliana.org

WikiLove alles wat je altijd had willen weten about information, amore and sex in de echte en in the virtual world.
De voorstelling bestaat uit diversi momenti in different languages:
*De ideale echtgenoot van Nobelprijswinnaar Dario Fo en Franca Rame
*Interview with Mister Giuliano Assangio online media tycoon born and raised in New York's Little Italy
*Tante Pos en Ome Net oftewel hoe overleef ik mijzelf after the webshop
And of course molta musica italiana live (which musica? Kom maar zelf discover!)
Met/with/con: Silvia Terribili, Sebastiano Gentile, Roberto Bacchilega, Barbara Summa, Stefano Bocconi, Marina Vizzinisi

En nu nog twee foto's uit een repetitie:

Pleidooi voor een nieuw kunstbegrip

2011-04-24T22:53:00.003+02:00

De tekst hieronder is van Rozalie Hiers.
Helder en broodnodig. In grote lijnen ben ik ermee eens.
Natuurlijk kan men debatteren over de punten. Persoonlijk heb ik moeite bij punt 6: kunst staat los van staat zowel als markt. Ik zou zelf religie toevoegen. Verder vind ik dat de staat wel een belangrijke rol moet hebben in het steunen van kunst, dit natuurlijk zonder zich inhoudelijk te bemoeien met de kunst zelf.
Vrienden, het debat is open...

Wij, Nederlandse scheppende kunstenaars, nemen afstand van de kaping van het kunstbegrip door de beleidsmakers en kunstmanagers die beweren namens ons te spreken, zoals de “Tafel van Zes”. Al jaren vergiftigt het jargon uit dit beleidscircus het spreken over kunst in het publieke debat. Met ongetwijfeld de beste bedoelingen spreekt deze managerselite een taal die intussen het kunstbegrip zelf steeds verder aantast en uitholt.

Niet alleen behoort deze taal inmiddels tot de ideologische grondslagen voor een volstrekt destructieve “hervorming” van het kunstleven door rechts, bovenal vormt zij een regelrechte belediging voor onze beroepseer als kunstenaars. Op geen enkele manier weerspiegelt de bloedeloze fraseologie van de hotemetoten van de “culturele sector” waar het bij kunst om gaat.

Wij hebben ons leven in dienst van die kunst gesteld. Wij werken elke dag aan de verdere schepping van onze inzichten in onze artistieke discipline. De bestuurselite spreekt niet namens ons. Wij, kunstenaars, eisen de taal weer op.

1. Kunst is niet voor een "doelgroep". Alle kunst is altijd voor iedereen.
Wie een kunstwerk maakt brengt iets in de wereld dat voor iedereen beschikbaar wordt en de wereld leefbaar maakt.
2. Kunst is geen instrument.
Elk kunstwerk stelt zijn eigen doelen en heeft zijn eigen effecten. Wat een kunstwerk zal zijn en wat het in de wereld zal veroorzaken is niet voorspelbaar en kan niet door politieke of commerciële agenda’s worden afgedwongen.
3. De waarde van de kunst is voorspelbaar noch berekenbaar.
Kunst biedt gewaarwordingen en gevoelens, biedt kennis over wat we kunnen zien, horen, voelen, denken en doen in de wereld. Deze kennis heet “ervaring”. Een kunstwerk heeft waarde voor zover de ervaring die het mogelijk maakt specifiek is: voor zover zij tot niets anders herleid kan worden. Een kunstwerk is een specifieke gedachte over ervaring.
4. Een kunstwerk is niet zelf “toegankelijk”, maar geeft toegang tot ervaring.
Wie een kunstwerk gaat maken, bekijken of beluisteren kan niet vooraf weten tot welke ervaring het werk toegang zal geven. Daarom mag “toegankelijkheid” geen vooropgesteld criterium voor kunst zijn. Wel wordt de ervaring toegankelijker bij veelvuldig contact met het werk.
5. Kunst is een discipline.
Kunst eist toewijding, van makers zowel als van beschouwers. Alleen wie zich aandachtig op een kunstwerk richt kan tot de ervaring doordringen waar het toegang toe geeft.
6. Kunst staat los van Staat zowel als Markt.
Noch de mechanismen van de Staat, noch die van de Markt zullen ooit kunnen vatten wat kunst is. Er is vanuit de kunst gezien ook geen verschil tussen de Markt en de Staat – er is één technocratische MarktStaat die niet denkt maar reguleert (voorzover de storm van het internationale kapitaal dat toestaat). Daarbuiten is er het denken. In de wetenschap bijvoorbeeld, en in de kunst.
7. Kunst is niet "pluriform" of “democratisch”.
Kunst is ongeschikt als beleidsinstrument om falend sociaal beleid mee te corrigeren of verdoezelen. Kunst representeert geen democratische consensus maar gedijt bij rivaliteit van ideeën.
8. Kunst wordt niet “geconsumeerd”.
Een kunstwerk gaat niet op in het gebruik en is dus ook niet schaars. Daarom zijn economische wetten niet op kunst van toepassing. De gedachte van een kunstwerk is een eeuwige bron.
9. Kunst is geen "aanbod" waar een "vraag" naar is.
Geen kunstwerk is ooit ontstaan omdat de markt er naar vroeg - je kunt alleen een vraag hebben naar iets wat je al kent. Maar het kunstwerk is juist van waarde omdat het niet voorspelbaar is. De vraag van het publiek is dan ook geen creatieve of artistieke factor.
10. Er is geen "overaanbod" van kunst. Kunst is excessief, genereus, en toch steeds opnieuw noodzakelijk.
Elk kunstwerk is altijd al teveel. Er is altijd meer kunst dan wie dan ook kan bijbenen. Het is niet anders: er is meer te denken, te ervaren en te doen dan de mens aankan, en de kunst maakt dat ongemakkelijke feit steeds weer zichtbaar. Dat zichtbaar maken is menselijke noodzaak: precies het teveel dat de kunst biedt kan de mens boven zichzelf uittillen en bevrijden van sleur en regelgeving. Dus is kunst, naast altijd al teveel, ook nog nooit genoeg.
11. Een kunstwerk is een vraag waarop het antwoord een verandering in je leven is.
12. Kunst viert dat wij kunnen denken, voelen, scheppen, leven.

Onze Dierbare Dictators-ZALIG PASEN!

2011-04-23T21:47:00.006+02:00

Ja, Prettige Paasdagen!

En na "Urbi et Orbi" van de Paus vanuit het Sint-Pietersplein met het bekende "Bedankt voor de bloemen uit Nederland", willen jullie, beste vrienden, nog deze aflevering van Tegenlicht zien? Ik weet niet of het iets met Pasen te maken heeft, maar over de actualiteit... in deze periode van onrust in de Arabische wereld...

Tot slot voor het Paasweekend nog een paar citaten... "Meditate, gente, meditate!" (dit was in het Italiaans):
"Er is al een tijdje geen democratie meer. Het is kapitalisme onder de noemer van democratie... Zo hebben we ook geen VOLKsvertegenwoordigers meer in de regeringen maar vertegenwoordigers van de INDUSTRIE"
"Verder doe je het 'goed' als mens als je je laat 'opleiden' als 'economische mens'. Wat overigens niets te maken heeft met zuinig omgaan met grondstoffen e.d."

Ja, de "economische mens"... "Meditate, gente, meditate!"

LINK: http://www.youtube.com/watch?v=jc_sW_jp8Fw

Schoon Genoeg Van KERNENERGIE

2011-04-23T21:24:00.009+02:00

Vandaag staan we stil bij de slachtoffers van kernenergie, wereldwijd. De slachtoffers van Tsjernobyl, nu 25 jaar geleden maar ook de getroffenen van de nucleaire ellende in Japan.
Precies een week geleden is er een grote demonstratie geweest op de Dam. Het was mooi om zo veel mensen te zien.
Natuurlijk heeft de aanwezigheid van alle oppositieleiders op het podium enorm geholpen. Cohen van de PvdA, Sap van Groen Links, Roemer van SP, allemaal hebben ze aan de menigte belooft dat ze tegen uitbreiding van kernenergie in Nederland zullen stemmen. Ze hebben een duidelijk NEE aan kernenergie gezegd. We zullen zien...

Zichzelf in brand steken

2011-04-09T23:17:00.003+02:00

Morgen middag van 15.00 tot 15.30 uur is er een wake op de Dam voor de man die zichzelf woensdag in brand heeft gestoken.
Als eerst zeg ik “een man”. Dit doe ik bewust want dit is juist waar het hier om gaat. Een man dus een mens. En dan was hij ook een Iraniër en een asielzoeker.
Zijn herhaalde asielaanvraag was onlangs afgewezen. De asielprocedure heeft tien jaar geduurd. Tien jaar in Nederland. Tien jaar van hoop en wanhoop. De wanhoopsdaad van deze mens legt het onmenselijke asielbeleid van Nederland bloot. Een mens tien jaar aan het lijntje houden is onmenselijk.
(volg deze link voor meer informatie)

Op een forum over de man die zichzelf in brand heeft gestoken, las ik:
“Het probleem is dat de asielzoekers de economisch best presterende landen van de wereld opzoeken met een rijk sociaal financieel klimaat (o.a Nederland, het sociaalste land van de wereld, durf ik te beweren)”
Nederland het sociaalste land van de wereld? Als “autochtoon” zou je er trots op moeten zijn... (trouwens het is niet waar)
Voor de arrogante Hollanders die denken zo economisch sterk te zijn: Iran is rijker dan Nederland. Denk goed na.

Nederland = “How little time it takes to descend into barbarism"

Wasmachine

2011-04-08T23:26:00.010+02:00

Wasmachine (hier in Quelli di Astaroth's Channel)
Een van de acts in M.O.D.D.E.R. (Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar)
De video zegt genoeg. @lbert, bedankt voor de muziek. Geniaal!

WASMACHINE

Al twintig jaar draai ik de was

Maar vandaag draai ik niet meer zo goed

Van repareren geen sprake

Het is te duur en ik ben te oud

Investeren in mijn toekomst wordt afgeraden

Dus ik moet het veld ruimen en ruimte maken voor een nieuwe

Die is aan het begin van zijn leven

En heeft ook een programma dat de was in 20 minuten schoon krijgt

Daar kan ik niet tegen concurreren

Vannacht moet ik voor het eerst in twintig jaar ergens anders slapen

Ik weet nog niet waar

Maar zeker zal ik mijn vertrouwde hoek in de badkamer missen

Ik had nog graag een paar jaren willen wassen

Maar oude dingen repareer je niet

Je gooit ze weg, lekker makkelijk

En je maakt ruimte voor jonge technologie

Die vanzelfsprekend beter is, toch?

DE GANG

2011-03-21T16:11:00.001+01:00

Was ik maar een deur
Een ingang een uitgang
Een sterke functie
Maar als gang heb ik het niet voor het zeggen
Mensen lopen door
Haastig, zonder te kijken
Hun levens zijn allemaal ergens anders aan de gang
Hun levens gaan lekker z’n gangetje
<><><><><>
Iemand die even stopt
Die aandacht geeft
Die geïnteresseerd rond kijkt
Dat zou een leuke gang van zaken zijn
Een feest, een emotie
Een ander perspectief
Door mijn perspectief

M.O.D.D.E.R.

2011-03-21T15:53:00.004+01:00

Ja, M.O.D.D.E.R. (Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar) is geweest. Geweldig! (binnenkort ook de video)

M.O.D.D.E.R. Mensen Onder Druk Doen Extreem Raar

2011-03-17T00:16:00.009+01:00

Soms gebeuren gebeurtenissen spontaan. Soms weet je niet of je ergens bewust voor hebt gekozen. Ik hou van theater en ik acteer graag. Maar dat ik me bezig zou houden met kleinkunst als podiumkunst, dat wist ik niet, tenminste niet tot vorig seizoen. Toen deed ik (samen met Silvia) de Interviews aan Ot(h)ello en aan Desdemona tijdens de voorstelling La Pecorina (Dramma Pastorale) van Quelli di Astaroth.
Na de voorstelling zei een vriendin van ons, die tevens ook een professional van zang en theater is: “Ja, dit is kleinkunst”. Dat was heel grappig. “Nu dat je dat zegt” wilde ik haar bijna antwoorden.
Het bedenken van een eigen (krankzinnig) verhaal gaf mij een kick, een enorm gevoel van vrijheid. Het is niet meer een mise-en-scène van de tekst van een auteur. In de kleinkunst, net als in cabaret, speel je wat je wil en wie je wil. Spannend en riskant. Sociaal-maatschappelijk kritisch en gevaarlijk. Scherp en indringend.

De ontdekking van de kleinkunst, het feit dat ik toch bezig ben met dit soort theater, gaat nu gewoon door. M.O.D.D.E.R. is een Babylonisch mengsel van acts en muziek in drie talen. En die acts zijn kleinkunst, om maar een etiket erop te plakken. “Wasmachine” of “Me&Burlesqoni” gaan in dit opzicht een stukje verder dan cabaret. Het is grappig, satirisch en absurdistisch. Maar het is vooral een kunst, die niet “klein” wil zijn, maar juist heel intiem, dichtbij (de gevoelens van) het publiek.

Ja, hier de video van een repetitie van M.O.D.D.E.R.
De premiere is zaterdag 19 maart om 20.30 uur in ASTAROTHEATRO

Zingen jullie mee?
" Al twintig jaar draai ik de was
Maar vandaag draai ik niet meer zo goed
Van repareren geen sprake
Het is te duur en ik ben te oud
BYE BYE WASMACHINE, WASMACHINE..."

<><><><><>

Ragionavo ieri sulla parola olandese “podiumkunst” che presenta per altro qualche difficoltà di traduzione. Molto liberamente potremmo dire: “l’arte del podio” o meglio “l’arte del palcoscenico”. Mi piace questa parola, si porta dietro una serie di implicazioni. Innanzitutto è arte a tutti gli effetti, arte degna di rispetto e di attenzione. Per poi riportarci all’idea stessa del palcoscenico, luogo fisico dove si svolge un rituale antico come l’uomo: il rituale della rappresentazione. Anche questo termine è estremamente ampio, la rappresentazione. Ma anche solo se ci limitiamo, per così dire, alla rappresentazione sul palcoscenico, ce n’è per tutti i gusti.
Ecco, c’è anche il cabaret. In Italia un genere maltrattato, che ci rimanda a nomi come Giorgio Gaber (chi altro?). Il cabaret ora definitivamente relegato all’oblio dalla dittatura della televisione con la sue sue volgari proposte di comicità (chi ride?) da Zelig in poi.

Non avrei mai pensato di mettermici io a fare cabaret. Senza pretese, sia ben chiaro. Ma la cosa è cominciata con le “Interview to Ot(h)ello” e “Interview to Desdemona” in occasione della “Pecorina” (Dramma Pastorale) di Quelli di Astaroth. E ora continuo con M.O.D.D.E.R. che va in premiere sabato 19 all’ASTAROTHEATRO. Acts come “Wasmachine” e “Me&Burlesqoni” all’interno dello spettacolo sono uno spasso da recitare. C’è l’eccitazione e il rischio di fare questo tipo di teatro. E c’è la critica sociopolitica che non guasta. Insomma io mi diverto, noi ci divertiamo. Voi vi divertite?

Conversazioni culinarie a Scuola d'Italia Conversatiecursus over culinaire onderwerpen bij Scuola d'Italia

2011-03-03T16:17:00.000+01:00

Come forse già sapete, Scuola d'Italia è l'attività didattica della Fondazione Culturale Quelli di Astaroth, che oltre alla Scuola gestisce anche Radio Onda Italiana e il Gruppo Teatrale Quelli di Astaroth.

Scuola d'Italia propone una selezionata gamma di corsi di lingua, sia per imparare l'italiano che l'olandese e sia di grammatica che di conversazione. Inoltre organizza alcuni corsi di cultura, come per esempio corsi di teatro (ottimi per imparare a sciogliersi quando si deve parlare in pubblico).

A gennaio si era offerto un corso di conversazioni metafisiche, cioè un corso per sviluppare la scioltezza nel parlare l'italiano parlando di argomenti filosofici. L'unica richiesta di iscrizione pare però sia stata quella di un italiano qui residente, che non aveva capito che si trattava di un corso per stranieri.
Ma quando ho fatto la battutaccia che con la metafisica non si mangia, ma che magari un corso di conversazioni culinarie potrebbe avere più successo, l'amico Roberto m'ha immediatamente preso in parola e proposto di dimostrare quanto affermato.

E quindi dal 22 marzo ogni martedì pomeriggio dalle 18 alle 19.20 per 5 settimane terrò un corso di conversazione per avanzati dove invece di discutere di letteratura, politica, arte e dei massimi sistemi, stimolerò i partecipanti a parlare di tematiche legate al cibo e alla cucina.
Parleremo dei prodotti alimentari tipici italiani, dove e come vengono prodotti, cosa ci si può fare in cucina, quali sono i piatti tipici, come leggere il menu di un ristorante e tutti gli argomenti attinenti che i partecipanti vorranno proporre. E magari assaggiamo anche qualcosa di particolare.
L'ultima lezione, quella del 19 aprile, coincide con la mia trasmissione radio. La lezione si svolgerà quindi in radio.

Avete bisogno di sciogliervi un po' nel parlare italiano, soprattutto in vista dell'arrivo dell'estate e dell'agognata vacanza in Italia?
Passare domenica 6 marzo tra le 13 e le 17 a Scuola d'Italia, Sint Jansstraat 37 (dietro al Dam), perché sarò lì a dare informazioni.
Se mi volete scrivere, potete mandarmi un e-mail all'indirizzo info@ondaitaliana.org.
Non aspettate troppo ad iscrivervi, non ci sono molti posti intorno alla mia tavola.

Saluti,
Marina
~~~~~ Nederlands

Zoals je misschien al weet, is Scuola d'Italia de kleinschalige taalschool van de Italiaanse culturele Stichting Quelli di Astaroth, die naast de Scuola ook Radio Onda Italiana en Theatergroep Quelli di Astaroth verzorgt.

Scuola d'Italia biedt een selectie taalcursussen aan, voor het Italiaans en het Nederlands, niet alleen om de grammatica te leren maar om vlot de taal te kunnen leren spreken. Verder worden ook cultuurcursussen georganiseerd, zoals bijvoorbeeld een cursus acteren (die erg handig is als je soepeltjes voor een publiek wilt spreken).

Januari dit jaar hadden we een cursus filosofische conversatie aangeboden. Dat was een conversatiecursus waar, om je spreekvaardigheid te verbeteren, over filofische onderwerpen werd gesproken. De enige geïnteresseerde bleek een Italiaan te zijn die het niet door had dat het om een cursus Italiaans voor buitenlanders ging.
Toen ik opperde dat je met de filosofie niet kunt eten, maar dat misschien een cursus culinaire conversatie wel wat meer interessant zou kunnen zijn, heeft vriend Roberto mij meteen aan mijn woorden genageld en uitgedaagd om het te bewijzen.

En dus vanaf 22 maart elke dinsdagmiddag van 18 to 19.20 uur voor 5 weken houd ik een conversatiecursus voor gevorderden waar ik, in plaats om het over literatuur, politiek, kunst en de astracte wereldsystemen, de deelnemers zal stimuleren om te praten over onderwerpen die te maken hebben met eten en drinken.
We gaan praten over typische Italiaanse producten, waar en hoe ze vervaardigd worden, wat je ermee in de keuken kunt doen, welke typische gerechten kent Italië, hoe je een menu moet lezen en eventuele gerelateerde onderwerpen die de cursisten zelf aandragen. En misschien gaan we ook iets bijzonders proeven.
De laatste les, die van 19 april, valt samen met mijn radio-uitzending. De les zal dus bij de radio plaatsvinden.

Wil je wat soepeltjes in het Italiaans babbelen voordat je straks voor de zomervakantie naar Italië afreist?
Kom zondag 6 maart tussen 13 en 17 uur langs bij Scuola d'Italia, Sint Jansstraat 37 (achter de Dam), want ik zal daar aanwezig zijn om informatie te geven.
Als je de info per e-mail wil aanvragen, schrijf naar info@ondaitaliana.org.
Wacht niet te lang als je je wil inschrijven, want er is een beperkt aantal plaatsen aan mijn tafel.

Saluti,
Marina

Video Scuola d'Italia

2011-02-24T07:19:00.007+01:00

Eindelijk is de video van Scuola d’italia klaar in zijn definitieve versie.
Een overzicht van de verschillende lessen Italiaans van alle niveaus van de cursussen. Momenten over de uitbreiding van de woordenschat, de conversatie, de grammatica, het audio- en videomateriaal, leren luisteren en begrijpen.
Een leuke video, grappig, maar met inhoud. Een “home made” video zonder “special effects” en niet volgens de marketingstrategie van een reclamebureau. En daarom “echt”, authentiek en niet voorgekauwd.

<><><><><>

Finalmente il video di Scuola d’Italia è pronto nella sua versione definitiva.
Un’impressione delle diverse lezioni d’italiano a tutti i livelli di tutti i corsi. Momenti che trattano dell’ampliamento del lessico, la conversazione, la gramamtica, i materiali audio e video, i metodi di miglioramento dela comprensione.
È un video divertente e simpatico ma con un contenuto. Un video “home made” senza effetti speciali e che non segue le strategie di marketing di un’agenzia pubblicitaria. E perciò vero, autentico, non premasticato e predigerito.

Liever een videoMeglio un video

2011-02-12T23:12:00.003+01:00

Grammatica? Ja, dat doen wij, geen paniek, maar we kijken liever naar een video.

Bij Scuola d’Italia in Amsterdam is luistervaardigheid een belangrijke zaak. Je moet goed begrijpen wat mensen zeggen, alle mensen, in dit geval alle Italianen. En die Italianen, die spreken allemaal anders. Ze hebben een eigen dialect, een eigen accent, een eigen intonatie. En "ze praten snel, heel snel" (tenminste dat vinden veel Nederlanders)

Dus luisteren naar verschillende audio en video bronnen is een goede manier om te oefenen die Italianen beter te begrijpen. En als je goed begrijpt, leer je ook mensen beter te woord te staan, dus beter te spreken

Met deze overtuiging geven we de cursussen Italiaanse taal in onze Scuola. Tijdens de les worden video's, liedjes, fragmenten van interviews gebruikt. Zo is Italiaans leren effectief en plezierig. Kijk bijvoorbeeld naar de video die klaar is voor de Italiaanse les van a.s. maandag. Veel kijkplezier!

<><><><><> www.ondaitaliana.org

La grammatica? Sì, la facciamo, niente panico, ma preferiamo guardare un video.

A Scuola d’Italia di Amsterdam la comprensione orale, cioè la competenza di ascolare e capire è molto importante. Per gli olandesi è difficile capire tutte le varianti regionali della lingua italiana. I dialetti pongono ovviamente gravi difficoltà, ma anche semplicemente accenti regionali e intonazioni varie rendono la comprensione spesso faticosa. Per non parlare del fatto che “gli italiarlano così velocemente!”ni pa secondo gli olandesi (cosa peraltro vera per gli olandesi stessi o per qualsiasi altro native speaker. Solo che il madrelingua in questione mica se ne accorge di stare blaterando ai mille all’ora)

Insomma ascolatare diversi titpi di fonti audio e video è il modo migliore per esercitarsi a comprendere l’italiano. E se si capisce bene, si impara anche a dare sostenere efficacemente un colloquio, cioè si è in grado di parlare meglio

Con questa convinzione insegnamo l’italiano nella nostra Scuola. Durante la lezione si fa uso di video, canzoni, frammenti di interviste. E così si impara l’italiano efficacemente e con in modo piacevole. Guardate per esempio il video che ho approntato per la lezione di lunedì prossimo. Buon divertimento!

Waarom is links niet meer links?

2011-02-06T23:41:00.002+01:00

Op een partij stemmen in Italië is moeilijk. Je wil niet voor Berlusconi en zijn vrienden stemmen. De oppositie? Vergeet het. Links bestaat niet, is slap en doelloos. Het enige programmapunt van links Italië is dat ze “tegen” Berlusconi zijn. Voor de rest zijn ze gewoon conservatief, corrupt, neoliberaal, vrienden van het Vaticaan en geneigd tot nepotisme.

Op een partij stemmen in Nederland is ook moeilijk geworden, bijna onmogelijk. Binnenkort voor de provinciale verkiezingen bijvoorbeeld. Als je geen populist of neoliberaal bent, zoek je dan een links alternatief. Maar vind je dat in Nederland?

De PvdA? Vergeet het. Die zijn neoliberaler dan Rutte. Het woord sociaal-democratie gebruiken ze nog steeds in hun campagnes, maar het is een leeg begrip geworden, in de praktijk regeert bij de PvdA dezelfde management mentaliteit die je terugvindt in het op winst-gerichte bedrijfsleven. Een voorbeeld: Burgemeester Van Der Laan van Amsterdam is een strenge meneer die kiest de kraakbeweging meedogenloos te vernietigen ten voordeel van de speculaties van de projectontwikkelaars met hun VVD vrienden.

Groen links? Alsjeblieft! Het stelt niets voor. Een stelletje lieve meisjes en jongetjes zonder visie e zonder ruggengraat. Groen? Wat groen? Milieu wordt af en toe genoemd voor het sier en alternatieve energie is niet interessant want het bedrijfsleven wil het niet. Windmolens vindt Groen Links horizonvervuiling. Zonne-energie wordt niet eens overwogen, Nederland gaat toch richting meer kern-energie en daar heeft Groen Links geen bezwaar tegen. Maar het ergste is de missie naar Kunduz in Afghanistan. Een militaire missie, voornamelijk. Een missie dat miljoenen kost (we moeten wel op cultuur bezuinigen) en waar het leger opnieuw ingezet wordt. En Groen Links stemt voor. En zou dit een linkse partij moeten zijn? Kom op, even serieus!

Dus opnieuw komt diezelfde vraag naar voren. Diezelfde vraag die ook centraal stond toen ik Jos de Putter interviewde voor Radio Onda Italiana: Waroom is links niet meer links?

En de SP? Het wordt vervolgd...

Wasmachine

2011-02-02T15:29:00.002+01:00

Al twintig jaar draai ik de was
Maar vandaag draai ik niet meer zo goed
Van repareren geen sprake
Het is te duur en ik ben te oud
Investeren in mijn toekomst wordt afgeraden
Dus ik moet het veld ruimen en ruimte maken voor een nieuwe
Die is aan het begin van zijn leven
En heeft ook een programma dat de was in 20 minuten schoon krijgt
Daar kan ik niet tegen concurreren
Vannacht moet ik voor het eerst in twintig jaar ergens anders slapen
Ik weet nog niet waar
Maar zeker zal ik mijn vertrouwde hoek in de badkamer missen
Ik had nog graag een paar jaren willen wassen
Maar oude dingen repareer je niet
Je gooit ze weg, lekker makkelijk
En je maakt ruimte voor jonge technologie
Die vanzelfsprekend beter is, toch?

Ste quattro risate

2011-02-02T01:00:00.003+01:00

Stanno dicendo tutti la loro, beh fatemi dire la mia a sto punto. Noemi, Ruby, le puttane di governo. Provate a cercare “bunga bunga” su google e vedete un po’ cosa viene fuori.

Nell’ottobre del 2009 mi sono ritagliato una maschera da Berlusconi e me ne sono andato un po’ in giro per l’affollatissima Leidsestraat di Amsterdam parodiando il Presidente del Consiglio. La mia amica/collega Lunabionica con parrucca, minigonna e frustino mi rincorreva nel ruolo di una puttanona sadomaso. Con questo act volevamo attirare l’attenzione sul filmfestival Cinemissimo! che avevamo organizzato per “Quelli di Astaroth”. Sì, avete capito bene, Berlusconi usato come oggetto per il marketing, per la promozione di un festival di cinema italiano.

Alcuni mesi fa, durante il “One Minute Festival” abbiamo ripetuto lo stesso act aggiornandolo un attimo con Ruby, bunga bunga e tutto il resto. Un successo! È chiaro che il Presidente del Consiglio “vende” come immagine. Ormai è il prodotto nazionale italiano più conosciuto, supera abbondantemente pizzaspaghettimandolini. C’è proprio da stare allegri! E allora facciamoci questa scenetta che la gente si diverte e ride degli italiani! (che se lo meritano?)

I giornali, l’opinione pubblica, l’opposizione politica, la magistratura si sono concentrati sullo scandalo. Il governo bordello, le puttane nelle camere del potere, Ruby e bunga bunga insomma. Pare sia l’unico modo di opporsi a Berlusconi. Una tristezza, veramente. Triste che ancora una volta si sia costretti a concentrarsi sulla forma e non sui contenuti, sulla moraluccia borghese e non sulle scelte politiche. Un po’ come con il Vaticano, che per dargli addosso efficacemente ci vuole lo scandalo dei preti pedofili, mentre di duemila anni di oscurantismo, oppressione, violenza fisica, culturale e psicologica chi se ne frega.

Mi dispiace per le puttane, sinceramente. E lo dico senza ironia, nel pieno rispetto della loro professione. Mi guardo bene dal guidicare chi si prostituisce. Penso che se una ragazza vuole farsi pagare per una prestazione sessuale debba essere libera di farlo senza che nessuno alzi il dito inquisitore. Se poi la ragazza in questione in Italia è laureata ma non riesce a lavorare per più di 600 euro al mese, allora una prestazione sessuale ben retribuita e ad alto livello merita tutta la nostra comprensione e considerazione.

Sì, Berlusconi andrebbe attaccato - ed eventualmente vinto - sul piano del dibattito politico o sul piano giuridico per quelle che sono le sue responsabilità di fronte alla legge. Non perchè si porta le puttane.

Siamo al tutti contro tutti. È difficile costruire, avere un approccio positivo. Una mia corsista olandese appena tornata da Roma, mi diceva di avere trovato la città cambiata rispetto a qualche anno fa quando vi aveva vissuto per sei mesi. “La gente ha perso la speranza, non c’è futuro” mi diceva.

Governi berlusconiani che per anni hanno favorito le classi imprenditoriali medio alte a danno della maggioranza della popolazione. Un regime fiscale con tasse tra le più alte d’Europa dove però è l’evasione dell’IVA del libero professionista a farla franca a scapito della giovane imprenditoria che parte dal nulla e che non riceve incentivi o sgravi di nessun genere. L’investimento del danaro pubblico che non c’è se non nelle chiacchiere dei politicanti. La burocrazia, il nepotismo, le auto blu, i costi smisurati della cosa pubblica, tutte cose che in un governo “moderno e libero” come quello berlusconiano non dovrebbero avere spazio...
Per non parlare della fuga dei cervelli, dei giovani qualificati e laureati che vengono sottopagati e mantenuti in uno stato di costante precariato a cui qualche buontempone ha dato la definizione di “mobilità del lavoro”.
La lista non finisce qui, ma vale la pena nominare, last but not least, l’omicidio colposo della cultura italiana perpetuato dal sistema mediatico-televisivo di cui Berlusconi è a capo. Il cattivo gusto imperante, i grandi fratelli, i calciatori donnaioli, le veline volutamente stupide, i presentatori televisivi che gridano il vuoto, la banalità come modello imperante. Tutto questo è stato sostituito a Pasolini, a Fellini o a Fabrizio de Andrè. Tutto questo ha cancellato teatro, cinema, arte. Quando si priva un popolo di una cultura del contenuto e la si sostituisce con una cultura della forma, come è successo da venti anni a questa parte in Italia, si compie un crimine che diventa un genocidio culturale.

Detto questo, torniamo alla cronaca e precisamente a quella rosa. Sarà questa, forse, a liberare l’italia dal suo Presidente del Consiglio, non certo le sue politiche scellerate. E per non piangere, allora sì, facciamocela sta parodia, facciamola questa scenetta, facciamoci ste quattro risate.

Eindelijk weer repeteren!Si prova!

2011-01-23T23:30:00.005+01:00

Eindelijk weer repeteren! LA PECORINA (Dramma Pastorale) is vrijdag 28 januari.
(hier een paar foto's van de repetitie)
<><><><><>

Si prova! LA PECORINA (Dramma Pastorale) è venerdì 28 gennaio.Anche se questa ormai è la quarta replica, una ripassatina fa sempre bene. E poi provare un piacere. Il percorso che porta alla messinscena di uno spettacolo è in effetti il momento creativo più importante del teatro, più della rappresentazione stessa... Ecco qui un paio di foto della prova (vabbè son poco belle, ma rendono l’idea)

Enveloppen van de Postbank

2011-01-23T10:34:00.002+01:00

Opruimen. Oude papieren en gekreukelde aantekeningen. Een zak vol troep om weg te gooien. Ook een stapel enveloppen van de Postbank kom ik tegen. Weet je nog, van die lichtgrijze? Die men tot kort geleden gebruikte om acceptgirokaarten, betalingsopdrachten of andere administratie naar de Postbank (gratis) op te sturen. Niet langer dan drie jaar geleden had ik ongetwijfeld die enveloppen bewaard omdat ze gewoon handig en nuttig waren. Nu zijn ze meedogenloos op de stapel van het weggooipapier terechtgekomen. Wat is er gebeurd? Waarom is de waarde van die enveloppen nihil geworden?

Toen we Stichting “Quelli di Astaroth” in 2004 oprichtten, hebben we een rekening bij de Postbank geopend. Simpel, probleemloos en gratis, zelfs voor een zakelijke rekening. De Postbank was toen ook enorm populair in Nederland voor zijn down to earth benadering tot financiële zaken. Maar het kon niet doorgaan want de trend is geld maken en profijt halen en Nederland is een trendgevoelig land geworden. De ING bank heeft de Postbank overgenomen en dit is volgens de nieuwe mode: groot, groter, grootst (lees: financiële macht). Natuurlijk hebben ze de klanten (consumenten? Wat een lelijk woord) gerustgesteld dat alles zal blijven zoals vroeger. Tonnen, miljoenen misschien, zijn uitgegeven aan publiciteitscampagnes en aan marketingstrategieën om ons te overtuigen dat de fusie van ING en Postbank gewoon goed was.

Maar niets daarvan. Leugens van financiënleugenaren. ING was alleen geïnteresseerd in het klantenbestand van de Postbank. Dus klanten overnemen en verder doen wat ze willen. Transacties moeten nu betaald worden. Alle services hebben nu een prijs. De klantvriendelijkheid is ver te zoeken. En de gratis enveloppen? Ah, die gebruik geen hond meer want we zijn modern en we doen alles via internet bankieren. Zodat de ING bank alle filialen kan sluiten en het personeel kan ontslaan. En dan hoor je nog dat de ING eigen geld en privé geld van de klanten investeert in de wapenindustrie...
Signs of the times. Alles is geld, alles is profijt, rendement, winst, economie. De financiële reuzen doen wat ze willen, corporate regeert.

Maar wacht eens even... Wij hebben net de banken gered van het faillissement. Wij: de burgers, de belastingbetalers, de gewone mensen. Zij: ING bank, ABNAMRO bank... Miljarden hebben we gepompt om te voorkomen dat de banken bankroet gingen omdat ze jarenlang totaal onverantwoordelijk zijn omgegaan met hun zaken. Twee jaar geleden heeft de regering (wij) bergen geld (ons geld) aan de banken onvoorwaardelijk gegeven omdat ze dom zijn geweest. De ING heeft toen niet eens “Dank u wel” gezegd. En wij, de burgers, hebben het maar geslikt. Dat ze ons hebben genaaid en dat ze ondanks alles blijven doen wat ze willen met ons en met ons geld. En sinds kort ook met de cultuur. Ja, want geld is op, al het geld is naar de banken gegaan. Er moet dus bezuinigd worden. Waar kan het geld dan gezocht worden? In de kunst, in de (kosten?) van een orkest, in de subsidie van een toneelgroep, door de BTW van entreekaartjes te verhogen. De cultuur dus. De banken hebben miljarden verloren en de cultuur moet het gat vullen... Wie is hier nou gek?

Goed, ik ga nu echt al die enveloppen weggooien. Maar ik zal er een voor mij bewaren om andere tijden te herinneren, toen Nederland een beter land was. En ook heel praktisch te herinneren om snel de rekening van “Quelli di Astaroth” te verhuizen naar een andere bank die minder erg is (maar toch wel erg, want banken blijven erg)

Van alles gebeurdÈ successo di tutto

2011-01-21T23:11:00.003+01:00

Van alles gebeurd. Ja, de laatste maanden van 2010 zijn enorm druk geweest, maar dan wel op een leuke manier. Pinocchio in Love is in Sicilië geweest. en nog: deelname aan het One Minute Festival, een aantal acts voor de vereniging Dante Alighieri Amersfoort, drie theatrale momenten bij de Literaire Middag van Una Domenica Particolare in Utrecht (hier de video).
Plus de rest: Radio Onda Italiana waarvoor ik de IDFA heb gevolgd en een rare journaliste met een onnodig boek over Berlusconi heb geïnterviewd. En dan nog alle lessen van Scuola d’Italia. En nog veel meer…

Sorry voor de lange lijst van gebeurtenissen en evenementen, maar een korte terugblik was (tenminste voor mij) even nodig. Oh ja, ik ben net 50 geworden (gevierd met de grote Salami-Party) en een steuntje voor het geheugen kan geen kwaad. Daarom.

En daar komt nog bij dat het updaten van een blog heel veel tijd, geduld en inzet nodig heeft. Het is strenge discipline en concentratie. De laatste maanden is het mij dus niet gelukt. Gebrek aan tijd en drukte is geen excuus, nu ga ik verder. Omdat een blog leuk is. En vooral: je kan (nog steeds) alles vertellen wat je wil. Dus: ik ben er weer!

<><><><><>

Sì, è successo di tutto. Gli ultimi mesi del 2010 sono stati pienissimi e impegnatissimi. Pinocchio in Love è stato in Sicilia. Poi: tre acts a One Minute Festival, uno spettacolo per l’Associazione Dante Alighieri Amersfoort, tre intermezzi teatrali per il pomeriggio letterario di Una Domenica Particolare a Utrecht (qui il video).
Più il resto: Radio Onda Italiana per la quale ho seguito l’IDFA (International Documentary Filmfestival Amsterdam) e ho intervistato una strana sedicente giornalista che ha scritto un lnutile libro su Berlusconi. Poi le lezioni di Scuola d’Italia e molto altro ancora…

Scusate la lunga lista di avvenimenti, ma una breve retrospettiva è necessaria (almeno per me). Già, visto che ho appena fatto 50 anni (festeggiati con un grande Salami Party) e un promemoria non può che farmi bene.

A quanto sopra posso solo aggiungere che mantenere e aggiornare un blog è una faticaccia che richiede tempo, pazienza e dedizione. È severa disciplina e concentrazione. Negli ultimi mesi non ce l’ho fatta. Mancanza di tempo e troppi impegni non devono più essere una scusa. Ora voglio andare avanti. Perchè un blog è una cosa bellissima dove puoi (ancora) dire quello che ti pare. Allora: eccomi qua di nuovo!

LA PECORINA (Dramma Pastorale)-the director's cut

2010-10-07T01:10:00.003+02:00

De première van LA PECORINA (dramma Pastorale) de nieuwe productie van Astarotheatro is zaterdag 2 oktober geweest. Een ongelooflijke voorstelling, in alle opzichten. Ik ben een aantal dagen bezig geweest met de video. Veel materiaal voor een "best of". Maar goed het is nu klaar. Kijken maar!

<><><><><>

La nuova produzione all'ASTAROTHEATRO-Teatro da Camera: LA PECORINA (Dramma Pastorale). Con in programma Intervista a Desdemona e Intervista a Ot(h)ello, divagazioni pastorali, canzoni e musiche nell'interpretazione del duo Gentile-Bocconi. The Director's cut dalla prima del 2 ottobre 2010. Uno spettacolo incredibile, guardate qui!

LA PECORINA (Dramma Pastorale)

2010-10-01T01:21:00.002+02:00

Testi pensati, scritti e provati da noi. Questa PECORINA (Dramma Pastorale) è un cambiamento di rotta notevole rispetto al nostro passato teatrale. Sì, perchè noi di "Quelli di Astaroth" facciamo “un teatro di parola” o forse dovrei dire “d’autore”. Abbiamo messo in scena Stefano Benni, Edoardo Erba, Furio Bordon. Persino estratti da un blog di Francesca Sanzo. Teatro e letteratura diventano così molto vicini, l’approccio allo spettacolo è dunque “intellettuale”.

Ma ora no. Ora si rischia del nostro. Scrivendo noi stessi lo spettacolo lo sforso creativo è completo. Seguiamo l’intero processo che porta allo spettacolo che il pubblico vedrà: ideazione, scrittura, valutazione dei contenuti, prove di messincena e spettacolo di fronte al pubblico. Molte compagnie teatrali olandesi (che ammiro) lavorano in questo modo. Le compagnie italiane (sempre quelle del “teatro di parola”) tendono invece a prendere testi d’autore già pronti, possibilmente classici e a metterli in scena.

Beh, vedremo cosa salterà fuori con questo nuovo spettacolo teatrale. Domani sera c’è la prova generale e sabato sera c’è la prima. Certo LA PECORINA (Dramma Pastorale) si muove tra pascoli non sempre verdi e rigogliosi. Ci sono spesso cime tempestose. I testi che abbiamo scritto e che reciteremo sono sopra le righe, sarcastici, estremi. Ci sono le interviste a Desdemona e a Ot(h)ello che sono in bilico tra l’assurdo e la satira di costume. Il pubblico viene stimolato, attivato, forse provocato.

Non voglio dimenticare le musiche. Le bellissime canzoni interpretate da Sebastiano e Stefano formano un tema ricorrente, un momento di parallela importanza con i testi.

Insomma ci vediamo lì, no? Sabato 2 ottobre alle 20.30 a ASTAROTHEATRO-Teatro da Camera

Interview met Jos de Putter van de VPRO/Tegenlicht

2010-09-28T10:26:00.002+02:00

Jos de Putter, documentairemaker, eindredacteur van Aanval op Europa, de nieuwe serie van VPRO/Tegenlicht. Iemand die duidelijk iets te vertellen heeft. Ik heb hem al aangekondigd op mijn post van vrijdag 17 september 2010: “De toekomst van Europa volgens Bepper Grillo” Een bijzonder interview met iemand die voor de VPRO werkt. De enige televisie-omroep waarnaar ik kan kijken. De omroep achter de IDFA, het grote documentaire filmfestival die ik al jaren met verbazing en belangstelling volg.

Statements uit het interview:
“Europa is een verschrikkelijk onderwerp, een kijkcijfer-killer. Een uitzending over Europa heeft automatisch 30% minder kijkers”
“We (de VPRO) houden ons bezig met de economische crisis, het speculeren van de financiële wereld, met het populisme, het verdwijnen van het solidariteitsprincipe en het falen van de sociaal-democratieën”
“We hebben Beppe Grillo gekozen voor een van onze uitzendingen omdat hij qua gevoelstemperatuur heel dichtij Tegenlicht is. Hij is droogkomisch, dwars en denkt andersom, net als wij”
“In het populisme zien we een nieuw soort leider die de media in zijn zak heeft en die daardoor door de media wordt gecreëerd”
“Het biefstuk-socialisme gepaard met twee weken vakantie in Spanje. Is dit een van de redenen voor het falen van links?” “De term individualisme is niet correct. Consumptie-egoïsme past beter bij deze maatschappij”
“Over Italië: Wat gebeurt er als je een hele generatie opvoedt met troep? Dit gebeurt daar”

En nog de vragen:
“Waarom is links niet meer links?”
“Waar blijft de woede?”

Tijdens de uitzending van Radio Onda Italiana in het Nederlands kunnen jullie al deze onderwerpen horen en nog veel meer. Luister dus naar het interview met Jos de Putter dinsdag 28 oktober van 21.00 tot 22.00. Via streaming (hier) of kijk naar www.salto.nl

Oh ja, komen jullie zaterdag 2 oktober om 13.00 uur naar de Dam in Amsterdam? Italianen en Nederlanders laten dan hun woede zien. Kijk hier...

Stasera si prova LA PECORINA (Dramma Pastorale)

2010-09-24T19:08:00.004+02:00

Ci saranno tutti: L'Autore, Desdemona. Ot(h)ello, la Presentatrice. Poi naturalmente ci sarà tanta musica con il Cantante e il Menestrello.
Si proverà LA PECORINA (Dramma Pastorale) che vedrà la sua prima tra otto giorni all'Astarotheatro.
Quest'ultima produzione teatrale di Quelli di Astaroth è una delle più particolari. I testi sono interamente scritti dal gruppo stesso. È la prima volta. Le canzoni sono arrangiamenti e si adattano, si incastrano nella rappresentazione.
Provare un pezzo teatrale è bello, a me piace moltissimo. È un momento di grande creatività. Vabbè ora vado a ripassarmi la mia parte. Exciting, babe!

AGGIORNAMENTO: Nel frattempo le prove ci sono state con i loro alti e i loro bassi. In generale comunque molta voglia di fare questo spettacolo e per questo di migliorare il migliorabile negli ultimi giorni prima della prima. Il film estratto dalla prova, che vale anche un po' come The Making Of vale la pena vederlo.Sta sul Canale di Astaroth su You Tube

De weg van het water La strada dell'acqua

2010-09-23T00:48:00.003+02:00

Tijdens de lessen van Scuola d’Italia leren de cursisten om zo veel mogelijk te praten. Dus als je praat moet je proberen met je verhaal door te gaan. Ken je een woord niet dan probeer je datzelfde verhaal te vertellen met andere woorden of uitdrukkingen. Met andere woorden: wees creatief en communicatief en probeer hoe dan ook verder te komen met je verhaal. Cursist Daan vertelt over zijn vakantie: bergen, natuur, meren. En nog een mooi “strada dell’acqua” (weg van het water). Ja, Daan kende het woord “fiume” (rivier) niet in het Italiaans. En “strada dell’acqua” is zijn creatieve oplossing om het begrip rivier te communiceren zonder het Italiaanse woord “fiume” te kennen. Is dit niet geniaal?

<><><><><>

Durante le lezioni di Scuola d’Italia i corsisti imparano a parlare il più possibile. Quindi se si sta parlando si deve provare di continuare il proprio racconto ad ogni costo. Se non si sa una parola si cerca di andare avanti usando sinonimi o espressioni. Altrimenti detto: cerca di essere creativo e comunicativo. Il corsista Daan racconta delle sue vacanze: montagne, natura, laghi. E anche di una bellissima “strada dell’acqua”. Eh sì, Daan non sapeva la parola “fiume” in italiano. “Strada dell’acqua” è stato il suo sinonimo, lo strategenna che ha usato per esprimere il concetto di “fiume” non conoscendo la parola in italiano. Pur di anadare avanti nella sua narrazione. Non è geniale?

De toekomst van Europa volgens Beppe GrilloIl futuro dell'Europa secondo Beppe Grillo

2010-09-17T23:38:00.003+02:00

'Jullie noemen ons Italianen "spaghettivreters". Alsof we een stel kabouters zijn. Maar we zijn juist ontzettend gevaarlijk. Wij hebben het fascisme uitgevonden. En de banken, jullie Nederlandse banken zijn ook gestoeld op de bank uit Genua, de San Giorgio bank. Wij hebben alle wandaden in de wereld uitgevonden. Wij zijn een verschrikkelijk virus’. Dit citaat van Beppe Grillo is een van de sterkste uitspraken tijdens de documentaire uit de serie “De aanval op Europa” van VPRO/Tegenlicht. Deze film (“De toekomst van Europa volgens Beppe Grillo”-over Italië, het nieuwe elan van Europa en jong links) wordt uitgezonden op maandag 20 september om 20.55 uur op Nederland 2. Een aanrader!

Beppe Grillo is iets tussen een stand-up comedian en een cabaretier. Goed bekend in Italië maar totaal onbekend in Nederland. Toch richt zijn boodschap zich ook naar Europa. Goed dat de VPRO dit heeft begrepen. Maar Grillo is nu meer dan een entertainer. Hij is een (politiek) activist geworden. En ook een denker en de stichter van een grote beweging die heel kritisch is op de Italiaanse regering maar die ook links niet spaart. Grillo stelt voor dat de gewone mensen de macht weer in eigen handen moeten nemen. De macht moet weg van de politici en moet terug naar de mensen. Niet voor niets zijn de “Grillini” zeer actief op plaatselijk niveau.

Vanmiddag heb ik de voorvertoning van de documentaire over Beppe Grillo kunnen zien. De VPRO heeft het goede idee gehad om de mensen uit het “Grillini-groepje” van Amsterdam uit te nodigen. De gekozen lokatie hiervoor (het Hilton Hotel-een bolwerk van neoliberaal Italië) vonden sommigen minder goed, maar ja, het kan nooit perfect zijn. In ieder geval ben ik zeker blij dat ik de film heb gezien. Veel wist ik al op de een of andere manier, maar waar Grillo in de film heel sterk wordt, is het moment wanneer hij over Europa praat. Over het Europa waar de oorspronkelijke idealen van cultuur en sociaal-democratie helemaal verloren zijn gegaan. In plaats daarvan is de macht van het geld het enige wat in Europa telt: de financiële wereld, de banken en het speculeren.

Beppe Grillo heeft soms een geïdealiseerd beeld van Nederland: de sociaal-democratie, de welvaartsstaat. Aan de andere kant waarschuwt hij Nederland: populisme, het falen van links, de heersende kapitalistische benadering van alle menselijke activiteiten.

Kijk maandagavond naar deze documentaire. En bedankt VPRO! (zeer binnenkort een interview van Radio Onda Italiana met Jos de Putter, eindredacteur van “De toekomst van Europa volgens Beppe Grillo”. Het wordt vervolgt...)

<><><><><>

“Ci chiamate mangiaspaghetti e pensate che noi italiani siamo buffi e simpatici”. In realtà siamo estremamente pericolosi. Il fascismo l’abbiamo inventato noi, come pure le banche. Le vostre banche olandesi si basano sul modello della banca di Genova, la banca di San Giorgio. Abbiamo inventato tutti i crimini del mondo. Siamo come un terribile virus”. Questa citazione di Beppe Grillo è uno dei momenti più forti del documentario che l’emittente televisiva VPRO/Tegenlicht ha dedicato a questo fenomeno italiano. Il documentario, il cui titolo originale è “De toekomst van Europa volgens Beppe Grillo” fa parte di una interessante serie che cerca di capire diverse problematiche europee come la crisi delle socialdemocrazie o il rampante neoliberalismo.

Gli italiani sanno benissimo chi è Beppe Grillo e sanno altrettanto bene dell’esistenza dei “Grillini”. Anche se i media hanno ignorato al massimo questo fenomeno di notevole portata, non credo ci sia un italiano che non abbia sentito parlare del V-day, per esempio.

Per gli olandesi e il resto degli europei, il discorso è diverso. Nessuno sa chi è Grillo e che cosa facciano in Italia i milioni di persone che seguono in qualche modo il suo pensiero. La VPRO ha capito il potenziale del messaggio di Grillo e con questo film ha pensato bene di riprenderne le tematiche e di proporle al pubblico olandese. Non a caso. L’olanda è in una fase di crisi politico-idelogica di dimensioni ancora difficilmente valutabili. La socialdemocrazia, lo stato sociale, la tolleranza a 360 gradi, tutti elementi tipici della società olandese, sono sempre più messi in discussione per essere sostituiti dalle privatizzazioni neoliberali, dall’individualismo ottuso, dalle speculazioni finanziarie. Anche gli olandesi possono fare buon uso del messaggio di Grillo e sicuramente di quella parte che riguarda la gestione dell’economia e la visione sull’Europa.

Oggi pomeriggio la VPRO ha invitato il gruppetto dei grillini di Amsterdam per mostrare a loro e ai loro amici il film su Grillo in anteprima. Io ci sono andato volentieri e davvero ne è valsa la pena. Sola criticabile la scelta del posto dove la proiezione si è svolta: l’Hilton Hotel, già noto come punto di smistamento della visione commercial-neoliberalistica dell’Italia in Olanda.

Vabbè, in ogni caso assolutamente da consigliare la trasmissione del documentario stesso: lunedì 20 settembre alle 20.55 su NL2. Qui maggiori informazioni. E poi tra breve su Radio Onda Italiana intervista con Jos de Putter, redattore di “De toekomst van Europa volgens Beppe Grillo”. To be continued... (Grazie VPRO)

Werken met/voor ItaliëLavorare con/per l'Italia

2010-09-15T23:41:00.005+02:00

Al jaren werk ik met Italië. Wat betekent dat? Nee, geen wijnen importeren uit Sicilië of olijfolie uit Toscane. Ik houd me bezig met Italiaanse cultuur. Een leuk “product”, zou men kunnen zeggen. En hier begint het al. Ik wil niet Italië als "product" benaderen. Tenminste niet in de commerciële zin van het woord. Dit gebeurt al grootschalig. De eindeloze herhaling van het stereotype: de toren van Pisa, de eeuwige espresso, het Toscaanse landschap waar men ongetwijfeld een tweede huis te koop vindt.
De commercie, de wilde marketing, vaak de verkeerde mensen hebben van Italië iets lelijks gemaakt: een neoliberaal "product" goed voor de smakeloze consumptie van de nouveau riche en van al hun klonen gepaard met de droom van een Ferrari. Pasolini zou zich in zijn graf omdraaien. Nee, ik wil daar niets mee te maken hebben. Met een Italië dat synoniem is met conservatisme en eindeloze herhaling van hetzelfde (lees: maniërisme).
Al jaren werk ik (vaak als vrijwilliger) voor Stichting "Quelli di Astaroth" want hier vind ik een groep mensen die het andere Italië wil laten zien. Het Italië van nu, waar men zich niet alleen met het Colosseum, de Renaissance en de mozzarella bezig houdt. Het theater van onze stichting bijvoorbeeld: toneelstukken van Stefano Benni en Edoardo Erba maar ook acts geïnspireerd aan het futurisme/dadaïsme. Onze radio-uitzendingen met interviews met Dario Fo, Frans Weisz of Rudi Fuchs. De twee edities van het filmfestival “Cinemissimo” met documentaires en speelfilms, nooit eerder vertoond in Nederland.

Tot slot: Scuola d’Italia. Een onderwijsproject waar ik persoonlijk heel trots op ben. Taallessen met met een communicatieve benadering waar de cursisten “echt” luisteren en praten. Niet alleen maar grammatica en oefeningen, maar de levende taal. Geen stereotype van mode en dure design, maar de taal geleerd door de moderne media en de hedendaagse literatuur. Geen voorgekauwde methode, maar lessen op maat gericht op de kleine groepen cursisten.
Veel werk om dit mogelijk te maken, maar ook een plezier om dit werk te doen. En dit alles niet in de naam van commercie en profijt, niet volgens het lege imago van de marketing, maar omdat ik en Quelli di Astaroth in dit Italië willen investeren, een ander Italië. En zo wordt het werken met Italië bijna een werken... voor Italië. Oh ja, alle cursussen starten weer vanaf 20 september!

<><><><><>

L’Italia, anni che ci lavoro. No, non faccio il pendolare Amstedam-Bologna e neppure importo vini o olio. Mi occupo di cultura italiana, un bel “prodotto” con il quale lavorare. Prodotto? Ma io non voglio usare l’Italia come prodotto commerciale. Questo succede già su larga scala. L’infinita ripetizione dello stereotipo: la torre di Pisa, il buon caffè ogni 2 minuti, il paesaggio toscano con l’immancabile seconda casa in vendita al nordeuropeo in cerca di calore e sapore.
Il commercialismo, il marketing selvaggio, spesso le persone sbagliate hanno fatto dell’Italia qualcosa di brutto: un “prodotto” neoliberale” buono per essere consumato dai nouveau riche e dai loro cloni, il tutto incorniciato da un sogno di una Ferrari. Pasolini si rivolterebbe nella tomba. No, non voglio aver niente a che fare con tutto questo. Con un’Italia sinonimo di un mondo conservatore dove regna l’infinita ripetizione delle stesse cose (leggi: manierismo).
Da anni lavoro (per lo più come volontario) per la fondazione “Quelli di Astaroth” perchè qui ho trovato un gruppo di persone che vuol mostrare un’altra Italia. L’Italia di oggi per esempio, dove la gente ha ben a ltro a cui pensare che al Colosseo, il rinascimento o la mozzarella (blu). Il teatro che facciamo per esempio: le messe in scena di testi di Stefano benni o di Edoardo Erba o gli acts ispirati al futurismo/dadaismo. E poi la radio con le nostre interviste a Dario Fo o Erik Gandini. Poi ancora le due edizioni del filmfestival “Cinemissimo” con fiction e documentari mai prima mostrati in Olanda.

Infine: Scuola d’Italia, un progetto didattico che è uno dei miei punti d’orgoglio. Lezioni di italiano e di olandese con un approccio comunicativo alla lingua, dove i corsisiti veramente comprendono e parlano. La lingua che parte dalla cultura del film e del teatro di qualità, dalla letteratura stimolante e di livello, dalla lingua viva e autentica. Niente lezioni predigerite e basate su metodi asettici e artificiali, ma un imput didattico personalizzato e adattato ai piccoli gruppi-classe. Tanto lavoro, ma anche un lavoro che è un piacere fare. E tutto questo non certo nel nome del commercialismo e del profitto, ma perchè io e Quelli di Astaroth vogliamo investire in un’altra Italia. Ed è così che lavorare con l’Italia diventa quasi un lavorare... per l’Italia.

Pandabolletjes op de Noordermarkt

2010-09-09T19:51:00.012+02:00

Het was lang geleden: 2 maanden geleden om precies te zijn. Toen ik het laatste stukje op deze blog heb geschreven, was ik nog druk bezig met Pinocchio in Love. Nu, 2 maanden later, ben ik nog met van alles en nog wat bezig, maar ook met de gevolgen van Pinocchio.

“Pandabolletjes” is een kort tekstje dat ik in 2007 heb geschreven voor de voorstelling ANDERS van Quelli di Astaroth. Toen Gijs (dirigent Ricciotti Ensemble) aan mij vroeg of ik iets had voor het repertoire van het orkest, heb ik Pandabolletjes gestuurd. Misha Sporck heeft mijn tekst op muziek gezet voor Ricciotti. En zo is een grappig tekstje zonder pretenties opgenomen in een partituur. Ik ben er heel blij mee. Tijdens de zomertour van het Ricciotti Ensemble (die van Pinocchio in Love) heb ik met Pandabolletjes op verschillende locaties kunnen optreden. En dit alles omringd met een uit 40 musici bestaand orkest.

En nu: de Noordermarkt in Amsterdam is bekend voor zijn lekkere biologische producten. Op zaterdag 11 september om 13.00 uur zal het Ricciotti Ensemble optreden op de Noordermarkt. Pandabolletjes is opgenomen in het programma. Er zullen veel mensen komen om... boodschappen te doen op de markt!

PANDABOLLETJES

De bakker om de hoek. Vertrouwd. Al jaren.

Kwaliteit is echt niet bijzonder, maar ik hoef niet ver weg om een paar bolletjes te kopen. Lekker makkelijk.

Pandabolletjes vond ik wel lekker. Niets bijzonders hoor, maar toch wel lekker met kaas of salami. Het heeft ook lang geduurd voor ik me die naam kon herinneren. Panda bolletjes. Zo’n rare naam vond ik dat. Ik heb nooit durven vragen waarom ze zo heten. Niet zo belangrijk eigenlijk.

Maar op een dag:

“Pandabolletjes hebben we niet meer.”

“Oh! Waarom?”

“Het liep niet. Aan het einde van de dag waren ze niet verkocht.”

“Was ik dan de enige klant die ze kocht?”

“Ja,Wilt u wat anders?”

Son passati 2 mesi dall’ultimo articolo che ho scritto su questo blog. È ora di ricominciare. 2 mesi fa ero ero nel mezzo della produzione di Pinocchio in Love. Ora, passati 2 mesi, sono ancora impegnato con le conseguenze di quel Pinocchio.

“Pandabolletjes” è un breve testo in olandese che ho scritto nel 2007 in occasione dello spettacolo ANDERS di Quelli di Astaroth. In Pandabolletjes racconto dei “panini panda” che per anni ho comprato dal fornaio all’angolo. Quando Gijs (il direttore d’orchestra di Ricciotti Ensemble) mi chiese di proporgli qualcosa per il loro repertorio, gli ho spedito questo testo. Ed è così che mi sono ritrovato la mia storiella senza pretese musicato da Misha Stork: insomma un vero e proprio spartito. È stato divertente proporlo durante diverse rappresentazioni nel corso della turnè estiva dei Ricciotti, la turnè di Pinocchio in Love, tanto per intenderci.

Ora, sabato 11 settembre alle 13.00 riproporrò Pandabolletjes al Noodermarkt come parte del loro programma musicale di Ricciotti Ensemble. Il Noordermarkt è peraltro famoso per il suo mercato di prodotti biologici. E così sicuramente verrà molta gente... se non altro per fare la spesa.

Nu op/Ora su You Tube

Pinocchio in Love

2010-07-09T13:51:00.006+02:00

Sommigen van jullie hebben het al van mij gehoord. 14 t/m 25 juli zal ik de acteur van opera “Pinocchio in Love” zijn. Terwijl de Blauwe Fee haar verwachtingen zingt, Little Man zijn verontrustende aria’s brult, blijft voor mij niets anders over dan een 127 jaar oude Pinocchio te acteren. Een oude Pinocchio dus die de dans van zijn jongere alter ego nog moet bijwonen.

Ik hoop jullie te zien tijdens een van de uitvoeringsdatums in Amsterdam of in de rest van Nederland. Het zou fantastisch zijn!

Dikke kus (ondanks de lange neus)
Roberto Bacchilega www.ricciotti.nl

<><><><><>

Ad alcuni di voi l’ho già detto. Dal 14 al 25 luglio sarò l’attore nell’opera “Pinocchio in Love”. Mentre la Fata Turchina gorgheggia le sue aspettative, Little Man canta le sue inquietanti arie, a me non resterà che recitare un Pinocchio dalla tenera età di 127 anni. Un vecchio Pinocchio dunque che dovrà anche assistere alla danza del suo giovane alter ego.

Spero di vedervi a una delle date di Pinocchio in Love ad Amsterdam o in giro per l’Olanda. Sarebbe bellissimo.

Baci (nonostante il lungo naso)
Roberto Bacchilega www.ricciotti.nl

Ululato - 2 weken later/2 settimane dopo

2010-07-09T13:31:00.007+02:00

Ululato di Prima Estate (con Sol-S-Tizio incorporato)
Een mooie herinnering
Un bel ricordo Hier/Qui heel fotoalbum intero
Grazie Marina!

ULULATO DI PRIMA ESTATE (con Sol-S-Tizio incorporato)

2010-06-23T21:25:00.007+02:00

Vrijdag 25 juni: "Ululato" de bekende open podium van Quelli di Astaroth vindt voor het eerst plaats in ASTAROTHEATRO.
Alle andere edities werden eerder gehouden in de Libreria Bonardi. Met deze editie komt het theatrale aspect van "Ululato" meer naar voren. "Ululato" staat voor verschillende acts en muziek. We zijn er klaar voor...

<><><><><>

Dal 2004 l'Ululato ha conosciuto almeno 6 edizioni, da quello che posso ricordarmi. Tradizionalmente l'Ululato si tiene alla Libreria Bonardi e nasce come reading lettererio con la formula open podium. Immancabilmente l'evento è cresciuto ed è arrivato a presentare veri act teatrali e musica. Ora per la prima volta Quelli di Astaroth portano l'Ululato all'ASTAROTHEATRO, volendo con questo sottolineare ancor più il carattere teatrale della serata. Eccovi titolo e breve presentazione di questo Ululato 2010:

UN ULULATO DI PRIMA ESTATE (con So-S-Tizio incorporato)
Venerdì 25 giugno ore 20.30 Sint Jansstraat 37 Amsterdam
Prenotazioni: http://www.ondaitaliana.org/Nederlands/site/Theater.htm Tel. 06 25382491
...Dove durante una calda serata estiva si può trovare uno stimolante ed energizzante refrigerio fatto di rinfrescanti performances. Una serata varia ed eventuale per chi è assetato di proposte culturali a un buon livello: letture di poesia e prosa, musica e canzoni e chissà che altro!

Un piccolo aneddoto: quando nel 2003 chiesi ad una mia amica in Italia (Faenza) se potevo propore un breve reading letterario sul podio del suo bar (podio sul quale regolarmente si fa musica), lei mi rispose: Ma che cazzo di reading e reading vuoi fare? No, alla gente non frega niente di sta roba qua che vuoi fare tu. Dopo meno di un anno nasceva il primo Ululato ad Amsterdam come reading letterario. Un piccolo successo. Una mia piccola rivincita.

Interview met Francesco Romanetti hoofdredacteur van de krant “Il Mattino" Intervista a Francesco Romanetti redattore capo del Mattino

2010-06-20T17:55:00.001+02:00

De (radio)journalisten van Radio Onda Italiana interviewen een journalist over de journalistiek. De onderwerpen zijn relevant voor iedereen. Het gaat om het nieuws, wat is het nieuws en wat niet, welke kanalen gebruikt de informatie om ons te bereiken.

Nello Allocca en Roberto Bacchilega interviewen Francesco Romanetti hoofdredacteur nieuws vanuit het buitenland van de belangrijke Italiaanse krant “Il Mattino”. Het wordt meer dan een interview. Romanetti vertelt ons openlijk over de stand van zaken van het “nieuws maken”, over de toekomst van kranten en journalisten, over het nieuws in de verschillende media.

De grote hoeveelheid informatie die we ontvangen staat niet altijd voor kwaliteit volgens Romanetti.
Luister live naar de uitzending “Pitagora” van Radio Onda Italiana dinsdag 22 juni van 20.00 tot 21.00 uur via deze link:
http://www.salto.nl/streamplayer/radio/live_wereld.asp
Het is ook mogelijk naar de uitzending “on demand” te luisteren: www.salto.nl

<><><><><>

I (Radio)giornalisti di Radio Onda Italiana che interrogano un giornalista. Ma non è solo curiosità professionale. Tutti dovremmo chiederci quali notizie ci arrivano, come ci raggiungono e perchè seguono certi percorsi invece che altri.

E così Nello Allocca e Roberto Bacchilega intervistano il redattore-capo esteri del Mattino di Napoli, Francesco Romanetti e lui ci fa parla del futuro del giornalismo, delle logiche che si nascondono dietro al “che cosa fa notizia”, di internet e della carta stampata. Poi ancora le cronache estere, l’Olanda vista (o non vista) dalle testate italiane. Ne esce fuori molto più di una semplice intervista. È una confessione a cuore aperto, quella di Romanetti, un’analisi capillare dello sviluppo mediatico, un’ amara considerazione del giornalismo così come oggi si mostra.

Così esposti come siamo alle notizie che in grande quantità ci raggiungono quotidianamente, dovremmo fermarci un momento e ascoltare cosa ha da dirci questo capo-redattore sulla qualità delle notizie in questione.
Ascoltiamolo dal vivo alla trasmissione Pitagora di Radio Onda Italiana martedì 22 giugno dalle 20.00 alle 21.00 attraverso questo link:
http://www.salto.nl/streamplayer/radio/live_wereld.asp
È anche possibile ascoltare la trasmissione “on demand” su www.salto.nl

Zie ook/Vedi anche:
www.ondaitaliana.org
"amici di astaroth" su facebook

Demo Di Democrazia (estratto video)

2010-06-02T17:32:00.005+02:00

L'estratto video di Demo Di Democrazia è pronto su You Tube. Cliccate sul link o guardate il canale di Quelli di Astaroth.
Demo Di Democrazia è un reading teatrale seguito da dibattito. E così il teatro diventa Theatre Philosophique. Il teatro come stimolo per dire la propria opinione (filosofica)

Interview met/Intervista a Sergio Nazzaro-Radio Onda Italiana

2010-05-25T08:52:00.004+02:00

Italië als vakantieland met zon en lekker eten is een belachelijk stereotype. Er verschijnt nu ook een boek met de titel “La bella figura”, geschreven door een Nederlandse schrijfster. De fascinatie voor de elegante Italianen die overal en in elke omstandigheid goed en modieus eruit zien. Maar is dit de “echte” Italië?

Volgens Sergio Nazzaro niet. Italië is een ingewikkeld land met veel georganiseerde criminaliteit en corruptie. Men moet weten dat ook dit Italië bestaat. In zijn boeken schrijf hij daarover. Bijvoorbeeld over de camorra (de maffia uit Campania).

Georganiseerd door de vereniging Dante Alighieri van Amsterdam heeft hij op 7 mei in het Amsterdams Lyceum een lezing gehouden. Radio Onda Italiana heeft Sergio Nazzaro na zijn lezing geïnterviewd. Hij vertelt in harde tonen over de corruptie in het Zuiden en ja, ook in het Noorden van Italië. Hij vertelt verder over de staat van cultuur en de politiek in het land. Europa en Amsterdam komen ook aan bod, soms met verrassende beweringen.

Luister dus live op dinsdag 25 mei van 20.00 tot 21.00 uur naar dit bijzondere interview met Sergio Nazzaro tijdens de uitzending van Pitagora voor Radio Onda Italiana. In deze pagina de link om via internet streaming te kunnen luisteren.

<><><><><>

L’Italia come il bel paese, terra di vacanze, sole e buona cucina è un ridolo stereotipo. Un libro che sta uscendo in questo periodo si intitola “la bella figura”. La scrittrice olandese è affascinata dai modi e dall’eleganza degli italiani che sempre e dovunque sanno come apparire. Ma è questa l’Italia?

No, secondo Sergio Nazzaro. L’Italia è un paese complesso con molta crimininalità organizzata e corruzione. È giusto sapere che anche questa Italia esiste e lui proprio di questo scrive nei suoi libri. Sulla camorra, per esempio.

Il 7 maggio all’Amsterdams Lyceum Sergio Nazzaro ha tenuto una conferenza organizzata dall’Associazione Dante Alighieri di Amsterdam. Radio Onda Italiana ha intervistato Sergio Nazzaro dopo la sua conferenza. Ed è così che lui ci parla in modo lucido e determinato della corruzione nel Sud così come nel Nord Italia. Ci racconta anche lo stato della cultura e della politica nel Bel Paese. Anche l’Europa e Amsterdam non vengono tralasciate durante la nostra intervista, spesso con sorprendenti affermazioni.

Ascoltate dal vivo questa speciale intervista con Sergio Nazzaro martedì 25 maggio dalle 20.00 alle 21.00 durante la trasmissione di Pitagora per Radio Onda Italiana. In questa pagina il link per poter ascoltare attraverso internet streaming

Demo Di Democrazia in het/al Teatro da Camera/Kamertheater

2010-05-18T15:53:00.005+02:00

Vorige keer heb ik niet gestemd. Voor de Italiaanse verkiezingen natuurlijk. Als in Nederland wonende Italiaan mag ik wel aan de Italiaanse verkiezingen meedoen. Ik heb toen de stembiljet in de brievenbus gekregen. Ik heb toen ook een stukje geschreven over de Italiaanse verkiezingen op wereldjournalisten.nl.

Voor de Europese verkiezingen mocht ik in het Italiaanse Consulaat in Amsterdam stemmen. Ik geloof nog een klein beetje in Europa, dus ik ging wel mijn plicht doen. Maar eenmaal in het Consulaat, werd ik weggestuurd. Ik mocht van de daar aanwezige ambtenaren niet stemmen. Volgens hen was ik een “optante” dus iemand die ooit heeft gekozen om voor de Nederlandse kandidaten te stemmen. Ik kon me die optie echt niet herinneren, maar goed het Consulaat is de macht en de macht heeft altijd het laatste woord.

Ik ben Italiaan, maar ik ben ook Europeaan. Ik voel me vooral Amsterdammer. Gelukkig mag ik voor de gemeentelijke verkiezingen van Amsterdam stemmen. En dat doe ik ook. Ik mag niet voor de landelijke Nederlandse verkiezingen stemmen. Hiervoor is Europeaan zijn weer niet voldoende. Ook 25 jaar in Nederland wonen is niet voldoende. Je moet de nationaliteit hebben. Maar dit is een ander verhaal.

Toestanden. Ik begin al dit verhaal rond het begrip “democratie” een beetje vermoeiend te vinden. Aan de ene kant heb je de theorie: de macht van het volk, het volk kiest in totale vrijheid zijn eigen vertegenwoordigers. Aan de andere kant is er de werkelijkheid: de kleine regeltjes, de macht van de politici en van de partijen, de macht van het geld en van het populisme rondom het campagne voeren. En dan: hoeveel vertegenwoordigen deze mensen (lees politici) en deze organisaties (lees partijen) mij eigenlijk?

Met dit alles in mijn achterhoofd presenteer ik op zondag 23 mei samen met Quelli di Astaroth Demo Di Democrazia. Zin en onzin van het heilige, enige, superieure systeem dat democratie heet en dat niemand durft te bekritiseren. Het systeem dat het Westen wenst overal in de wereld te exporteren.

Demo Di Democrazia is een voorstelling, een theatraal moment. Maar hier wordt het theater filosofie, een Theatre Philosophique. En bij de filosofie hoort het debat. Het publiek zal met de acteurs over de democratie discussiëren en debatteren. En dit hoort ook bij de democratie, toch?

<><><><><>

L’ultima volta non ho votato. Sto parlando delle elezioni politiche italiane naturalmente. Come italiano residente in Olanda posso partecipare alle elezioni italiane. È semplicissimo: la cartella elettorale mi è arrivata nella cassetta della posta. Per l’occasione ho anche scritto un articoletto su tutto questo grande evento su Wereldjournalisten.nl.

Per le ultime elezioni europee era possibile votare al Consolato di Amsterdam. Credo ancora un po’ nell’Europa, quindi ho deciso di andare a fare il mio dovere. Ma una volta arrivato al Consolato sono stato cacciato via. Gli scrutinatori sul posto mi hanno detto che non potevo votare. Secondo loro ero un “optante”, cioè uno che in un qualche momento aveva scelto di votare per un candidato olandese. Non riesco davvero a ricordarmi di quell’opzione, ma che dire? Il Consolato è il potere e il potere ha sempre l’ultima parola.

Io sono italiano, ma sono anche cittadino europeo. Soprattutto mi sento un cittadino di Amsterdam. Per fortuna posso votare per le comunali di Amsterdam. E lo faccio sicuramente. Non posso votare per le elezioni politiche olandesi. Per questo scopo l’essere cittadino europeo non è sufficente. Anche l’aver vissuto 25 anni in Olanda non è sufficente. Bisogna avere la cittadinanza. Ma questa è un’altra storia.

Che casino. Tutte queste storie attorno al concetto di democrazia cominciano a stancarmi un po’. Da un lato c’è la teoria: il potere del popolo, la gente sceglie in completa libertà i propri rappresentanti. Dall’altro c’è la realtà: regole, regoline e regolette, il potere dei politici e dei partiti, il potere del danaro e del populismo quando si tratta di campagne elettorali. E poi: quanto mi sento veramente rappresentato da queste persone (leggi politici) e da queste organizzazioni (leggi partiti)?

Consapevole di tutto ciò, domenica 23 maggio presento Demo Di Democrazia insieme a Quelli di Astaroth. Senso e controsenso di quell’unico, intoccabile e superiore sistema chiamato democrazia. Quel sistema che l’Occidente desidera esportare ovunque al mondo.

Demo Di Democrazia è una rappresentazione, un momento di teatralità. Ma in questo caso il teatro diventa filosofia, un Theatre Philosophique. E alla filosofia si accompagna il dibattito. Il pubblico potrà dunque dibattere e discutere con gli attori sulla democrazia. E tutto questo è molto democratico. O no?

Manifesto van/di Teatro

2010-05-06T13:09:00.003+02:00

Het theater van Quelli di Astaroth? Hier lees je meer...

*Toneelgroep Quelli di Astaroth presenteert regelmatig theatervoorstellingen in het Italiaans en in het Nederlands.
*Het gesproken woord staat centraal in de theaterproductie van Quelli di Astaroth met teksten van auteurs als Stefano Benni, Edoardo Erba en Furio Bordon.
*Quelli di Astaroth geeft ruimte aan toneel waar de moderne mens de confrontatie aangaat met maatschappij en media. Hij weigert een passieve toeschouwer te worden die niet meer kan kiezen.
*Quelli di Astaroth laat verder een niet verbaal theater zien. In Geluiden en Kleuren in Beweging vormt het Italiaanse futurisme de basis voor een totale communicatie. Dit allemaal in representatieve locaties als Oude Kerk en Concertgebouw in Amsterdam.
*Quelli di Astaroth in het Nederlands. De toneelgroep heeft twee geënsceneerde readings (literaire teksten, muziek, multimedia) in zijn repertoire: Eros et Amo en ANDERS.

NIEUW!
***Quelli di Astaroth wordt Astarotheatro en vindt plaats in het Teatro da Camera/Kamertheater
De ontdekking van een intieme vorm van theater maken, heel dichtbij het publiek en volgens de rijke Amsterdamse traditie van kleinschalig theater. En zo ontstaat de voorstelling M.E.L.M.A. (Media E La Mia Anima) met teksten en muziek gepresenteerd als mediamomenten
***Astarotheatro wordt Theatre Philosophique en vindt plaats in het Teatro da Camera/Kamertheater
Het toneel wordt nu de plek voor een (filosofisch) gesprek
In dit nieuwe formaat wordt de theatervoorstelling gevolgd door een debat met het publiek

<><><><><>

Il teatro di Quelli di Astaroth? Leggete un po' qua...

*Il gruppo teatrale Quelli di Astaroth porta regolarmente in scena rappresentazioni in italiano e olandese.
*Quelli di Astaroth predilige il teatro di parola, in particolare quello contemporaneo di autori come Stefano Benni, Edoardo Erba e Furio Bordon.
*Quelli di Astaroth dà spazio alle tematiche di un nuovo umanesimo dove l’attore-uomo si confronta con società e media, rifiutando di diventare spettatore passivo, consumatore inconsapevole, borghese piccolo piccolo.
*Quelli di Astaroth affronta anche il teatro che va oltre la parola. In Suoni e Colori in Movimento il futurismo italiano si fa espressione non verbale in sedi di grande suggestione come Oude Kerk e Concertgebouw di Amsterdam.
*Quelli di Astaroth in olandese. La compagnia ha adattato testi di letteratura italiana in traduzione trasformandoli in due reading multimediali: Eros et Amo e ANDERS.

NOVITÀ!
***Quelli di Astaroth diventa Astarotheatro e vive nel Teatro da Camera
Riscoprendo una dimensione intima, vicinissima al pubblico il gruppo propone il teatro in un piccolo teatro come già da una delle tradizioni di Amsterdam. E così va in scena M.E.L.M.A. (Media E La Mia Anima) con testi, musiche e presentazioni di momenti mediatici
***Astarotheatro diventa Teatro Filosofico e vive nel Teatro da Camera
L’interpretazione teatrale come stimolo e punto di partenza per la discussione (filosofica)
In questo nuovo format lo spettacolo sarà seguito dal dibattito con il pubblico

Distrarsi DAL/COL teatro

2010-04-21T23:36:00.004+02:00

Deze keer is de tekst (tijdelijk) alleen in het Italiaans. Sorry. Het gaat eigenlijk om theater in het Italiaans. Daarom...

<><><><><>

Fare teatro richiede concentrazione. Bisogna star lì con la testa.
Io mi sono distratto tante volte in passato. Quando avevo vent’anni recitavo in una compagnia teatrale in Italia, compagnia di cui sono stato uno dei fondatori, compagnia che poi è diventata professionale di professionisti.
Distrarsi allora è stato grave. Me ne sono andato stupidamente per un banale litigio. Me ne sono andato perchè non credevo in me stesso come uomo di teatro. Mi sono distratto dal teatro per andar dietro a qualche altra idea di qualche altro balordo. Ora i miei “colleghi” di allora vivono di teatro. Girano il mondo, vanno ai festival di teatro di strada, recitano in diverse produzioni, si occupano di animazione e organizzano seminari.

Dopo più di ventanni ho ricominciato a fare teatro. Qui a Amsterdam. Prima un paio di regie e poi come attore. Inconsapevolmente ho questo bisogno dentro, ho questa urgenza. Il teatro è un’arte completa. Comprende la recitazione, la musica, la coreografia. Si possono inserire video. Poi ci sono i costumi che creano “la moda” di uno spettacolo. Espremersi con l’interpretazione teatrale ci purifica, ci dà introspezione psicologica, sviluppa la capacità di osservazione.

Dopo diverse produzioni in italiano e in olandese, noi di Quelli di Astaroth, siamo ora arrivati al concetto di Teatro da Camera. Stefano Benni ce lo aveva già detto anni fa: “Fatevi il vostro teatro”. E noi l’abbiamo fatto. Intimo, ravvicinato, a tu per tu. Un piccolo teatro che si rifà alla grande tradizione dei piccoli teatri di Amsterdam. Dopodomani va in scena M.E.L.M.A. (Media E La Mia Anima) per la quinta volta al nostro Teatro da Camera a Sint Jansstraat 37. Testi mediatici e musiche. Stavolta non mi distrarrò più dal teatro come feci tanti anni fa. Non (me) lo permetterò. Mi distrarrò invece col teatro.

Film:"Rosarno. Il tempo delle arance"

2010-04-13T11:01:00.005+02:00

“Als je goed nadenkt, zijn we allemaal migranten. Uiteindelijk verplaatsen we ons allemaal: van een land naar een ander land, van een stad naar een andere stad, soms alleen maar van een buurt naar een andere buurt”. Zo citeer ik mijn vriend Juan Tajes aan het begin van dit stukje.

Begin van dit jaar in Rosarno (Calabria) hebben ernstige gevechten plaatsgevonden tussen migranten en de plaatselijke bevolking. Het ging om regelrechte rellen. Nadat er op hen was geschoten en na zware mishandelingen, hebben migranten besloten om in verzet te komen. Elk jaar aan het einde van de sinaasappeloogst zijn er problemen en dit jaar is het helemaal uit de hand gelopen.

Insu tv is snel ter plekke aangekomen en heeft de documentaire gemaakt die we op vrijdag 16 april in Casa di Astaroth, Sint Jansstraat 37 Amsterdam laten zien (www.ondaitaliana.org). We kunnen alleen maar goede dingen vertellen over Insu tv: een veelzijdig en uitgesproken project dat alternatieve tv bevat, media- en informatieve activiteiten en verschillende culturele en artistieke momenten. Dit project is in Napels gesitueerd. Tijdens Radio Onda Italiana voor de uitzending Pitagora van 23 februari heb ik (samen met Nello) Alfonso de Vito live geïnterviewd. Hij is een van de filmmakers van “Il tempo delle arance” voor Insu tv.

De migrantenproblematiek is enorm en in Italië wordt dit dramatisch ingewikkeld. Deze documentaire laat ons een episode zien en geeft een stimulans om na te denken. Daarom is het ook logisch dat de film door een debat wordt gevolgd. Een tip om het onderwerp beter onder de knie te krijgen: kijk naar deze aflevering van de serie “De grenzen van Europa” van Paul Rösenmuller. Het gaat om de migranten die in het zuidelijke eiland Lampedusa aankomen. Een dank aan Elisabetta Materassi die deze film heeft gesignaleerd. http://www.ikonrtv.nl/uitzendingDyn.aspx?lIntType=28&lIntEntityId=467

<><><><><>

“In fondo siamo tutti migranti. Tutti ci spostiamo prima o poi: da un paese all’altro, da una città all’altra, a volte anche solo da un quartiere all’altro”. È con questa citazione del mio amico Juan Tajes che comincio questo articolo.

All’inizio di gennaio di quest’anno a Rosarno, in Calabria, si sono verificati gravi incidenti tra immigrati e popolazione locale. Questa volta però non si è trattato di uno scontro qualsiasi, ma di una vera e propria sommossa degli immigrati che dopo essere stati presi a fucilate e picchiati hanno deciso di ribellarsi. Tutti gli anni alla fine della raccolta delle arance ci sono problemi, ma quest’anno la situazione è sfuggita di mano.

Insu tv è arrivata tempestivamente sul posto e ha fatto il documentario che vi proponiamo venerdì alle 19.30 a Casa di Astaroth, Sint Jansstraat 37 Amsterdam. (www.ondaitaliana.org). Di Insu tv non possiamo che parlar bene: un progetto multiplo e articolato che comprende una televisione alternativa, attività mediatiche e informative e diversi momenti artistici e culturali, il tutto con Napoli come base. A Radio Onda Italiana durante il mio (e di Nello) programma Pitagora del 23 febbraio abbiamo intervistato in diretta Alfonso de Vito, uno dei filmmakers del Tempo delle arance per Insu tv.

La problematica delle migrazioni è enorme e in Italia la sua complessità diventa dramma. Questo documentario ci mostra un episodio, ci dà lo stimolo per una riflessione. Il dibattito che seguirà al film ne è la logica conseguenza. Un consiglio per inquadrare il discorso: guardate questa puntata della serie “De Grenzen van Europa” di Paul Rösenmuller. Si parla di Lampedusa e della Sicilia. Grazie a Elisabetta Materassi per avermelo segnalato.
http://www.ikonrtv.nl/uitzendingDyn.aspx?lIntType=28&lIntEntityId=467

De gastdocent L'insegnante ospite

2010-04-13T10:46:00.004+02:00

Op “Scuola d’Italia” komen er af en toe gastdocenten in de lessen Italiaanse taal. Ze komen een les geven over bijzondere onderwerpen zoals kunst of film(maken).

De gast vertegenwoordigt een afwisseling, een variant op de standaard docent. Een nieuw gezicht en een nieuwe stem in de les. De gast is een didactische verrijking.

Marina is de beste gast ooit. Ze kwam gisteravond voor de groep gevorderden en de groep beginners. Ze vertelde over “echte” Italiaanse producten en in het bijzonder over olijfolie met daarbij een lekkere proeverij...

<><><><><>

A Scuola d’Italia vengono talvolta ospiti in qualità di docenti durante le lezioni di italiano. Parlano di argomenti particolari come l’arte o il cinema.

L’ospite rappresenta un’alternativa, una variante al normale docente: un nuovo volto e una nuova voce nella lezione. L’ospite è un arricchimento didattico.

Marina è l’ospite migliore che si possa desiderare. Ieri sera è venuta per un gruppo di avanzati e uno di principianti. Ci ha parlato di prodotti italiani “autentici” e in particolare dell’olio d’oliva, il tutto seguito da una buona degustazione...

Solo dell'Arte - Teatro Punto - Comedy Theater in de Nes

2010-04-10T13:27:00.006+02:00

Solo dell’Arte, de theatervoorstelling van Teatro Punto met Carlos Garcia Estevez is een mogelijke ontwikkeling van de Italiaanse commedia dell’arte. Het vertegenwoordigt de modernisering hiervan met een sterke link naar de traditie.
De inspiratiebron van Carlos is niet Arlecchino en Pulcinella in dienst van de bourgeoisie en de macht, maar de kunst van de vrije en ongecensureerde komedie uit de periode van voor de Contrareformatie. Toen had dit soort volkstheater nog zijn volledig subversieve karakter.
Het begin van de voorstelling van Carlos wordt dan bijna een presentatie, een les, maar dan wel op een theatrale manier. Zo leert het Nederlandse publiek van Carlos wat eigenlijk de commedia dell’arte is: een volkskunst geboren in de zestiende eeuw op de pleinen en in de straten van Italië. Een komedie met een sterke satirische kracht en dus vol kritiek op de machthebbenden. Het is pas Dario Fo geweest die eeuwen later deze kracht heeft teruggevonden, samen met de idee van de waardigheid van de acteur als beroep.
Tijdens de voorstelling laat Carlos ons nog de maskers zien: Lola en Lolo, Il Capitano, de oude Pantalone. De mimiek en de expressieve kracht van Carlos zijn groot. De personages vertellen hun verhalen vaak op een non-verbale en heel communicatieve manier en met veel humor.

Verder gaat de ontdekking van de (kleine) theaters in Amsterdam gewoon door. Fascinerende theaters met voorstellingen van hoge kwaliteit. Solo dell’Arte was in De Comedy Theater in de Nes. De schoonheid van dit theater bevindt zich in zijn uiterlijk van een variété theater, met de bar in de zaal, de ronde tafeltjes tussen de stoelen, met zijn intieme en een beetje frivole karakter. De vitaliteit van dit soort podiums in Amsterdam is fantastisch. Ondanks het media geweld van de televisie, gaat het Amsterdamse publiek nog steeds naar dit soort theaters. Denk aan Het Parool Theater, De Roode Bioscoop of Het Betty Asfalt Complex. En dus (waarom niet) denk aan het “Teatro da Camera” van Quelli di Astaroth

<><><><><>

Solo dell’Arte, lo spettacolo di Teatro Punto con Carlos Garcia Estevez è un possibile sviluppo della commedia dell’arte italiana. Ne rappresenta la modernizzazione nel rispetto e nella consapevolezza della tradizione.
Carlos si rifà non alla commedia degli Arlecchini e dei Pulcinella accorpati dal potere e dalla borghesia, ma all’arte di fare commedia prima della controriforma cattolica, quando questo tipo di teatro popolare aveva un suo carattere sovversivo.
Così la parte introduttiva dello spettacolo di Carlos diventa una presentazione, quasi una lezione proposta in chiave teatrale. In questo modo il pubblico olandese impara da Carlos cos’è la commedia dell’arte, che nasce come spettacolo popolare nelle piazze e nelle strade italiane nel sedicesimo secolo. Una commedia con una forte carica satirica e quindi di critica al potere. Dobbiamo arrivare a Dario Fo per ritrovare tutto il potenziale di questo modo di fare teatro, compresa l’idea della dignità del mestiere dell’attore.
Nel resto dello spettacolo Carlos ci mostra le maschere, impersonando di volta in volta Lola e Lolo, il Capitano, il vecchio Pantalone. La forza mimica ed espressiva di Carlos è grande. I personaggi raccontano le loro storie affidandosi soprattutto al non verbale e sfruttandone al massimo le possbilità comunicative, sempre con grande umorismo.
E continua la scoperta dei (piccoli) teatri di Amsterdam con tutto il loro fascino e la qualità degli spettacoli che vi si possono vedere. Solo dell’Arte era al Comedy Theater in de Nes, una stradina di Amsterdam con un’alta concentrazione di teatri di qualità. La bellezza di questa sala sta nel suo aspetto di teatro di varietà, con il bar nella sala, i tavolini tra le sedie, il suo carattere intimo e un po’ frivolo. La cosa fantasica è la grande vitalità che ancora hanno questi teatri. Nonostante la violenza mediatica della televisione, il pubblico di Amsterdam frequenta ancora molto queste sale. E allora perchè non ricordare Het Parool Theater o De Roode Bioscoop o Het Betty Asfalt Complex nella lista dei piccoli-grandi teatri? E a questo punto anche il Teatro da Camera di Quelli di Astaroth

Italiaans geven Insegnare l'italiano

2010-04-06T23:10:00.009+02:00

Lesgeven is een beroep. Italiaanse les geven is een feest en een avontuur. En dan bedoel ik niet Italiaans geven in Italië zelf, nee, ik bedoel in Nederland.

Nederlanders leren graag talen. Uit noodzaak maar vaak ook voor hun eigen plezier. Nieuwsgierigheid naar een andere cultuur. De intellectuele uitdaging. Als het om het leren van het Italiaans gaat, wordt het nog meer dan dit.
“Een prachtige, muzikale taal” hoor ik vaak als motivatie van beginners tot gevorderden. En nog: “De taal van La dolce vita...” “Italianen zijn zo open en vriendelijk. Ik wil graag met hen communiceren...” Betere leermotivaties bestaan niet.

Dit maakt mijn werk als docent Italiaans bijna een feest. Mijn cursisten kiezen bewust om mijn lessen te volgen. Leuk, maar ook een grote verantwoordelijkheid. Juist omdat de leerlingen zo gemotiveerd zijn, verdienen ze het beste. En het beste vind je niet in een kant en klaar cursusboek, of in de laatste lesmethode, of in een van de vele “language trends” van het moment.

Ten eerste bestaat een goede les uit goede lesmaterialen.
De cursisten hebben recht op hedendaagse teksten die aansluiten bij hun belangstelling (geen aangepaste teksten!) Dit om hun woordenschat te bouwen. Teksten moeten het werkelijke Italiaans van de Italianen bevatten en niet een voorgekauwde, kunstmatige taal bedacht door een paar taalkundigen en gestopt in een lesboek met plaatjes.
De leerlingen moeten van alles kunnen begrijpen: authentieke taal en niet opnames met onwerkelijke gesprekjes voorgelezen door tweederangs acteurs. Daarom ben ik altijd een voorstander geweest van authentiek audio- en videomateriaal.
De les moet een stimulans zijn, input geven om te praten en om te luisteren. De docent activeert, maar het gaat om de leerling, die moet actief worden.

Ja, dit is een beetje het “manifesto” van de lessen die bij ons op Scuola d’Italia worden gegeven. Volgende week beginnen weer een paar cursussen en het animo zit er weer in! (wordt vervolgt...)

<><><><><>

Insegnare è una professione. Insegnare l’italiano è una festa e un’avventura. E non sto parlando di insegnare italiano in Italia, no, sto dicendo insegnarlo in Olanda.
Gli olandesi imparano volentieri le lingue. Per necessità ma spesso anche per il proprio piacere personale. La curiosità per un’altra cultura. La sfida intellettuale dell’imparare. Se poi si tratta di imparare l’italiano, è ancor più di questo.
“Una lingua meravigliosa e musicale” mi viene spesso detto come motivazione dai principianti fino agli avanzati. E ancora: “La lingua de La dolce vita” “Gli italiani sono così aperti e cordiali. Desidero comunicare con loro”. Non esistono motivazioni all’apprendimento migliori di queste.

Tutto questo rende il mio lavoro di docente d’italiano quasi una festa. Per i corsisti seguire le mie lezioni è una scelta consapevole. Una cosa bellissima, ma anche una grande responsabilità. Siccome per l’appunto i corsisti sono così motivati, si meritano il meglio. E il meglio non si trova nei libri per lo studente pronti per l’uso, o nell’ultima novità metodologica, o in uno dei tanti trend linguistici del momento.

Innanzitutto una buona lezione si costruisce con materiali didattici di qualità.
I corsisti hanno diritto a testi contemporanei e adatti (non adattati!) ai loro interessi. Dai testi si attinge il lessico quindi questi devono rappresentare l’italiano “reale” degli italiani e non una lingua predigerita e artificiale, pensata a tavolino da un paio di linguisti e ficcata in un qualche libro dello studente con tante belle figure.
Gli studenti devono essere in grado di comprendere ogni genere di lingua parlata: lingua autentica e non registrazioni di conversazioni irreali lette da attori di seconda categoria. Non a caso sono sempre stato un sostenitore dell’uso di materiale audio e video autentico.
La lezione deve essere uno stimolo, deve fornire l’imput per parlare e ascoltare. L’insegnante deve attivare, ma è lo studente ad essere al centro. È lui o lei che deve dunque farsi attivo.

Ecco, questo è un po’ il “manifesto didattico” delle nostre lezioni a Scuola d’Italia. La settimana prossima cominciano alcuni nuovi corsi. E intanto si va avanti... (Continua alla prossima puntata...)

De Amerikaan uit Minnesota L'americano dal Minnesota

2010-04-05T14:15:00.007+02:00

De Amerikaan uit Minnesota ziet er geweldig uit. Een keer per maand een dag in Amsterdam, want hij werkt voor een luchtvaartmaatschappij. Hij is positief, optimistisch en glimlacht met die prachtige "smile" (compulsory smile?) die alleen Amerikanen hebben.
Hij vertelt over Italië. Rome is prachtig. Het is daar een plezier om in een café te zitten om al die elegante Italianen te observeren. In Milaan kent hij een restaurant waar je heel lekker kan eten. Een dinertje kost € 300, maar het is de moeite waard. In de platenzaak heeft hij een cd van Eros Ramazzotti gekocht. Hij vindt zijn stem bijzonder en zijn liedjes heel mooi.

Ik wilde ook positief en optimistisch zijn en vooral wilde ik hem niet teleurstellen. Maar Ramazzotti... nee, dit is echt niet het soort Italiaanse muziek die mensen tijdens mijn uitzendingen van Radio Onda Italiana kunnen horen. En de Italiaanse keuken? Alsjeblieft, de Italiaanse keuken is lekker, maar al dat snobisme... je hoeft echt niet € 300 uit te geven voor een fatsoenlijke Italiaanse maaltijd.
Maar hier staat echt de kern van het probleem: een ander Italië te laten zien. En een andere Italiaanse cultuur. Een Italië die meer is dan (klassieke) oudheid, romantische liedjes en eten voor snobs. Kortom een Italië dat niet in de stereotype valt.
Een beetje het Italië van Quelli di Astaroth.

<><><><><>

L'americano dal Minnesota si presenta proprio bene. È ad Amsterdam una volta alla settimana perché lavora per una compagnia aerea. È un tipo positivo, ottimista e sorride con quello "smile" (a comando?) che solo gli americani hanno.
Mi parla dell'Italia. Roma è fantastica. È un piacere starsene seduti in un caffè di questa città semplicemente ad osservare tutti quegli eleganti italiani. A Milano conosce un ristorante dove si mangia benissimo. Una cenetta costa € 300, ma ne vale la pena. Al negozio di dischi ha comprato un cd di Eros Ramazzotti. Trova che abbia una voce particolare e che le sue canzoni siano molto belle.

Anch'io volevo mostrarmi positivo ed ottimista e soprattutto non volevo deluderlo. Ma Ramazzotti... no, davvero non è questo il tipo di musica che si può ascoltare durante le mie trasmissioni di Radio Onda Italiana. E la cucina italiana? Sì, è buona, ma per favore, basta con tutto questo snobbismo... non è davvero necessario spendere € 300 per un pasto decente.
E qui sta proprio il nucleo del problema: mostrare un'Italia diversa con una diversa cultura. Un'Italia che sia più di antichità (classica), canzonette romantiche e cibi per snob. In breve un'Italia che non cada nello stereotipo.
Un po' l'Italia di Quelli di Astaroth.

Het verhoogte podium Il palchetto rialzato

2010-04-02T22:36:00.004+02:00

Het podium van onze "Teatro da Camera" was te laag. Het publiek kon sommige scenes van M.E.L.M.A. niet goed zien. Een paar dagen geleden hebben we eraan gewerkt. Ik en Barbara. En Lucasz die het zware werk heeft uitgevoerd. Niet dat ik daar zin in had, in tegendeel. Maar het moest.
Plan A was eigenlijk heel simpel: 3 of 4 pallets onder het podium zetten en klaar is Kees. Mooi niet. De pallets waren niet van dezelfde hoogte en niet stabiel.
Plan B: houten planken (op straat bij bouwplaatsen) zoeken om ze vervolgens onder het podium te zetten. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Plan C: echte pootjes (gratis van onze geliefde timmerman) onder het oude podium zetten met een goed gekocht houten paneel onder alles voor de stabiliteit. Kortom: het werk gedaan zoals het hoort.
Dit heeft ons geld (voor het paneel) en de rest van de dag gekost (al meer dan 2 uur tijd weggegooid bij plan A en B) maar het resultaat is nu de moeite waard.
Aan de andere kant, kan je het ook zo bekijken: we zijn bij plan C gebleven zonder naar plan Z te hoeven gaan (daar was Marina bang voor).

Nu met het verhoogde podium is onze "Kamertheater" eigen bijna perfect. Een extra lamp zou ook goed zijn, maar we zijn geen mensen van overbodige luxe. Het beste blijft de magie van wat we hebben gedaan: een niet te groot lokaal omgetoverd in en theater: "Teatro da Camera" inderdaad.

Op 23 april vindt er de voorstelling M.E.L.M.A. voor de 5e keer plaats.

Verder zijn we al bezig met nieuwe theatrale avonturen met muziek, teksten en misschien Otello en Desdemona.
En bedankt aan Lucasz: hij is Pool, heeft hard gewerkt voor een podium voor Italiaans theater en voor lunch heeft hij nasi goreng vegetarisch op z'n Chinees gehad. Ook dit is Amsterdam.

<><><><><>

Il palchetto del nostro "Teatro da Camera" era troppo basso. Il pubblico non riusciva a vedere bene alcune scene di M.E.L.M.A. Un paio di giorni fa ci siamo messi con l'idea di ovviare all'inconveniente. Io e Barbara. E Lucasz che ha poi fatto il vero lavoro, quello pesante. Non che io avessi voglia di mettermi dietro a sta cosa, al contrario. Ma era necessario.
Il piano A era in realtà molto semplice: mettere 2 o 3 pedane di legno, quelle da sottocarico, sotto il palco e così problema risolto. Neanche per sogno. Le pedane erano di altezze diverse e per di più instabili.
Piano B: cercare assi di legno (raccattate dai vari cantieri del quartiere) da mettere sotto al palchetto. Più facile a dirsi che a farsi.
Piano C: mettere veri e propri paletti (gratis dai nostri amati falegnami personali) sotto il palco fermando il tutto con un pannello di legno comprato su misura. In breve: il lavoro fatto come va fatto.
Il tutto ci è costato soldi (per il pannello) e il resto della giornata (oltre alle 2 ore abbondanti già buttate via per i piani A e B) ma ne è valsa la pena.
D'altra parte, se vogliamo essere ottimisti possiamo anche dire che poteva andarci peggio visto che siamo arrivati al piano C e non al piano Z (cosa che Marina temeva).

Ora con il palchetto rialzato il nostro "Teatro da Camera" è praticamente perfetto. Un faro in più non guasterebbe, ma noi non siamo tipi da lussi superflui. Rimane comunque la magia di quello che siamo riusciti a realizzare: trasformare una stanza neanche tanto grande in un teatro: il "Teatro da Camera" per l'appunto.

Il 23 aprile ci sarà la quinta replica del nostro spettacolo M.E.L.M.A.

Inoltre siamo già impeganti con le future avventure teatrali con musica, testi e mafari anche Otello e Desdemona.
E grazie a Lucasz: un polacco che ha lavorato sodo per un palco per il testro italiano e che per pranzo si è mangiato un nasi goreng alla cinese. Anche questa è Amsterdam.

Vorige week is volgende week la settimana scorsa è la settimana prossima

2010-03-26T21:39:00.010+01:00

Vorige week gebeurde (van) alles.
De start van de nieuwe cursussen van Scuola d'Italia. M.E.L.M.A. voor het theater. Het interview met Lidwien Roothaan en Beppe Costa voor Radio Onda Italiana.
De 3 belangrijkste activiteiten van Stichting Quelli di Astaroth zijn dus heel "actief" geweest.
En leuk is dat alles gewoon doorgaat, ook volgende week en alle weken daarna.
In de cursussen Italiaans en Nederlands van onze Scuola zitten gemotiveerde mensen en de cursussen Vini d'Italia en Italiaans voor kinderen (ja!) zijn enorm leuk.
M.E.L.M.A. wordt op 23 april voor de 5e keer herhaald: theater wordt "Teatro da Camera" bij ons. En dan Radio Onda Italiana, die o.a. de naam aan deze blog en aan onze website geeft: wat zal het volgende interview zijn?

Ja,volgende week zal weer (van) alles gebeuren!

<><><><><>

La settimana scorsa è successo (di) tutto. L'Inizio dei nuovi corsi di Scuola d'Italia. M.E.L.M.A. per il teatro. L'intervista con Lidwien Roothaan e Beppe Costa per Radio Onda Italiana. Le 3 principali attività della Fondazione Quelli di Astaroth sono dunque state alquanto attive.
E il bello è che tutto questo continua anche la prossima settimana e quelle successive.
Nei corsi di italiano e di olandese della nostra Scuola c'è gente motivata e i corsi Vini d'Italia e italiano per bambini (davvero!) sono divertentissimi.
M.E.L.M.A. sarà ripetuto per la quinta volta il 23 aprile: da noi il teatro diventa "Teatro da Camera".
E poi c'è Radio Onda Italiana che tra l'altro dà il nome al questo blog e al nostro sito: quale sarà la prossima intervista?

Sì, la settimana prossima succederà ancora (di) tutto!